🐸 เจ้าชายแห่งสระน้ำ
ในอาณาจักรเขียวขจีริมเชิงเขา มีพระราชวังงดงามที่ล้อมรอบด้วยสวนดอกไม้นับพันชนิด และในสวนนั้น มีสระน้ำใสเย็นอยู่แห่งหนึ่ง ที่ทุกคนในวังรู้จักกันดีในชื่อว่า “สระต้องห้าม”
ไม่มีใครรู้ว่าทำไมถึงต้องห้าม รู้แต่เพียงว่า ใครเข้าใกล้แล้วมักได้ยินเสียงกบร้องแปลกๆ ก่อนจะรีบเดินหนีไปไกลๆ
เจ้าหญิง มณี อายุสิบสองพรรษา เป็นเด็กสาวที่ฉลาด อ่านหนังสือเก่ง และช่างถาม แต่มีนิสัยหนึ่งที่พระราชินีมักทรงตักเตือนอยู่เสมอ นั่นคือ ตัดสินทุกอย่างเร็วเกินไป
“นั่นขนมหน้าตาไม่น่ากิน” ก็ไม่ยอมชิม “คนนั้นแต่งตัวแปลก” ก็ไม่ยอมทักทาย “สถานที่นั้นดูน่ากลัว” ก็ไม่ยอมเข้าใกล้
จนวันหนึ่ง ลูกบอลทองคำที่รักที่สุดของมณีกลิ้งหลุดมือ พุ่งข้ามรั้วดอกไม้ตกลงไปใน สระต้องห้าม พอดี
มณียืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เข้าไปเอาคืน
“สระนั้นดูสกปรก น้ำขุ่น มีเสียงแปลกๆ ไม่เข้าไปดีกว่า”
แต่ก่อนที่จะหันหลังกลับ ก็มีเสียงพูดดังขึ้นจากในน้ำ
“เจ้าหญิงมณี ลูกบอลของท่านอยู่ที่นี่ครับ”
มณีสะดุ้ง หันกลับมามอง เห็น กบสีเขียวตัวใหญ่ นั่งอยู่บนใบบัว ถือลูกบอลทองคำไว้ในอุ้งเท้า ดวงตากลมโตมองมณีอย่างสุภาพ
มณีขมวดคิ้ว “ก็แค่กบ จะมาพูดภาษาคนได้อย่างไร”
“ได้ครับ” กบตอบเรียบๆ “และผมจะคืนลูกบอลให้ หากท่านสัญญาว่าจะเป็นเพื่อนกับผมสักหนึ่งวัน”
มณีหัวเราะในใจ กบจะเป็นเพื่อนกันได้อย่างไร แต่อยากได้ลูกบอลคืน จึงพยักหน้าตกลง
วันนั้น กบพามณีเดินทั่วสวนที่มณีคิดว่ารู้จักดีแล้ว แต่กลับพบสิ่งที่ไม่เคยเห็น
กบพาไปดู รังผึ้งเล็กๆ ใต้ใบไม้ใหญ่ ที่มณีเคยเดินผ่านทุกวันโดยไม่เคยสังเกต
กบพาไปฟัง เสียงน้ำไหล จากหินก้อนเล็กๆ ที่มณีเคยมองข้ามเพราะดูไม่สวย
กบพาไปชม ดอกไม้สีม่วงเล็กจิ๋ว ที่ซ่อนอยู่ใต้พุ่มไม้รก ซึ่งกลิ่นหอมกว่าดอกไม้ราคาแพงในแจกันของวังเสียอีก
“ทำไมแกถึงรู้จักสวนนี้ดีกว่าฉันที่อยู่ที่นี่มาตลอด” มณีถามด้วยความงงงวย
“เพราะผมไม่เคยตัดสินว่าสิ่งไหนน่าสนใจหรือไม่ น่าสนใจก่อนที่จะเข้าไปดูครับ” กบตอบเบาๆ
มณีนิ่งไปครู่หนึ่ง คำพูดนั้นเหมือนสะท้อนบางอย่างในใจ
พอตะวันเริ่มลับขอบฟ้า มณีนั่งลงริมสระ มองกบนิ่งๆ แล้วพูดตรงๆ ว่า
“ฉันขอโทษนะ ที่คิดว่าแกเป็นแค่กบธรรมดา และไม่น่าคบ”
กบยิ้ม — ใช่ มันยิ้มได้ — แล้วพูดว่า “ขอบคุณครับ นั่นคือสิ่งที่ผมรอมาตลอด”
ทันใดนั้น แสงทองพุ่งออกมาจากตัวกบ มณีหลับตาสะท้านด้วยแสงจ้า และเมื่อลืมตาขึ้น ตรงหน้าไม่ใช่กบอีกต่อไป
แต่เป็น เจ้าชายหนุ่มรูปงาม สวมเสื้อคลุมสีเขียว ยืนโค้งคำนับอยู่ตรงหน้า
“ผมชื่อ เจ้าชายพน จากอาณาจักรเมฆาครับ แม่มดสาปให้ผมเป็นกบ จนกว่าจะมีคนยอมรับผมในสภาพที่เป็น โดยไม่ตัดสินจากรูปร่างภายนอก”
มณีอ้าปากค้าง แล้วก็หัวเราะออกมาอย่างอายๆ “แล้วฉันผ่านเงื่อนไขนั้นได้ตอนไหน?”
“ตอนที่ท่านขอโทษครับ” เจ้าชายพนยิ้ม “เพราะการขอโทษหมายความว่า ท่านยอมรับแล้วว่าเคยตัดสินผิด นั่นต้องใช้ความกล้ามากทีเดียว”
มณีพาเจ้าชายพนเข้าเฝ้าพระราชา คืนนั้นวังเต็มไปด้วยเสียงดนตรีและรอยยิ้ม แต่สิ่งที่มณีจำได้มากที่สุดไม่ใช่งานเลี้ยง
แต่คือ ดอกไม้สีม่วงเล็กจิ๋ว ที่เจ้าชายพนเก็บมาให้ก่อนเข้าวัง ดอกที่ไม่มีใครมองเห็น แต่หอมที่สุดในสวนทั้งหมด
นับจากวันนั้น มณีก็ไม่เคยเดินผ่านสิ่งใดหรือใครโดยไม่หยุดมองอีกเลย เพราะเธอรู้แล้วว่า
บางครั้งสิ่งที่งดงามที่สุด ซ่อนตัวอยู่ในสิ่งที่เราเกือบเดินผ่านไป 🐸✨
แนะนำบทความอื่น
นิทานพร้อมข้อคิด เรื่อง เมล็ดพันธุ์แห่งความกล้า
นิทานก่อนนอน บ้านอิฐในฝันของเจ้าหมูผู้ไม่ยอมแพ้
นิทานก่อนนอน ดวงจันทร์ที่หายไปหนึ่งคืน
นิทานสั้น ลูกแมวที่หลงทางในคืนฝนตก
