ในหมู่บ้านเล็กๆ ริมทุ่งนา มีเด็กชายคนหนึ่งชื่อ พลอย เขาเป็นเด็กที่วาดรูปสวย ร้องเพลงเพราะ และมีจินตนาการล้นเหลือ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ขวางกั้นพลอยไว้เสมอ นั่นคือ ความกลัว
กลัวว่าจะทำไม่ได้ กลัวว่าจะแพ้ กลัวว่าคนอื่นจะหัวเราะ
เพราะความกลัวนั้นเอง พลอยจึงเลือกอยู่เงียบๆ ในห้อง วาดรูปคนเดียว ไม่เคยให้ใครเห็น
วันหนึ่งในช่วงปิดเทอม คุณยายส่งพัสดุเล็กๆ มาให้ ภายในกล่องไม้มีเพียงสองสิ่ง — เมล็ดพันธุ์สีทองดวงเดียว และจดหมายที่เขียนด้วยลายมือสั่นๆ ว่า
“หนูพลอยที่รัก เมล็ดนี้พิเศษมาก มันจะงอกได้ก็ต่อเมื่อเธอกล้าพอ รักหนูเสมอ — ยาย”
พลอยเอาเมล็ดไปปลูกในกระถางดินเผาใบโปรด แต่ไม่ว่าจะรดน้ำกี่ครั้ง ดินก็ยังแข็งและแห้ง ไม่มีอะไรงอกขึ้นมาเลย
สัปดาห์ต่อมา เพื่อนสนิทชื่อ ใบไม้ วิ่งมาหาพลอยด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“พลอย! โรงเรียนจัดประกวดวาดภาพ รางวัลใหญ่มากเลยนะ ไปสมัครด้วยกันไหม?”
พลอยส่ายหัวทันที “ไม่เอาหรอก งานเราไม่ดีพอ”
ใบไม้ยื่นมือออกมา “แต่ฉันเคยเห็นรูปของเธอ มันสวยมากนะ!”
พลอยมองมือนั้นแล้วก็ก้มหน้า “ไม่ล่ะ… กลัวว่าจะแพ้”
คืนนั้น พลอยนอนไม่หลับ หลับตาแล้วก็เห็นตัวเองยืนอยู่กลางทะเลทรายกว้างใหญ่ ไม่มีทางออก ไม่มีใครอยู่ด้วย มีแค่เมล็ดพันธุ์ทองดวงเดียวในมือ ที่ค่อยๆ เปล่งแสงริบหรี่ราวกับรอให้พลอยตัดสินใจบางอย่าง
ตื่นขึ้นมาพลอยนั่งมองเพดานนานมาก แล้วก็นึกถึงคำของยาย
“มันจะงอกได้ก็ต่อเมื่อเธอกล้าพอ”
เช้าวันรุ่งขึ้น พลอยลุกขึ้นแต่เช้า หยิบรูปที่วาดค้างไว้นานหลายเดือนขึ้นมาวาดต่อ มือสั่น หัวใจเต้นแรง แต่ก็วาดจนเสร็จ แล้วก็เดินไปโรงเรียนคนเดียว ส่งใบสมัครประกวดก่อนที่ตัวเองจะเปลี่ยนใจ
วันประกวดมาถึง พลอยยืนอยู่ในห้องจัดแสดงพร้อมเด็กอีกหลายสิบคน ทุกคนดูมั่นใจ พลอยรู้สึกตัวเล็กมาก
และในที่สุด — พลอยไม่ได้รางวัล
น้ำตาไหลออกมาก่อนที่จะรู้ตัว พลอยรีบเดินออกไปนั่งใต้ต้นไม้ข้างอาคาร
ไม่นานก็มีเสียงรองเท้าเดินเข้ามา กรรมการท่านหนึ่งนั่งลงข้างๆ อย่างเงียบๆ ก่อนจะพูดว่า
“ฉันดูรูปของเธอนานที่สุดเลยนะ”
พลอยเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความสงสัย
“รูปของเธอไม่ได้สมบูรณ์แบบที่สุด แต่มันมี ความรู้สึก รูปมันเล่าเรื่องได้ และนั่นคือสิ่งที่หายากที่สุดในงานศิลปะ”
พลอยนั่งนิ่งคิดอยู่นานมาก
กลับถึงบ้านตอนเย็น พลอยเดินเข้าห้องด้วยใจหนัก แต่พอสายตาตกไปที่กระถางดินเผาริมหน้าต่าง พลอยก็หยุดชะงัก
ในดินที่เคยแห้งแข็ง มีหน่ออ่อนสีเขียวสดเล็กๆ งอกขึ้นมาแล้ว
พลอยนั่งลงข้างๆ กระถาง มองหน่อนั้นนานมาก แล้วก็ยิ้ม เป็นรอยยิ้มแรกในรอบหลายชั่วโมง
หลังจากนั้น พลอยเปลี่ยนไป ไม่ใช่เปลี่ยนจนจำไม่ได้ แต่เปลี่ยนในแบบที่ค่อยๆ เติบโต เหมือนต้นไม้ที่ไม่ได้โตในคืนเดียว แต่ฝังรากลึกลงทุกวัน
พลอยเริ่มวาดรูปส่งให้คนอื่นดูบ้าง เริ่มลองของใหม่ที่ไม่เคยทำ บางครั้งก็ล้ม บางครั้งก็พลาด แต่ทุกครั้งที่ล้ม พลอยจะนึกถึงหน่อเล็กๆ ในกระถาง แล้วก็ลุกขึ้นมาใหม่
ต้นไม้ทองในกระถางโตขึ้นทุกวัน ยิ่งพลอยกล้ามากเท่าไหร่ ใบก็ยิ่งเขียวสดมากขึ้นเท่านั้น
ปลายปีนั้น พลอยกลับมาประกวดอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้มาเพื่อชนะ แต่มาเพื่อ แสดงสิ่งที่รัก
และพลอยก็ได้รางวัลชนะเลิศ
แต่สิ่งที่พลอยภูมิใจที่สุดไม่ใช่โล่รางวัล แต่คือตอนที่ได้เห็น ใบไม้ เพื่อนรักยืนมองผลงานด้วยสายตาฝันๆ
“อยากวาดเป็นบ้างจังเลย แต่กลัวว่าจะไม่ดีพอ…”
พลอยยิ้ม ล้วงมือเข้ากระเป๋า แล้วหยิบ เมล็ดพันธุ์สีทองดวงเล็กๆ ออกมาวางบนฝ่ามือของเพื่อน
“เก็บไว้นะ มันจะงอกเมื่อเธอกล้าพอ”
แนะนำบทความอื่น
นิทานพร้อมข้อคิด หมาป่าน้อยที่ไม่อยากดุร้าย
นิทานแรงบันดาลใจ นกน้อยที่ร้องเพลงไม่เป็น
นิทานแรงบันดาลใจ หมาผู้ซื่อสัตย์
heartsmom.com
