ในแม่น้ำสายใสเย็นริมหมู่บ้านไทย มีปลาน้อยตัวหนึ่งชื่อ “ฟอง” ที่เกิดมาพร้อมกับพี่น้องอีกหลายสิบตัว
ปลาทุกตัวว่ายน้ำเก่งตั้งแต่วันแรก แต่ฟองทำไม่ได้
ไม่ใช่เพราะครีบบกพร่อง ไม่ใช่เพราะหางสั้น แต่เพราะ ฟองกลัว
กลัวกระแสน้ำที่แรง กลัวความลึกที่ไม่รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ กลัวว่าจะทำไม่ได้แล้วถูกหัวเราะ
ทุกวันพี่น้องว่ายออกไปสำรวจแม่น้ำ ฟองนั่งซุกอยู่ใต้ก้อนหินริมตลิ่ง มองตามด้วยสายตาอยากลอง แต่ขยับไม่ออก
“ไว้พรุ่งนี้ค่อยลอง” ฟองพูดกับตัวเองทุกวัน
แต่พรุ่งนี้ก็เป็นแบบเดิม
วันหนึ่งปลาแก่ชื่อ “ปู่คราม” ว่ายมาหยุดอยู่ข้างๆ ฟอง
“เห็นเธอนั่งอยู่ที่นี่ทุกวันเลยนะ” ปู่ครามพูดเบาๆ
“หนูกลัวครับ” ฟองตอบตรงๆ
“กลัวอะไร?”
“กลัวทำไม่ได้ครับ”
ปู่ครามนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ปู่ก็เคยกลัวเหมือนกัน ตอนยังเล็ก ปู่จมน้ำสองครั้งก่อนจะว่ายได้”
ฟองงงงวย “ปู่จมน้ำได้ยังไง ก็อยู่ในน้ำอยู่แล้ว?”
ปู่ครามหัวเราะ “ก็จมลงไปก้นแม่น้ำน่ะสิ ลุกขึ้นไม่ได้ นั่นแหละคือการจม แต่ปู่ก็ลองใหม่อีกครั้ง แล้วก็อีกครั้ง”
คืนนั้นฟองนอนคิดอยู่นาน นึกถึงคำของปู่คราม
“ลองแล้วล้ม ก็ลองใหม่”
เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่พี่น้องจะตื่น ฟองค่อยๆ ออกจากหินที่ซ่อนอยู่
ขยับครีบข้างซ้าย ขยับครีบข้างขวา ขยับหาง
แล้วก็จมลงไปก้นแม่น้ำทันที
แต่ฟองไม่ยอมแพ้ ดันตัวขึ้นมาแล้วลองใหม่
ครั้งที่สอง จมอีก ครั้งที่สาม ลอยได้นิดหน่อย ครั้งที่สิบ เริ่มขยับตัวไปข้างหน้าได้
พี่น้องตื่นมาเห็นฟองกำลังฝึกอยู่คนเดียว บางตัวหัวเราะ บางตัวแปลกใจ แต่ฟองไม่สนใจ ก้มหน้าทำต่อไป
ปู่ครามว่ายมาดูเงียบๆ แล้วก็ยิ้ม ไม่พูดอะไร
สัปดาห์ต่อมา ฟองว่ายได้แล้ว ไม่เร็วที่สุด ไม่สวยที่สุด แต่ว่ายได้
และวันที่ฟองว่ายออกไปกลางแม่น้ำเป็นครั้งแรก รู้สึกถึงกระแสน้ำที่เคยกลัว กลับกลายเป็นสิ่งที่พยุงตัวให้ไปได้ไกลขึ้น
“กระแสน้ำไม่ได้น่ากลัวเลย ถ้าเราเรียนรู้ที่จะว่ายไปกับมัน” ฟองคิด
ปู่ครามว่ายมาเคียงข้างแล้วพูดว่า
“เป็นยังไงบ้าง?”
ฟองมองออกไปยังแม่น้ำที่กว้างใหญ่ข้างหน้า แล้วตอบว่า
“อยากลองว่ายไปให้ถึงโค้งน้ำโน้นครับ” 🐟💧
ข้อคิดจากนิทาน
ก้าวแรกที่ยากที่สุดไม่ใช่ก้าวออกจากที่ปลอดภัย แต่คือก้าวที่สองหลังจากล้มลงครั้งแรก เพราะนั่นแหละที่บอกว่าเราเลือกจะเติบโต
