ในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ มีสิงโตน้อยชื่อ “ซิงซิง” ที่ชอบบอกเพื่อนๆ ว่า
“ฉันเก่งที่สุด! ฉันวิ่งเร็วที่สุด! ฉันร้องเพลงเพราะที่สุด!”
ม้าลายได้ยินแล้วส่ายหัว ยีราฟได้ยินแล้วเดินหนี กระต่ายน้อยได้ยินแล้วก็เงียบ
ซิงซิงไม่สนใจใคร วิ่งไปคนเดียวอย่างภาคภูมิใจ
วันหนึ่งซิงซิงอยากข้ามแม่น้ำ แต่ว่ายน้ำไม่เป็น
“ใครช่วยฉันข้ามแม่น้ำได้บ้าง?”
ไม่มีใครตอบ
ซิงซิงนึกขึ้นมาได้ว่า เคยพูดไม่ดีกับเพื่อนทุกคน
จนกระต่ายน้อยเดินมาแล้วพูดว่า
“ฉันรู้ทางตื้นๆ ข้ามได้นะ ตามฉันมาเลย!”
ซิงซิงแปลกใจมาก “ทำไมเธอช่วยฉัน ทั้งที่ฉันไม่เคยดีกับเธอ?”
กระต่ายน้อยยิ้มแล้วตอบว่า “เพราะเพื่อนต้องช่วยเพื่อนค่ะ”
ซิงซิงก้มหัวลงแล้วพูดเบาๆ ว่า
“ขอโทษนะ ที่ฉันพูดว่าตัวเองเก่งที่สุด จริงๆ ทุกคนมีสิ่งที่เก่งต่างกันเลย”
กระต่ายยิ้ม ม้าลายวิ่งมา ยีราฟก้มคอมาทักทาย
ทุ่งหญ้าวันนั้น มีเสียงหัวเราะดังกว่าเดิมมาก 🦁🌿
ไม่มีใครเก่งทุกอย่างคนเดียว แต่ทุกคนมีสิ่งที่ตัวเองทำได้ดีค่ะ
นิทานที่แนะนำ
