ในอาณาจักรอันแสนงดงาม มีสวนหลวงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสถานที่ที่สวยที่สุดในแผ่นดิน เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ที่ผลิบานสลับสีราวกับผืนผ้าไหมที่ถูกถักทออย่างประณีต กลิ่นหอมของดอกไม้ลอยอ้อยอิ่งไปตามสายลม และตรงกลางสวนมีน้ำพุใสสะอาด เปล่งประกายเมื่อกระทบแสงอาทิตย์
เจ้าหญิงน้อยผู้เลอโฉมมักจะมาเล่นที่สวนแห่งนี้ทุกวัน ของเล่นที่พระนางรักที่สุดคือลูกบอลทองคำลูกหนึ่ง มันเป็นของขวัญจากพระราชบิดา ลูกบอลนั้นเปล่งประกายราวกับเก็บแสงแดดเอาไว้ภายใน
ทุกครั้งที่โยนลูกบอลขึ้นไปในอากาศ เจ้าหญิงจะหัวเราะอย่างมีความสุข เสียงหัวเราะของพระนางดังก้องไปทั่วสวนเหมือนเสียงระฆังเล็กๆ ที่สั่นไหวด้วยความสุข
แต่แล้ว วันหนึ่ง เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
ขณะที่เจ้าหญิงโยนลูกบอลสูงกว่าปกติ มือเล็กๆ ของพระนางกลับพลาด ลูกบอลทองคำลอยผ่านปลายนิ้วไป และตกลงสู่บ่อน้ำลึกข้างน้ำพุ
“ไม่!” เจ้าหญิงร้องออกมา พร้อมวิ่งไปที่ขอบบ่อ พระนางมองลงไปในความมืดของน้ำที่ลึกจนไม่เห็นก้นบ่อ ลูกบอลทองคำค่อยๆ จมหายไป
ความสุขที่เคยมีกลายเป็นความเศร้าในพริบตา น้ำตาเริ่มเอ่อคลอในดวงตา เจ้าหญิงนั่งลงข้างบ่อ น้ำตาหยดลงสู่ผิวน้ำเป็นวงเล็กๆ
ทันใดนั้นเอง เสียงแปลกๆ ก็ดังขึ้นจากในบ่อ
“เจ้าหญิง…เหตุใดจึงเศร้าเช่นนั้น”
เจ้าหญิงสะดุ้ง และก้มลงมอง ก็เห็นกบตัวหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากน้ำ ดวงตากลมโตของมันจ้องมองพระนาง
“ลูกบอลของข้าตกลงไปในบ่อ ข้าคงไม่ได้มันคืนอีกแล้ว…” เจ้าหญิงตอบด้วยเสียงสั่น
กบตัวนั้นเอียงหัวเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า
“ถ้าข้าช่วยนำลูกบอลกลับมาให้ เจ้ายินดีจะตอบแทนข้าหรือไม่”
เจ้าหญิงที่กำลังสิ้นหวัง รีบตอบทันที
“ได้สิ! เจ้าต้องการอะไร ข้าจะให้ทุกอย่าง!”
กบยิ้มบางๆ
“ข้าไม่ได้ต้องการทองหรือเพชร ข้าอยากเป็นเพื่อนกับเจ้า ได้กินข้าวด้วยกัน นั่งข้างเจ้า และพักในวังกับเจ้า”
เจ้าหญิงชะงักไปเล็กน้อย แต่เพราะอยากได้ลูกบอลคืน พระนางจึงพยักหน้า
“ตกลง ข้าสัญญา”
ทันทีที่ได้ยินคำตอบ กบก็ดำน้ำลงไปในบ่อ ไม่นานนัก มันก็โผล่ขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมลูกบอลทองคำที่คาบอยู่ในปาก
เจ้าหญิงดีใจมาก รีบหยิบลูกบอลขึ้นมา
“ขอบใจเจ้ามาก!” พระนางกล่าว ก่อนจะรีบวิ่งกลับวังไปทันที
แต่พระนางลืมไป…ถึงคำสัญญาที่ให้ไว้
คืนนั้น ในวังมีงานเลี้ยงใหญ่ โต๊ะยาวถูกจัดเรียงอย่างสวยงาม เต็มไปด้วยอาหารหลากหลายชนิด แสงเทียนส่องประกายอบอุ่นทั่วห้องโถง
เจ้าหญิงนั่งอยู่ข้างพระราชา กำลังเพลิดเพลินกับอาหาร
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“ก๊อก…ก๊อก…”
ทุกคนหันไปมอง
เมื่อประตูถูกเปิดออก สิ่งที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับเป็นกบตัวเล็กๆ ตัวเดิม
“เจ้าหญิง…เจ้าลืมข้าแล้วหรือ?” กบกล่าว
เจ้าหญิงหน้าซีดลงทันที
พระราชามองอย่างสงสัย “นี่มันเรื่องอะไรกัน”
กบจึงเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับคำสัญญา
พระราชาทรงนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“คำพูดของเจ้าหญิง ต้องมีค่า เจ้าต้องรักษาสัญญา”
เจ้าหญิงไม่เต็มใจนัก แต่ก็จำใจพยักหน้า
กบกระโดดเข้ามาในห้อง และขึ้นไปนั่งบนโต๊ะอาหาร มันเริ่มกินอาหารจากจานทองคำข้างๆ เจ้าหญิง
เจ้าหญิงรู้สึกอึดอัดและแปลกใจ ไม่เคยมีมื้ออาหารไหนที่แปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน
หลังจากมื้อค่ำ กบยังคงตามเจ้าหญิงไปทุกที่
“ข้าเหนื่อยแล้ว ข้าจะไปนอน” เจ้าหญิงพูด
“ข้าจะไปด้วย” กบตอบ
“ไม่ได้!” เจ้าหญิงร้อง
แต่พระราชาตรัสขึ้นอีกครั้ง
“เจ้าต้องรักษาคำสัญญา”
ด้วยความจำใจ เจ้าหญิงจึงพากบไปที่ห้องนอน
ในห้องนอนที่เงียบสงบ แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา
กบนั่งอยู่ข้างเตียง
“ให้ข้านอนข้างเจ้าด้วย” มันพูด
เจ้าหญิงเริ่มรู้สึกหงุดหงิด
“พอแล้ว! ข้าทนไม่ไหวแล้ว!”
ด้วยความโกรธ พระนางหยิบกบขึ้นมา และโยนมันลงบนเตียง
ทันใดนั้นเอง สิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น
แสงสว่างอ่อนๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวกบ ละอองแสงลอยขึ้นราวกับประกายดาว
ร่างของกบเริ่มเปลี่ยนไป…
จากตัวเล็กๆ กลายเป็นรูปร่างของมนุษย์
เมื่อแสงจางลง ตรงหน้าเจ้าหญิงกลับเป็นเจ้าชายรูปงาม
เจ้าหญิงตกตะลึง
“นี่…เกิดอะไรขึ้น?”
เจ้าชายยิ้มอย่างอ่อนโยน
“ข้าถูกคำสาปให้เป็นกบ และมีเพียงคำสัญญาที่แท้จริง และความอดทนของเจ้าที่จะทำให้ข้ากลับมาเป็นมนุษย์ได้”
เจ้าหญิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เข้าใจ
พระนางรู้สึกผิดที่เคยพยายามหนีคำสัญญา
“ข้าขอโทษ…” เจ้าหญิงกล่าวเบาๆ
เจ้าชายส่ายหน้า
“สิ่งสำคัญคือเจ้าทำตามสัญญาในที่สุด”
วันรุ่งขึ้น สวนหลวงกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
ดอกไม้เบ่งบานสดใสยิ่งกว่าเดิม ราวกับร่วมยินดีกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
เจ้าชายและเจ้าหญิงเดินเคียงข้างกันในสวนเดียวกับที่ทุกอย่างเริ่มต้น
ลูกบอลทองคำยังคงเปล่งประกาย แต่ครั้งนี้ มันไม่ได้เป็นเพียงของเล่นอีกต่อไป
มันเป็นสัญลักษณ์ของบทเรียนสำคัญ
บทเรียนเกี่ยวกับ “คำพูด” และ “ความรับผิดชอบ”
เจ้าหญิงหันไปมองเจ้าชาย และยิ้ม
จากเหตุการณ์ที่ดูเหมือนเป็นความผิดพลาด กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสุข
และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทั้งสองก็ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข ในสวนที่เต็มไปด้วยความทรงจำ
นิทาน: กระต่ายกับเต่า
นิทานก่อนนอน เรื่องกระต่ายเฝ้ารอดวงจันทร์
