ดำเป็นสุนัขที่ใจดีที่สุดในหมู่บ้าน แต่ไม่มีใครรู้เลย

เพราะทุกคนกลัวดำ

เด็กๆ วิ่งหนีทุกครั้งที่เห็น ผู้ใหญ่โบกมือไล่ บางบ้านถึงกับเอาไม้กวาดไล่ตี ดำไม่เคยโกรธ ไม่เคยกัดใคร แค่วิ่งหนีออกไปแล้วนั่งมองจากไกลๆ ด้วยดวงตาที่เศร้า

“ทำไมทุกคนถึงกลัวฉัน” ดำคิดในใจทุกคืน

วันหนึ่งมีเด็กหญิงชื่อ “น้องฝน” อายุแปดขวบ เดินกลับบ้านคนเดียวตอนเย็น ระหว่างทางเธอสะดุดหินล้มลงข้างถนน เข่าเลือดออก ร้องไห้คนเดียวในความมืดที่เริ่มคืบคลาน

ดำได้ยินเสียงร้องไห้จากพุ่มไม้ข้างทาง วิ่งออกมาดู

น้องฝนเห็นสุนัขดำตัวใหญ่วิ่งมาหา กรีดร้องด้วยความกลัว

แต่ดำไม่ได้ทำอะไร แค่นั่งลงข้างๆ แล้วเลียแผลที่เข่าเบาๆ

น้องฝนนิ่งงันด้วยความแปลกใจ เพราะมันเจ็บน้อยลงทันที

ดำนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ จนกระทั่งแม่ของน้องฝนวิ่งมาตามหา แม่เห็นสุนัขดำนั่งอยู่ข้างลูกสาวก็ตกใจ รีบวิ่งมากอดน้องฝนแล้วตะโกนไล่ดำ

ดำลุกขึ้นเดินออกไปอย่างเงียบๆ ก่อนจะหันหลังกลับมามองครั้งสุดท้าย

น้องฝนมองตามด้วยสายตาที่ต่างออกไปจากก่อน

วันต่อมาน้องฝนชวนเพื่อนๆ มาดูดำ

“มันไม่ได้น่ากลัวเลยนะ” เพื่อนคนหนึ่งพูดอย่างแปลกใจ

“มันน่ารักด้วย” อีกคนพูดเมื่อดำเดินมาให้ลูบหัว

ข่าวแพร่ไปทั่วหมู่บ้านว่าสุนัขดำตัวนั้นใจดีและช่วยน้องฝนในคืนที่เธอล้ม ผู้ใหญ่บางคนเริ่มวางอาหารไว้ให้ เด็กๆ บางคนไม่วิ่งหนีอีกแล้ว

วันต่อมาน้องฝนชวนเพื่อนๆ มาดูดำ

“มันไม่ได้น่ากลัวเลยนะ” เพื่อนคนหนึ่งพูดอย่างแปลกใจ

“มันน่ารักด้วย” อีกคนพูดเมื่อดำเดินมาให้ลูบหัว

ข่าวแพร่ไปทั่วหมู่บ้านว่าสุนัขดำตัวนั้นใจดีและช่วยน้องฝนในคืนที่เธอล้ม ผู้ใหญ่บางคนเริ่มวางอาหารไว้ให้ เด็กๆ บางคนไม่วิ่งหนีอีกแล้ว

แต่มีคนหนึ่งที่รู้สึกผิดที่สุดคือ ลุงแดง คนที่เคยเอาไม้กวาดไล่ดำบ่อยที่สุด

วันหนึ่งลุงแดงเดินมาหาดำที่นั่งอยู่ใต้ต้นมะขาม นั่งลงข้างๆ แล้วพูดเบาๆ ว่า

“ขอโทษนะดำ ที่ผ่านมาลุงไม่เคยหยุดดูว่าแกเป็นยังไง เห็นแต่ขนดำแล้วก็กลัว”

ดำเดินมานั่งข้างๆ ลุงแดงแล้ววางหัวลงบนตัก

ลุงแดงนั่งนิ่งอยู่นาน แล้วก็ยกมือขึ้นลูบหัวดำเบาๆ

นับจากวันนั้น ดำมีบ้านอยู่ที่หน้าประตูหมู่บ้าน ทำหน้าที่เฝ้าบ้านและวิ่งเล่นกับเด็กๆ ทุกวัน

และทุกครั้งที่มีคนใหม่เข้ามาในหมู่บ้านแล้วกลัวดำ น้องฝนจะพูดเสมอว่า

“อย่าเพิ่งกลัวค่ะ ลองรู้จักเขาก่อนนะคะ”

สีของขนไม่ได้บอกว่าใจเป็นยังไง และความกลัวที่เกิดจากการไม่รู้จัก มักทำให้เราพลาดเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตไป

นิทานอื่นๆ

The post นิทานก่อนนอน  หมาใจดีที่ถูกเข้าใจผิด appeared first on heartsmom.

ฮูเป็นนกฮูกที่ฉลาดที่สุดในป่า ทุกสัตว์รู้จักและเคารพ แต่ฮูมีนิสัยหนึ่งที่สัตว์ทุกตัวรู้ดีว่า

ฮูชอบตัดสินทุกอย่างด้วยการมอง ไม่ใช่การรู้จัก

วันหนึ่งมีสัตว์แปลกหน้าตัวหนึ่งเดินเข้ามาในป่า ร่างกายป้อมเตี้ย ขาสั้น ขนสีน้ำตาลหม่น และหน้าตาบึกบึนจนดูน่ากลัว

ฮูมองลงมาจากกิ่งสูงแล้วร้องบอกสัตว์อื่นว่า

“ระวังนะ สัตว์ตัวนั้นหน้าตาดุ ไม่น่าไว้วางใจ”

สัตว์ทั้งหลายได้ยินแล้วก็ถอยห่างออกไป ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

สัตว์แปลกหน้าตัวนั้นคือ “บาดเจอร์” ที่เพิ่งย้ายมาจากป่าอื่น เธอยืนอยู่กลางป่าคนเดียวด้วยสายตาที่เศร้า แต่ไม่พูดอะไร

วันต่อมาฝนตกหนักมาก น้ำท่วมรังของสัตว์เล็กๆ หลายตัว กระต่ายน้อยสามตัวติดอยู่บนก้อนหินกลางน้ำ ร้องขอความช่วยเหลือ

สัตว์ทั้งหลายต่างมองกันแต่ไม่รู้จะทำอย่างไร น้ำลึกเกินไป กระแสแรงเกินไป

ฮูมองลงมาจากที่สูงแต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะบินข้ามน้ำเชี่ยวไม่ได้

ทันใดนั้น บาดเจอร์ก็เดินลุยน้ำออกไปอย่างมั่นคง ขาสั้นแต่แข็งแรง ลำตัวป้อมแต่หนักแน่น เธอค่อยๆ แหวกน้ำไปถึงก้อนหิน แล้วอุ้มกระต่ายน้อยทีละตัวกลับมาส่งฝั่งอย่างปลอดภัย

ป่าเงียบสงัดไปชั่วขณะ

ฮูมองเห็นทั้งหมดนั้นจากที่สูง รู้สึกบางอย่างที่ไม่คุ้นเคยในอก

สิ่งที่เขาเรียกว่า “น่ากลัว” กลายเป็นสิ่งที่ช่วยชีวิตได้

ขาสั้นที่เขาเคยดูถูก กลับเป็นสิ่งที่ทำให้ยืนหยัดในกระแสน้ำได้

ร่างกายป้อมที่เขาเคยหัวเราะ กลับเป็นพลังที่แท้จริง

ฮูบินลงมาจากกิ่งสูงเป็นครั้งแรกในรอบนานมาก เดินไปหาบาดเจอร์แล้วพูดเบาๆ ว่า

“ข้าตัดสินเธอผิดไป ขอโทษมากนะ”

บาดเจอร์หันมามองฮูด้วยดวงตาที่อ่อนโยน แล้วพูดว่า

“ไม่เป็นไรค่ะ หลายคนตัดสินจากสิ่งที่เห็น แต่ข้าดีใจที่เธอพูดออกมา”

ฮูนั่งลงข้างๆ บาดเจอร์แล้วถามว่า “เธอมาจากไหน? ทำไมถึงมาที่นี่?”

และนั่นคือครั้งแรกที่ฮูถามแทนที่จะสรุป ฟังแทนที่จะตัดสิน

สัตว์อื่นๆ เห็นฮูนั่งคุยกับบาดเจอร์ก็ค่อยๆ เดินเข้ามาทีละตัว จนในที่สุดวงล้อมเล็กๆ ก็เกิดขึ้นกลางป่า เสียงหัวเราะและเสียงเล่าเรื่องดังขึ้นท่ามกลางสายฝนที่เริ่มซาลง

บาดเจอร์เล่าว่าเธอย้ายมาเพราะป่าเดิมถูกไฟไหม้ เธอไม่มีที่ไป เธอแค่อยากหาบ้านใหม่

ฮูฟังจนจบแล้วพูดว่า “ที่นี่เป็นบ้านของเธอได้เลย ถ้าเธอยังอยากอยู่”

บาดเจอร์ยิ้มเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เดินทางมา

นับจากวันนั้น ฮูยังอยู่บนกิ่งสูงเหมือนเดิม แต่ไม่ได้ใช้ที่สูงนั้นเพื่อมองลงมาตัดสินใคร

แต่ใช้มันเพื่อ มองออกไปไกลๆ และบอกเพื่อนๆ ว่ามีอะไรดีๆ กำลังจะมา

ข้อคิดจากนิทาน

ตาที่มองเห็นไกลที่สุด ไม่ใช่ตาที่ตัดสินเร็วที่สุด แต่คือตาที่รอจนเห็นความจริงก่อนจะพูด

นิทานเรื่องอื่นๆ

The post นิทาน นกฮูกที่ตัดสินคนจากภายนอก appeared first on heartsmom.

ปลาทุกตัวว่ายน้ำเก่งตั้งแต่วันแรก แต่ฟองทำไม่ได้

ไม่ใช่เพราะครีบบกพร่อง ไม่ใช่เพราะหางสั้น แต่เพราะ ฟองกลัว

กลัวกระแสน้ำที่แรง กลัวความลึกที่ไม่รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ กลัวว่าจะทำไม่ได้แล้วถูกหัวเราะ

ทุกวันพี่น้องว่ายออกไปสำรวจแม่น้ำ ฟองนั่งซุกอยู่ใต้ก้อนหินริมตลิ่ง มองตามด้วยสายตาอยากลอง แต่ขยับไม่ออก

“ไว้พรุ่งนี้ค่อยลอง” ฟองพูดกับตัวเองทุกวัน

แต่พรุ่งนี้ก็เป็นแบบเดิม

วันหนึ่งปลาแก่ชื่อ “ปู่คราม” ว่ายมาหยุดอยู่ข้างๆ ฟอง

“เห็นเธอนั่งอยู่ที่นี่ทุกวันเลยนะ” ปู่ครามพูดเบาๆ

“หนูกลัวครับ” ฟองตอบตรงๆ

“กลัวอะไร?”

“กลัวทำไม่ได้ครับ”

ปู่ครามนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ปู่ก็เคยกลัวเหมือนกัน ตอนยังเล็ก ปู่จมน้ำสองครั้งก่อนจะว่ายได้”

ฟองงงงวย “ปู่จมน้ำได้ยังไง ก็อยู่ในน้ำอยู่แล้ว?”

ปู่ครามหัวเราะ “ก็จมลงไปก้นแม่น้ำน่ะสิ ลุกขึ้นไม่ได้ นั่นแหละคือการจม แต่ปู่ก็ลองใหม่อีกครั้ง แล้วก็อีกครั้ง”

คืนนั้นฟองนอนคิดอยู่นาน นึกถึงคำของปู่คราม

“ลองแล้วล้ม ก็ลองใหม่”

เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่พี่น้องจะตื่น ฟองค่อยๆ ออกจากหินที่ซ่อนอยู่

ขยับครีบข้างซ้าย ขยับครีบข้างขวา ขยับหาง

แล้วก็จมลงไปก้นแม่น้ำทันที

แต่ฟองไม่ยอมแพ้ ดันตัวขึ้นมาแล้วลองใหม่

ครั้งที่สอง จมอีก ครั้งที่สาม ลอยได้นิดหน่อย ครั้งที่สิบ เริ่มขยับตัวไปข้างหน้าได้

พี่น้องตื่นมาเห็นฟองกำลังฝึกอยู่คนเดียว บางตัวหัวเราะ บางตัวแปลกใจ แต่ฟองไม่สนใจ ก้มหน้าทำต่อไป

ปู่ครามว่ายมาดูเงียบๆ แล้วก็ยิ้ม ไม่พูดอะไร

สัปดาห์ต่อมา ฟองว่ายได้แล้ว ไม่เร็วที่สุด ไม่สวยที่สุด แต่ว่ายได้

และวันที่ฟองว่ายออกไปกลางแม่น้ำเป็นครั้งแรก รู้สึกถึงกระแสน้ำที่เคยกลัว กลับกลายเป็นสิ่งที่พยุงตัวให้ไปได้ไกลขึ้น

“กระแสน้ำไม่ได้น่ากลัวเลย ถ้าเราเรียนรู้ที่จะว่ายไปกับมัน” ฟองคิด

ปู่ครามว่ายมาเคียงข้างแล้วพูดว่า

“เป็นยังไงบ้าง?”

ฟองมองออกไปยังแม่น้ำที่กว้างใหญ่ข้างหน้า แล้วตอบว่า

“อยากลองว่ายไปให้ถึงโค้งน้ำโน้นครับ”

ข้อคิดจากนิทาน

ก้าวแรกที่ยากที่สุดไม่ใช่ก้าวออกจากที่ปลอดภัย แต่คือก้าวที่สองหลังจากล้มลงครั้งแรก เพราะนั่นแหละที่บอกว่าเราเลือกจะเติบโต

The post  นิทาน ปลาน้อยที่ไม่อยากว่ายน้ำ สอนเรื่องไม่ยอมแพ้และเติบโต appeared first on heartsmom.

เมฆน้อยมีความฝันเดียวคือ อยากกลายเป็นฝน

“อยากตกลงไปรดต้นไม้ให้เขียวสด อยากเติมน้ำในแม่น้ำให้เต็ม อยากให้เด็กๆ วิ่งเล่นในสายฝนอย่างมีความสุข” เมฆน้อยฝันทุกวัน

แต่มีปัญหาหนึ่งที่เมฆน้อยเป็นกังวลเสมอ

เมฆน้อยตัวเล็กมาก เล็กกว่าเมฆก้อนอื่นทุกก้อน

วันหนึ่งเมฆใหญ่ก้อนหนึ่งลอยมาใกล้แล้วพูดว่า

“เมฆน้อย เธอฝันเป็นฝนทำไม ตัวเล็กแบบนี้จะกลายเป็นฝนได้อย่างไร ฝนต้องมาจากเมฆก้อนใหญ่ๆ อย่างพวกเราเท่านั้น”

เมฆน้อยได้ยินแล้วก็หดตัวลงอีกนิด

“บางทีก็คิดเองว่าตัวเองเล็กเกินไปจริงๆ”

แต่ลมเย็นก้อนหนึ่งพัดผ่านมาแล้วกระซิบว่า

“เมฆน้อย เธอรู้ไหมว่าบางครั้งสิ่งที่ดีที่สุดมาจากสิ่งที่เล็กที่สุด”

เมฆน้อยมองลงไปข้างล่าง เห็นทุ่งนาที่แห้งแล้ง ต้นข้าวเหี่ยวเฉา ชาวนาแก่คนหนึ่งนั่งมองฟ้าด้วยสีหน้าหนักใจ

หัวใจของเมฆน้อยสั่นสะเทือน

เมฆน้อยเริ่มรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี แม้จะน้อยนิด แม้จะเล็ก

ค่อยๆ หนาแน่นขึ้น หนักขึ้น เย็นขึ้น

เมฆใหญ่มองมาแล้วหัวเราะ “เธอจะทำอะไรอยู่ ตัวเล็กแบบนั้นไม่มีทางเป็นฝนได้หรอก”

เมฆน้อยไม่ฟัง ก้มหน้าทำต่อไป

แล้วก็เกิดขึ้น

หยดน้ำเล็กๆ หยดแรกร่วงหล่นลงมา

ตามด้วยหยดที่สอง หยดที่สาม และอีกนับร้อยนับพันหยด

ไม่ใช่ฝนกระหน่ำใหญ่โต แต่เป็น ฝนเบาๆ ชุ่มฉ่ำ ที่ค่อยๆ ซึมลงดิน

ต้นข้าวรับน้ำแล้วค่อยๆ ชูใบขึ้น ดินที่แตกระแหงเริ่มชุ่มชื้น ชาวนาแก่แหงนหน้ามองฟ้าด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป แล้วก็พนมมือขึ้นด้วยความขอบคุณ

เมฆน้อยมองลงไปเห็นทั้งหมดนั้น แล้วรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ไม่ใช่ความภูมิใจที่ยิ่งใหญ่อลังการ แต่เป็นความอบอุ่นเบาๆ ที่ซึมเข้ามาในทุกส่วน

“เล็กก็ทำให้โลกชุ่มชื้นได้” เมฆน้อยคิด

หยดน้ำเล็กๆ หนึ่งหยดไม่สามารถชะล้างทะเลทรายได้ แต่มันทำให้เมล็ดพันธุ์หนึ่งเมล็ดงอกขึ้นได้ และนั่นก็เพียงพอแล้ว

บทความนิทานอื่นที่น่าสนใจ

The post  นิทานสำหรับเด็ก เรื่องเมฆน้อยตัวเล็กที่ฝันอยากเป็นฝน appeared first on heartsmom.

“ฉันเก่งที่สุด! ฉันวิ่งเร็วที่สุด! ฉันร้องเพลงเพราะที่สุด!”

ม้าลายได้ยินแล้วส่ายหัว ยีราฟได้ยินแล้วเดินหนี กระต่ายน้อยได้ยินแล้วก็เงียบ

ซิงซิงไม่สนใจใคร วิ่งไปคนเดียวอย่างภาคภูมิใจ

วันหนึ่งซิงซิงอยากข้ามแม่น้ำ แต่ว่ายน้ำไม่เป็น

“ใครช่วยฉันข้ามแม่น้ำได้บ้าง?”

ไม่มีใครตอบ

ซิงซิงนึกขึ้นมาได้ว่า เคยพูดไม่ดีกับเพื่อนทุกคน

จนกระต่ายน้อยเดินมาแล้วพูดว่า

“ฉันรู้ทางตื้นๆ ข้ามได้นะ ตามฉันมาเลย!”

ซิงซิงแปลกใจมาก “ทำไมเธอช่วยฉัน ทั้งที่ฉันไม่เคยดีกับเธอ?”

กระต่ายน้อยยิ้มแล้วตอบว่า “เพราะเพื่อนต้องช่วยเพื่อนค่ะ”

ซิงซิงก้มหัวลงแล้วพูดเบาๆ ว่า

“ขอโทษนะ ที่ฉันพูดว่าตัวเองเก่งที่สุด จริงๆ ทุกคนมีสิ่งที่เก่งต่างกันเลย”

กระต่ายยิ้ม ม้าลายวิ่งมา ยีราฟก้มคอมาทักทาย

ทุ่งหญ้าวันนั้น มีเสียงหัวเราะดังกว่าเดิมมาก

ไม่มีใครเก่งทุกอย่างคนเดียว แต่ทุกคนมีสิ่งที่ตัวเองทำได้ดีค่ะ

นิทานที่แนะนำ

The post นิทาน สิงโตที่คิดว่าตัวเองเก่งที่สุด สอนเรื่องความถ่อมตน appeared first on heartsmom.

ตั้งแต่เด็ก เจ้าหญิงกลิ่นใช้เวลาส่วนใหญ่ในสวนหลวง คุยกับดอกกุหลาบแดงที่บ่นว่าหนาวเกินไปในคืนฝน คุยกับดอกบัวที่เล่าว่าตากแดดมาทั้งวันจนเหนื่อย และคุยกับดอกมะลิเล็กๆ ที่ไม่มีใครสนใจ แต่หอมที่สุดในสวนทั้งหมด

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เจ้าหญิงกลิ่นทำไม่ค่อยได้ คือ การฟังคน

เพราะดอกไม้พูดช้าๆ อดทน และไม่เคยโกรธ แต่คนพูดเร็ว ซับซ้อน และบางครั้งพูดในสิ่งที่เจ้าหญิงกลิ่นไม่อยากได้ยิน

วันหนึ่ง พระราชาส่ง เด็กชายชาวสวนชื่อ “ใบ” มาดูแลสวนหลวงแทนคนเก่าที่ป่วย ใบอายุสิบสอง ร่างผอมสูง มือด้านหนาจากการทำงาน และเงียบขรึมจนน่าประหลาด

เจ้าหญิงกลิ่นไม่ชอบใบตั้งแต่วันแรก

เพราะวันแรกที่ใบมาถึง เขาตัดกิ่งดอกกุหลาบที่เจ้าหญิงกลิ่นรักที่สุดออกไปโดยไม่ถาม

“เจ้าทำอะไรลงไป!” เจ้าหญิงกลิ่นวิ่งมาตะโกน

ใบหยุดทำงาน หันมามองเงียบๆ แล้วพูดสั้นๆ ว่า “ตัดกิ่งเน่าออกครับ ถ้าไม่ตัดต้นจะตายทั้งต้น”

“เจ้าไม่ต้องมาสอนข้าเรื่องดอกไม้!” เจ้าหญิงกลิ่นพูดแล้วเดินหนี

สัปดาห์ต่อมา เจ้าหญิงกลิ่นยังคงหลีกเลี่ยงใบ แต่สังเกตว่าต้นกุหลาบที่ถูกตัดกิ่งออกไป กลับแตกกิ่งใหม่งามกว่าเดิม และดอกใหม่ที่บานออกมามีสีแดงเข้มกว่าเดิมด้วย

เจ้าหญิงกลิ่นเดินไปหาต้นกุหลาบแล้วถามเบาๆ ว่า “เจ็บไหมตอนที่เขาตัด?”

ต้นกุหลาบส่งความรู้สึกกลับมาว่า “เจ็บค่ะ แต่หายใจได้ดีขึ้นมากเลย”

เจ้าหญิงกลิ่นนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

วันต่อมา เจ้าหญิงกลิ่นเห็นใบนั่งอยู่คนเดียวในมุมสวน กำลังเอามือลูบดอกไม้เล็กๆ ที่เกือบเหี่ยวอยู่อย่างอ่อนโยน ปากขยับเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่างเบาๆ

เจ้าหญิงกลิ่นเดินเข้าไปใกล้ๆ ด้วยความสงสัย

“เจ้ากำลังทำอะไร?”

ใบสะดุ้งเล็กน้อย แล้วตอบว่า “บอกให้มันสู้ต่อครับ”

เจ้าหญิงกลิ่นขมวดคิ้ว “เจ้าพูดกับดอกไม้ได้ด้วยหรือ?”

“พูดไม่ได้ครับ” ใบตอบตรงๆ “แต่ฟังได้”

“ฟังอะไร? มันไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย”

ใบมองดอกไม้เล็กๆ แล้วพูดเบาๆ ว่า “บางทีสิ่งที่ไม่พูดออกมานั่นแหละบอกอะไรมากที่สุดครับ”

เจ้าหญิงกลิ่นนึกถึงคำนั้นอยู่นานหลายวัน

แล้วก็เริ่มสังเกตสิ่งที่ไม่เคยสังเกตมาก่อน

นางในที่ยิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม สาวใช้ที่เดินช้าลงทุกวันแต่ไม่เคยบ่น แม่ครัวที่ทำอาหารอร่อยเหมือนเดิมแต่ไม่ได้ร้องเพลงระหว่างทำอาหารอีกแล้ว

สิ่งเหล่านี้อยู่ต่อหน้าเจ้าหญิงกลิ่นมาตลอด แต่เธอไม่เคยเห็นเลย

วันหนึ่งเจ้าหญิงกลิ่นเดินไปหาแม่ครัวในครัว

“ป้าไม่ร้องเพลงอีกแล้วนะ เป็นอะไรหรือเปล่า?”

แม่ครัวหยุดหั่นผักแล้วหันมามองด้วยสีหน้าแปลกใจ “เจ้าหญิงสังเกตเห็นด้วยหรือคะ?”

“ป้าไม่สบายใจใช่ไหม?” เจ้าหญิงกลิ่นถามต่อ

แม่ครัวนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างที่ตัวเองก็ไม่ทันรู้ตัว เล่าว่าลูกสาวที่บ้านป่วยมาหลายวันแล้ว แต่ไม่กล้าบอกเพราะกลัวถูกให้ออกจากงาน

เจ้าหญิงกลิ่นฟังจนจบโดยไม่พูดอะไรแทรก

แล้วก็เดินไปบอกพระราชาให้จัดหมอไปรักษาลูกสาวของแม่ครัว

เย็นวันนั้น เจ้าหญิงกลิ่นเดินกลับมาที่สวน ใบยังทำงานอยู่

“ข้าขอโทษที่ตะโกนใส่เจ้าวันแรก” เจ้าหญิงกลิ่นพูดโดยไม่มองหน้า

ใบวางกรรไกรลง “ไม่เป็นไรครับ”

“เจ้าสอนข้าเรื่องการฟัง ทั้งที่เจ้าไม่ได้สอน” เจ้าหญิงกลิ่นพูดเบาๆ

ใบมองเจ้าหญิงกลิ่นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดว่า “เจ้าหญิงพูดกับดอกไม้ได้ แต่ดอกไม้มันไม่ซับซ้อนเหมือนคนครับ คนมันต้องรอให้เราหยุดพอ แล้วมันถึงจะพูดออกมาได้”

เจ้าหญิงกลิ่นมองใบแล้วก็ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ต่างจากรอยยิ้มต่อหน้าดอกไม้ เพราะคราวนี้อบอุ่นกว่า

นับจากวันนั้น เจ้าหญิงกลิ่นยังคุยกับดอกไม้เหมือนเดิม แต่เพิ่มสิ่งหนึ่งขึ้นมาในชีวิตประจำวัน

นั่นคือการ หยุด และฟัง ก่อนที่จะพูด

และเธอพบว่าคนรอบข้างที่เธอคิดว่ารู้จักดีแล้วนั้น ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ซ่อนอยู่ รอแค่ให้มีคนหยุดฟังเท่านั้น

ดอกไม้พูดด้วยความงามของมัน แต่คนพูดด้วยสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความเงียบ การฟังที่แท้จริงคือการหยุดให้พอ แล้วโลกจะบอกเองว่ามันต้องการอะไร

นิทานเรื่องอื่นที่น่าสนใจ

The post นิทาน เจ้าหญิงที่พูดกับดอกไม้ได้ สอนเรื่องการรับฟังผู้อื่น appeared first on heartsmom.

เจ้าหญิงน้อยผู้เลอโฉมมักจะมาเล่นที่สวนแห่งนี้ทุกวัน ของเล่นที่พระนางรักที่สุดคือลูกบอลทองคำลูกหนึ่ง มันเป็นของขวัญจากพระราชบิดา ลูกบอลนั้นเปล่งประกายราวกับเก็บแสงแดดเอาไว้ภายใน

ทุกครั้งที่โยนลูกบอลขึ้นไปในอากาศ เจ้าหญิงจะหัวเราะอย่างมีความสุข เสียงหัวเราะของพระนางดังก้องไปทั่วสวนเหมือนเสียงระฆังเล็กๆ ที่สั่นไหวด้วยความสุข

แต่แล้ว วันหนึ่ง เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

ขณะที่เจ้าหญิงโยนลูกบอลสูงกว่าปกติ มือเล็กๆ ของพระนางกลับพลาด ลูกบอลทองคำลอยผ่านปลายนิ้วไป และตกลงสู่บ่อน้ำลึกข้างน้ำพุ

“ไม่!” เจ้าหญิงร้องออกมา พร้อมวิ่งไปที่ขอบบ่อ พระนางมองลงไปในความมืดของน้ำที่ลึกจนไม่เห็นก้นบ่อ ลูกบอลทองคำค่อยๆ จมหายไป

ความสุขที่เคยมีกลายเป็นความเศร้าในพริบตา น้ำตาเริ่มเอ่อคลอในดวงตา เจ้าหญิงนั่งลงข้างบ่อ น้ำตาหยดลงสู่ผิวน้ำเป็นวงเล็กๆ

ทันใดนั้นเอง เสียงแปลกๆ ก็ดังขึ้นจากในบ่อ

“เจ้าหญิง…เหตุใดจึงเศร้าเช่นนั้น”

เจ้าหญิงสะดุ้ง และก้มลงมอง ก็เห็นกบตัวหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากน้ำ ดวงตากลมโตของมันจ้องมองพระนาง

“ลูกบอลของข้าตกลงไปในบ่อ ข้าคงไม่ได้มันคืนอีกแล้ว…” เจ้าหญิงตอบด้วยเสียงสั่น

กบตัวนั้นเอียงหัวเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า
“ถ้าข้าช่วยนำลูกบอลกลับมาให้ เจ้ายินดีจะตอบแทนข้าหรือไม่”

เจ้าหญิงที่กำลังสิ้นหวัง รีบตอบทันที
“ได้สิ! เจ้าต้องการอะไร ข้าจะให้ทุกอย่าง!”

กบยิ้มบางๆ
“ข้าไม่ได้ต้องการทองหรือเพชร ข้าอยากเป็นเพื่อนกับเจ้า ได้กินข้าวด้วยกัน นั่งข้างเจ้า และพักในวังกับเจ้า”

เจ้าหญิงชะงักไปเล็กน้อย แต่เพราะอยากได้ลูกบอลคืน พระนางจึงพยักหน้า
“ตกลง ข้าสัญญา”

ทันทีที่ได้ยินคำตอบ กบก็ดำน้ำลงไปในบ่อ ไม่นานนัก มันก็โผล่ขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมลูกบอลทองคำที่คาบอยู่ในปาก

เจ้าหญิงดีใจมาก รีบหยิบลูกบอลขึ้นมา
“ขอบใจเจ้ามาก!” พระนางกล่าว ก่อนจะรีบวิ่งกลับวังไปทันที

แต่พระนางลืมไป…ถึงคำสัญญาที่ให้ไว้

คืนนั้น ในวังมีงานเลี้ยงใหญ่ โต๊ะยาวถูกจัดเรียงอย่างสวยงาม เต็มไปด้วยอาหารหลากหลายชนิด แสงเทียนส่องประกายอบอุ่นทั่วห้องโถง

เจ้าหญิงนั่งอยู่ข้างพระราชา กำลังเพลิดเพลินกับอาหาร

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“ก๊อก…ก๊อก…”

ทุกคนหันไปมอง

เมื่อประตูถูกเปิดออก สิ่งที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับเป็นกบตัวเล็กๆ ตัวเดิม

“เจ้าหญิง…เจ้าลืมข้าแล้วหรือ?” กบกล่าว

เจ้าหญิงหน้าซีดลงทันที
พระราชามองอย่างสงสัย “นี่มันเรื่องอะไรกัน”

กบจึงเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับคำสัญญา

พระราชาทรงนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“คำพูดของเจ้าหญิง ต้องมีค่า เจ้าต้องรักษาสัญญา”

เจ้าหญิงไม่เต็มใจนัก แต่ก็จำใจพยักหน้า

กบกระโดดเข้ามาในห้อง และขึ้นไปนั่งบนโต๊ะอาหาร มันเริ่มกินอาหารจากจานทองคำข้างๆ เจ้าหญิง

เจ้าหญิงรู้สึกอึดอัดและแปลกใจ ไม่เคยมีมื้ออาหารไหนที่แปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน

หลังจากมื้อค่ำ กบยังคงตามเจ้าหญิงไปทุกที่

“ข้าเหนื่อยแล้ว ข้าจะไปนอน” เจ้าหญิงพูด

“ข้าจะไปด้วย” กบตอบ

“ไม่ได้!” เจ้าหญิงร้อง

แต่พระราชาตรัสขึ้นอีกครั้ง
“เจ้าต้องรักษาคำสัญญา”

ด้วยความจำใจ เจ้าหญิงจึงพากบไปที่ห้องนอน

ในห้องนอนที่เงียบสงบ แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา

กบนั่งอยู่ข้างเตียง
“ให้ข้านอนข้างเจ้าด้วย” มันพูด

เจ้าหญิงเริ่มรู้สึกหงุดหงิด
“พอแล้ว! ข้าทนไม่ไหวแล้ว!”

ด้วยความโกรธ พระนางหยิบกบขึ้นมา และโยนมันลงบนเตียง

ทันใดนั้นเอง สิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น

แสงสว่างอ่อนๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวกบ ละอองแสงลอยขึ้นราวกับประกายดาว

ร่างของกบเริ่มเปลี่ยนไป…

จากตัวเล็กๆ กลายเป็นรูปร่างของมนุษย์

เมื่อแสงจางลง ตรงหน้าเจ้าหญิงกลับเป็นเจ้าชายรูปงาม

เจ้าหญิงตกตะลึง
“นี่…เกิดอะไรขึ้น?”

เจ้าชายยิ้มอย่างอ่อนโยน
“ข้าถูกคำสาปให้เป็นกบ และมีเพียงคำสัญญาที่แท้จริง และความอดทนของเจ้าที่จะทำให้ข้ากลับมาเป็นมนุษย์ได้”

เจ้าหญิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เข้าใจ

พระนางรู้สึกผิดที่เคยพยายามหนีคำสัญญา

“ข้าขอโทษ…” เจ้าหญิงกล่าวเบาๆ

เจ้าชายส่ายหน้า
“สิ่งสำคัญคือเจ้าทำตามสัญญาในที่สุด”

วันรุ่งขึ้น สวนหลวงกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ดอกไม้เบ่งบานสดใสยิ่งกว่าเดิม ราวกับร่วมยินดีกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

เจ้าชายและเจ้าหญิงเดินเคียงข้างกันในสวนเดียวกับที่ทุกอย่างเริ่มต้น

ลูกบอลทองคำยังคงเปล่งประกาย แต่ครั้งนี้ มันไม่ได้เป็นเพียงของเล่นอีกต่อไป

มันเป็นสัญลักษณ์ของบทเรียนสำคัญ

บทเรียนเกี่ยวกับ “คำพูด” และ “ความรับผิดชอบ”

เจ้าหญิงหันไปมองเจ้าชาย และยิ้ม

จากเหตุการณ์ที่ดูเหมือนเป็นความผิดพลาด กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสุข

และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทั้งสองก็ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข ในสวนที่เต็มไปด้วยความทรงจำ

นิทาน: กระต่ายกับเต่า
นิทานก่อนนอน เรื่องกระต่ายเฝ้ารอดวงจันทร์

The post นิทานก่อนนอน ลูกบอลทองคำกับคำสัญญา appeared first on heartsmom.

นิทานก่อนนอน เรื่องลูกปัดเม็ดสุดท้าย

วันนี้ Heartsmom มีนิทานก่อนนอนมาฝากเด็กๆเช่นเคยนะคะ

มีครอบครัวหนึ่งที่ทั้งร่ำรวยและเป็นครอบครัวที่มีความสุข บ้านหลังนี้ห้อมล้อมไปด้วยเพื่อนและคนรับใช้ ในวันนี้ทุกคนกำลังมีความสุขเพราะทายาทที่เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวได้ถือกำเนิดขึ้น แม่และเด็กทั้งคู่ต่างก็ปลอดภัย

แสงไฟในห้องนอนที่สาดส่อง ถูกบังด้วยผ้าม่านหนาที่ทำจากเส้นไหมล้ำค่า บนพื้นถูกปูด้วยพรมที่ทั้งหนาและนุ่มราวกับผืนหญ้าก็ไม่ปาน ของทุกสิ่งนั้นเหมือนถูกสะกดจิตทำให้คนอยากนอนหลับใหล บรรยากาศที่เงียบสงบช่างรู้สึกสบายและมีความสุขเหลือเกิน พี่เลี้ยงของเขาก็คงสัมผัสได้เช่นนั้น ทุกสิ่งที่นี่เต็มไปด้วยความงดงามจนทำให้เธอเองได้คล้อยหลับไป

เทพแห่งการปกป้องกำลังยืนอยู่ที่ปลายเตียง เขาปรากฎตัวขึ้นอยู่เหนือแม่และเด็กที่กำลังนอนหลับอยู่ เขายื่นดวงดาวที่สว่างไสวและมีจำนวนนับไม่ถ้วนออกมาเพื่อมอบให้เด็กน้อย ดวงดาวแต่ละดวงกลายเป็นลูกปัดนำโชค เทพธิดาแห่งโชคชะตาเป็นผู้นำของขวัญมาให้เด็กแรกเกิดคนนี้ ลูกปัดนี้เต็มไปด้วย สุขภาพ ความมั่งคั่งและความรัก ซึ่งเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนต้องการจากโลกใบนี้

“ทุกสิ่งได้ถูกมอบให้กับเด็กคนนี้หมดแล้ว” เทพแห่งการปกป้องกล่าว

“ยังขาดอีกสิ่งหนึ่ง” เสียงนางฟ้าที่อยู่ข้างเขาได้เอ่ยขึ้น “ยังมีนางฟ้าอีกคนหนึ่งที่ไม่ได้ส่งของขวัญมาให้ แต่เธอจะส่งมันมาอย่างแน่นอน แม้ว่าจะผ่านไปหลายปีก็ตาม เธอก็จะต้องส่งให้สักวันหนึ่ง เขายังขาดลูกปัดเม็ดสุดท้ายนั้นอยู่

“ขาด! ที่นี่ไม่ควรจะขาดอะไรแล้วนะ หากเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นจริงๆ ถ้าอย่างนั้นพวกเราต้องไปหาเธอ เทพผู้มีพลังแห่งอำนาจนั้น ไปหาเธอกันเถอะ!”

“เธอจะมาแน่นอน สักวันหนึ่งเธอจะต้องมาอย่างแน่นอน! ลูกปักพวงนี้จะขาดไข่มุกของนางไม่ได้เด็ดขาด”

“เธอพักอยู่ที่ไหน? บ้านของเธออยู่ที่ไหนกันหล่ะ?คุณต้องบอกฉันและฉันจะไปเอาไข่มุกมาให้ได้”

“คุณเต็มใจที่จะทำสิ่งนี้จริงๆหรือ” นางฟ้าตนนั้นกล่าว“ ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนฉันสามารถพาคุณไปที่นั่นได้ เธอไม่มีที่อยู่ที่แน่นอน เธอสามารถเข้าไปในวังของพระราชา และเธอก็ไปที่บ้านของชาวนาที่ยากจนที่สุด เธอไม่มีทางผ่านบ้านไหนโดยไม่ทิ้งร่องรอยเอาไว้ เธอมักให้ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆแก่คนผู้คนเสมอ ไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สมบัติที่มากมาย หรือแม้แต่ของเล่นชิ้นเล็ก ๆ ! เธอจะมาหาเด็กน้อยคนนี้อย่างแน่นอน แต่เอาหล่ะ ถ้าคุณไม่อยากรอ งั้นเราไปเอาลูกปัดเม็ดนั้นกันเถอะ
──ไปเอาไข่มุกเม็ดสุดท้ายนี้เพื่อเติมเต็มชีวิตของเด็กน้อยให้สมบูรณ์เถอะ ”
ดังนั้นพวกเขาจึงจับมือกันและบินไปยังสถานที่ที่เทพธิดาตนนั้นอาศัยอยู่ในขณะนี้

พวกเขามาถึงบ้านหลังใหญ่ ที่มีทางเดินมืดสนิท ในห้องมีแต่ความว่างเปล่า มีเพียงความเงียบงันอยู่ภายใน หน้าต่างทั้งแถวถูกเปิดอยู่ มีอากาศเข้ามาอย่างต่อเนื่อง และม่านหน้าต่างสีขาวที่แขวนอยู่ก็ปลิวไปตามสายลม

ใจกลางห้องเป็นโลงศพที่ถูกเปิดไว้ ในโลงศพมีศพของหญิงสาวอยู่ ร่างกายของเธอถูกปกคลุมไปด้วยดอกกุหลาบที่สดใหม่และสวยงาม มีเพียงมือที่ละเอียดอ่อนและใบหน้าที่บริสุทธิ์ของเธอเท่านั้นที่แสดงความจงรักภักดีต่อพระเจ้าอย่างเห็นได้ชัด

ข้างโลงศพมีสามีและลูก ๆของเธอยืนอยู่ ลูกคนเล็กอยู่ในอ้อมอกพ่อ พวกเขาทั้งหมดมาที่นี่เพื่อกล่าวอำลาครั้งสุดท้าย สามีจูบที่มือของเธอ มือนี้เหมือนใบไม้ที่เหี่ยวเฉา ทั้งที่ก่อนหน้านี้มือนี้ได้เคยปลอบประโลมพวกเขาด้วยความรักและความเมตตา น้ำตาแห่งความเศร้าและความเสียใจร่วงหล่นสู่พื้น พวกเขาเดินออกจากห้องนี้ด้วยความเงียบไม่มีใครได้พูดอะไรสักคำ

ในห้องมีการจุดเทียนแสงเทียนปลิวไหวไปตามลม หลังจากนั้นคนแปลกหน้าก็เดินเข้ามาปิดฝาโลงศพของผู้เสียชีวิตแล้วตอกจนแน่น เสียงสะท้อนของการตอกค้อนนั้นดังไปทั่วทั้งทางเดิน
คุณกำลังพาฉันไปไหน? “เทพผู้ปกป้องกล่าว” นางฟ้าแห่งโชคชะตานั้นไม่มีทางอยู่ที่นี่หรอก! ”

“เธออาศัยอยู่ที่นี่ ในช่วงเวลาศักดิ์สิทธิ์นี้” นางฟ้าชี้ไปที่มุมกำแพง แล้วพูดว่า ตอนเธอยังมีชีวิตอยู่ เธอมักจะนั่งอยู่ที่มุมกำแพงท่ามกลางดอกไม้และรูปภาพ ราวกับว่าเธอเป็นเหมือนผู้ปกป้องของบ้านหลังนี้  เธอเป็นเทพธิดาแห่งความโศกเศร้า  น้ำตาแห่งความโศกเศร้าหยุดลงบนเสื้อผ้าของเธอและกลายเป็นลูกปัด นางฟ้าหยิบลูกปัดนั้นขึ้นมา ลูกปัดเปล่งประกายเจิดจรัสราวกับดวงดาวที่มีหลากสี

“ลูกปัดแห่งความโศกเศร้าคือลูกปัดเม็ดสุดท้ายที่ขาดไม่ได้! มีเพียงลูกปัดเม็ดนี้เท่านั้นถึงจะทำให้ลูกปัดเม็ดอื่นๆมีความพิเศษและมีความหมาย แสงสว่างไสวของลูกปัดราวกับสายรุ้งที่ทอดยาวเชื่อมต่อระหว่างสวรรค์กับโลก
ในทุกครั้งที่เราตาย ในขณะที่เรามีชีวิิตอยู่นั้น เรามักจะตามหาแต่สิ่งที่ดีที่สุด เวลานี้ชั้นอยากให้คุณมองดูความโศกเศร้าแห่งลูกปัดเม็ดนั้น เพราะสิ่งที่นำพาจิตวิญญาณของเราไปได้ซ่อนอยู่ในลูกปัดเม็ดนี้นั่นเอง

คติสอนใจ

การเกิดมาพร้อมด้วยความตายเสมอ ไม่ว่าเราจะมั่งคั่งร่ำรวยเพียบพร้อมไปด้วยความสุขก็ตาม เราก็ต้องพบกับความโศกเศร้าในสักวันหนึ่ง

แหล่งที่มา zhihuigushi

The post นิทานก่อนนอน เรื่องลูกปัดเม็ดสุดท้าย appeared first on heartsmom.