สำหรับลูกแมวแล้ว… โลกทั้งใบคือที่นี่
ที่ที่อบอุ่น ปลอดภัย และเต็มไปด้วยความรัก

ทันใดนั้น… ผีเสื้อสีเหลืองสดใสตัวหนึ่งบินผ่านหน้าต่าง
ลูกแมวเงยหน้ามอง ดวงตาเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น

มันค่อยๆ เดินตาม… แล้ววิ่งไล่…
จนผ่านสวน ผ่านประตูเล็กๆ ที่แง้มอยู่
โดยไม่รู้เลยว่า… มันกำลังเดินออกจาก “บ้าน”

ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี
เมฆสีเทาเข้มค่อยๆ ลอยมาปกคลุม

ลูกแมวหยุดวิ่ง มองขึ้นไปบนฟ้า
ลมเริ่มพัดแรง ต้นไม้กระดาษไหวเอน

ความสนุกเมื่อครู่… ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความไม่คุ้นเคย

หยดฝนแรกตกลงมา
จากนั้น… ฝนก็ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

ลูกแมววิ่งหาที่หลบ และซ่อนตัวอยู่ใต้ใบไม้ใหญ่
ตัวของมันเริ่มสั่น
ขนเปียกชื้น และหัวใจเต้นแรงด้วยความกลัว

เมื่อฝนยังไม่หยุด ลูกแมวจึงไปหลบใต้เก้าอี้ม้านั่งในสวน
แสงไฟถนนสะท้อนบนพื้นเปียกชื้น

รอบตัวเงียบงัน
ไม่มีเสียงเรียก ไม่มีเสียงหัวเราะเหมือนที่บ้าน

ครั้งแรกในชีวิต…
มันรู้สึก “โดดเดี่ยว”

ในความมืดและสายฝน
ลูกแมวเหลือบไปเห็น “แสงสีเหลืองอุ่น” จากบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป

แสงนั้นดูอ่อนโยน… และปลอดภัย
เหมือนกำลังเรียกมันอยู่เงียบๆ

ลูกแมวจ้องมอง… แล้วตัดสินใจลุกขึ้น

แม้ฝนยังตก
ลูกแมวก็เริ่มเดินไปข้างหน้า

มันเหยียบผ่านแอ่งน้ำ
น้ำกระเด็นเล็กน้อยทุกครั้งที่ก้าว

ตัวมันยังสั่น… แต่หัวใจเริ่มมีความหวัง
เพราะแสงนั้น… ยังอยู่ตรงนั้นเสมอ

ในที่สุด ลูกแมวก็มาถึงหน้าประตูไม้บานใหญ่
มันนั่งลงบนพรมหน้าประตู

แสงอุ่นลอดออกมาจากใต้ประตู
ลูกแมวเงยหน้าขึ้น… อย่างลังเล

แล้วส่งเสียง “เมี๊ยว…” เบาๆ

ประตูค่อยๆ เปิดออก

แสงสีทองสว่างไสวส่องออกมา
เงาของใครบางคนยื่นมือออกมาอย่างอ่อนโยน

ลูกแมวถูกอุ้มขึ้น… อย่างนุ่มนวล
ไม่มีคำพูดใดๆ
แต่ความอบอุ่นนั้น… บอกทุกอย่างแล้ว

ไม่นาน ลูกแมวก็ถูกเช็ดตัวให้แห้ง
และถูกวางลงบนผ้าห่มลายสก็อตสีแดงข้างเตาผิง

เปลวไฟส่องแสงอุ่น
เสียงไม้ในเตาผิงแตกเบาๆ

ลูกแมวค่อยๆ ขดตัว หลับตาลง
ลมหายใจกลับมาแผ่วเบาอีกครั้ง

คืนนี้… มันอาจไม่ได้อยู่บ้านหลังเดิม
แต่ในอ้อมกอดของความเมตตา

มันได้พบ “บ้านอีกแห่งหนึ่ง”
ที่เต็มไปด้วยความปลอดภัย… และความรักไม่ต่างกันเลย

ข้อคิดของนิทาน
“บางครั้ง… เราอาจหลงทาง
แต่ถ้าเรายังเดินต่อไป
เราจะพบแสงไฟ… ที่พาเรากลับสู่ความอบอุ่นเสมอ”

แนะนำบทความอื่น
อ่านเพิ่มเติมได้ที่:
นิทานก่อนนอน ดาวดวงเล็กที่อยากส่องแสง
นิทานก่อนนอน บ้านอิฐในฝันของเจ้าหมูผู้ไม่ยอมแพ้
เมื่อผื่นขึ้นหน้าทารกควรทำอย่างไร

The post นิทานสั้น ลูกแมวที่หลงทางในคืนฝนตก appeared first on heartsmom.

ทุกครั้งที่กระต่ายวิ่งผ่าน มันมักจะแสดงความภูมิใจในความเร็วของตัวเอง
สัตว์ตัวอื่นต่างก็รู้ดีว่ามันเร็วจริง แต่บางครั้ง…ความมั่นใจนั้นก็มากเกินไป

ไม่ไกลกัน มีเต่าตัวหนึ่งที่เคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ทุกก้าวของมันเต็มไปด้วยความตั้งใจ แม้จะช้า แต่ก็ไม่เคยหยุด

วันหนึ่ง กระต่ายเห็นเต่าคลานผ่านอย่างเชื่องช้า มันจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ
ภาพของเต่าที่ค่อยๆ ก้าวไปทีละนิด ทำให้กระต่ายรู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่าอย่างมาก

ไม่นาน… การแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้น
เส้นทางทอดยาวผ่านป่า ลัดเลาะไปตามเนินเขาเล็กๆ และจบลงที่ต้นไม้ใหญ่ปลายทาง

ทันทีที่เริ่ม กระต่ายพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งเต่าไว้ข้างหลังไกลลิบ
ส่วนเต่า… ยังคงก้าวต่อไปอย่างช้าๆ แต่มั่นคง ไม่รีบร้อน และไม่หยุดพัก

เมื่อกระต่ายวิ่งไปได้ไกลมาก มันหันกลับไปมอง
ภาพของเต่าที่อยู่ห่างไกล ทำให้มันรู้สึกสบายใจ

ใต้ร่มไม้ที่เย็นสบาย กระต่ายจึงตัดสินใจพักผ่อน
สายลมพัดเบาๆ และความเงียบของป่าก็ทำให้มันค่อยๆ หลับลง

ในขณะเดียวกัน เต่ายังคงเดินต่อไป
ทีละก้าว… ทีละก้าว… ผ่านจุดที่กระต่ายกำลังหลับอยู่ โดยไม่หยุด

เวลาผ่านไป… แสงแดดเริ่มอ่อนลง
กระต่ายลืมตาตื่นขึ้นมา และรีบวิ่งต่อทันที

แต่เมื่อมันไปถึงปลายทาง…
ภาพที่เห็นตรงหน้าคือเต่าที่ยืนอยู่ที่เส้นชัยแล้ว

กระต่ายหยุดนิ่ง… และเข้าใจในทันที
ว่าความเร็วเพียงอย่างเดียว ไม่ได้หมายถึงชัยชนะเสมอไป

ส่วนเต่า… ยังคงยืนอย่างสงบ
เพราะมันรู้ดีว่า ความพยายามอย่างต่อเนื่อง คือสิ่งที่พามันมาถึงตรงนี้

นิทานก่อนนอน กระต่ายเฝ้าดวงจันทร์

**สินค้าแนะนำที่เกี่ยวกับบทความนี้**

วิตามินและอาหารเสริมสำหรับผู้หญิง ดูราคาและโปรโมชั่นล่าสุดได้ที่ Shopee

*ลิงก์นี้เป็นลิงก์พันธมิตร (affiliate link)*

The post นิทาน: กระต่ายกับเต่า appeared first on heartsmom.

นิทานก่อนนอน เรื่องยีราฟกับแพะ

วันนี้จะมาแนะนำนิทานเกี่ยวกับสัตว์ยีราฟกับแพะกันค่ะ

เช้าวันหนึ่ง มียีราฟกับแพะกำลังเดินด้วยกัน ใครเห็นระหว่างทางก็ยกย่องชื่นชมว่ายีราฟสูงสง่าและสวย ยีราฟภาคภูมิใจในตัวเองมาก “ดูฉันสิทั้งสูงและดูดีขนาดไหน”

แพะเหลือบมองยีราฟ และส่ายหัวอย่างไม่เห็นด้วย

เมื่อพวกเขามาถึงร้านไอศครีม แพะมองที่ประตูร้านไอศครีมแล้วพูดกับยีราฟว่า ” มาเร็วเข้า ฉันจะเลี้ยงไอศครีมเธอเอง”

ยีราฟทั้งย่อเอวและก้มหัว ทั้งตัวเขาแทบจะนอนราบลงกับพื้น แต่ก็ยังเข้าไปในร้านไอศรีมไม่ได้

แพะพูดว่า “เธอดูสิฉันว่า เตี้ยอย่างฉันน่าจะดีกว่านะ”

แพะเข้าไปในร้านไอศกรีม และซื้อไอศครีมมา 2 แท่ง ส่งให้ยีราฟ 1 แท่ง แล้วพูดว่า “เธอไม่ต้องเข้าไปหรอก กินอยู่ข้างนอกดีกว่า”

แพะกับยีราฟกินไอศกรีมกันอย่างเอร็ดอร่อย แล้วเขาคิดว่าดูเหมือนว่าเตี้ยแบบเขาก็มีข้อดีเหมือนกัน

แพะเห็นว่ามีแผงขายลูกโป่งอยู่ด้านหน้า ลูกโป่งทุกชนิดสวยงามมาก เขาซื้อมาแล้วถือไว้ในมือ ขณะวิ่งเล่นอย่างมีความสุข ลูกโป่งได้หลุดออกจากมือลอยลิ่วไปข้างหน้าไปติดอยู่บนกิ่งของต้นไม้

แพะเงยหน้าขึ้น ยืนเขย่งปลายเท้า ใช้ทั้งไม้เขี่ย ใช้แรงอย่างมากก็ยังหยิบไม่ถึง

ยีราฟเห็นเข้าอดยิ้มไม่ได้ เขาพูดว่า “เจ้าแพะเพื่อนยาก อย่าเปลืองแรงไปเลย มาดูฉันดีกว่า”

พูดจบเขาก็เงยหน้าขึ้นและค่อยๆหยิบลูกโป่งจากกิ่งไม้ลงมา

แพะเหลือบมองยีราฟอีกครั้ง และอดคิดไม่ได้ที่จะคิดว่า การมีตัวที่สูงก็มีข้อดีเหมือนกัน

ตั้งแต่นั้นมา ยีราฟกับแพะก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

เด็กๆคะ เราแต่ละคนมีจุดแข็งและจุดอ่อน ในชีวิตเรายังต้องเรียนรู้กันและกัน เพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกัน อย่ารู้สึกด้อยกว่า เพราะข้อบกพร่องของเรา และอยากรู้สึกภาคภูมิใจในจุดแข็งของตัวเอง คนอื่นมีจุดแข็ง บางทีคุณอาจไม่มี เราไม่ควรเห็นข้อดีของตัวเองเท่านั้น แต่ยังต้องใส่ใจกับข้อบกพร่องของเรา และปรับปรุงให้ดีขึ้นด้วย

แหล่งอ้าง
บทความแปลจากเวป qigushi.com

แนะนำ สอนลูกด้วยนิทานก่อนนอน

Stress-Relief Coloring Book

The post นิทานก่อนนอน เรื่องยีราฟกับแพะ appeared first on heartsmom.

นิทานก่อนนอนเรื่อง กระต่ายขาวผู้ใจดี

มีกระต่ายขาวตัวหนึ่ง เขาทำงานหนักมาก แล้วเขาก็ชอบกินหัวไชเท้าด้วย ดังนั้นเขาจึงปลูกหัวไชเท้าชิ้นหนึ่งไว้ข้างถนน

ภายใต้การดูแลอย่างระมัดระวังของกระต่ายน้อย เมล็ดหัวไชเท้าก็งอกอย่างรวดเร็ว และเจริญเติบโตเป็นต้นกล้าหัวไชเท้าสีเขียวอ่อน

วันนี้ช้างน้อยได้ซื้อรถไถมาจากในเมือง เพราะถนนแคบเกินไป ต้องขับไปทางเส้นทางของสวนแครอทของกระต่ายน้อยเท่านั้น

“กระต่ายน้อย ฉันต้องขอโทษจริงๆ “ ช้างน้อยกล่าวขอโทษ

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” เธอสามารถขับผ่านไปได้

รถไถถูกขับผ่านไป สวนแครอทได้ถูกไถราบไปกับพื้น

กระต่ายสีขาวเริ่มหาที่ดินใหม่ และเริ่มต้นปลูกแครอทใหม่ กระต่ายน้อยปลูกอย่างพิถีพิถันตั้งใจ ในไม่ช้าเมล็ดพืชงอกและเติบโตเป็นต้นกล้า

เหนือทุ่งหัวไชเท้าคือสวนพืชของลิงน้อย ลิงน้อยตักน้ำเพื่อลดน้ำต้นพืช แต่น้ำนั้นเต็มจนล้นออกมา และชะล้างหัวไชเท้าของกระต่ายน้อยออกไปจนหมด

“ขอโทษ ขอโทษกระต่ายน้อย” ลิงเอ่ยขอโทษกระต่ายน้อย

“ไม่เป็นไร ฉันเริ่มต้นปลูกใหม่ก็ได้แล้ว”

กระต่ายขาว พบที่ดินอีกผืนหนึ่งและปลูกเมล็ดหัวไชเท้าไว้ ไม่นาน เมล็ดก็งอกและกลายเป็นต้นหัวไชเท้าสีเขียว

ถัดจากแปลงหัวไชเท้า เป็นที่รกร้างเจ้าหมีน้อยต้องการปลูกถั่วลิสง เมื่อเขาพ่นสารกำจัดวัชพืช ลมก็พัดยาฆ่าแมลงมาบนต้นกล้าหัวไชเท้าของกระต่ายขาว และต้นกล้าหัวไชเท้าก็ตาย

“ฉันขอโทษนะกระต่ายขาว “ หมีน้อยพูดด้วยความรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรฤดูกาลนี้จบแล้ว ปีหน้าฉันค่อยเริ่มปลูกใหม่ก็ได้ “ กระต่ายขาวพูด

เมื่อฤดูใบไม้ร่วงมาถึง ถึงเวลาเก็บเกี่ยวหัวไชเท้าแล้ว แต่กระต่ายขาวไม่มีหัวไชเท้าเลย

ในเวลานี้ ช้างน้อยก็ถือหัวไชเท้า 2 ตะกร้ามาด้วย

“กระต่ายขาว ฉันไปไถไร่ให้กับป้ากระต่ายเทา และเขาให้หัวไชเท้าแก่ฉัน ฉันขอมอบให้เธอ”

และลิงน้อยก็มาพร้อมตระกร้าหัวไชเท้า

“กระต่ายขาว คุณยายของฉันให้ตะกร้าหัวไชเท้าแก่ฉัน ฉันขอมอบให้เธอนะ”

หมีน้อยก็มาพร้อมกับตะกร้าหัวไชเท้าเช่นกัน

“เพื่อนสนิทของฉันให้หัวไชเท้ากับฉัน ฉันส่งต่อให้เธอ”

“ขอบคุณ ขอบคุณนะ ทุกคน” บ้านกระต่ายน้อยเต็มไปด้วยแครอท

“พวกเราต้องขอบคุณเธอถึงจะถูก” ทุกคนพูดออกมาพร้อมกัน

ข้อคิดจากนิทาน

เด็กๆคะหลังจากอ่านนิทานเรื่องนี้จบแล้วได้ข้อคิดอะไรกันบ้างคะ ถึงแม้ว่าช้างน้อยลิงน้อยและหมีน้อย จะทำลายทุ่งหัวไชเท้าของกระต่ายขาว แต่กระต่ายขาวก็ไม่โกรธเลย เราควรเรียนรู้จากกระต่ายขาวใจดีผู้นี้ใช่หรือไม่คะ

แหล่งอ้าง
บทความแปลจากเวป qigushi.com

แนะนำ สอนลูกด้วยนิทานก่อนนอน

Coloring Book for Relaxation and Anxiety Relief 

The post นิทานก่อนนอนเรื่อง กระต่ายขาวผู้ใจดี appeared first on heartsmom.

นิทานก่อนนอน เรื่อง เจ้าหนูเอาแต่ใจ

“แม่คะ อาหารที่แม่ทำมันไม่อร่อยเลย” เจ้าหนูเลอเลอ เริ่มผลักชามข้าวไปข้างๆแล้วพูดด้วยความไม่อยากกิน

“กินหน่อยลูก” คุณแม่เกลี้ยมกล่อมหนูน้อยเลอเลอ อย่างอดทน

“ไม่กิน ไม่กิน” หนูน้อยเลอเลอพูด แล้วเดินกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง

“ลูกคนนี้นี่” แม่ถอนหายใจอย่างหนักใจ

หนูเลอเลอ งอนแม่อยู่บนเตียง ในไม่ช้าท้องของเขาก็เริ่มร้อง

“กรู กรู กรู” “ถ้าต้องกินข้าวที่แม่ทำฉันยอมหิวดีกว่า” เจ้าหนูเลอเลอคิดในใจ

เจ้าหนูเริ่มสัมผัสท้องของตัวเองและทนกลืนน้ำลายเข้าไป

คราวนี้ท้องของเขาเริ่มร้องรุนแรงขึ้น

เขาพึมพำกับตัวเอง “ตอนนี้ฉันหิวมาก บางทีฉันควรจะหาอะไรกิน”

เขาลุกจากเตียงและมาเงียบๆที่ห้องครัว

ทำไมอาหารที่เขาคิดว่าไม่อร่อย จึงมีกลิ่นที่หอมมาก

เขาเริ่มกินและกินอาหารทั้งหมดในคราวเดียว หากเป็นช่วงเวลาปกติ เจ้าหนูน้อยเลอเลอคงไม่กินเร็วขนาดนี้

“อืม อร่อยมาก” เลอเลอลูบท้องอย่างพึงพอใจ และคิดไปถึงตอนที่เขาไม่พอใจและระบายอารมณ์กับแม่ สิ่งที่เขาทำนั้นผิดจริงๆ

ดังนั้น ก่อนเข้านอน เขาจึงค่อยๆ ยัดกระดาษแผ่นเล็ก ไปที่ประตูห้องของแม่

“แม่จ๋าหนูขอโทษหนูผิดเองและจะไม่ทำอย่างนี้อีก”

“อาหารของแม่ ช่างวิเศษที่สุดจริงๆนะคะ”

รักแม่ หนูเลอเลอ

ข้อคิดนิทานก่อนนอน เรื่องเจ้าหนูเอาแต่ใจ

สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่อาหารอร่อยหรือไม่อร่อย แต่สิ่งสำคัญคือ ลูกต้องเรียนรู้ที่จะเป็นเด็ก ที่มีสติสัมปชัญญะ และไม่ทำให้พ่อแม่ต้องกังวล เสียใจ เด็กๆควรมีน้ำใจ กตัญญู พ่อแม่ต้องตรากตรำทำงานหนักอยู่นอกบ้าน เพียงหวังเพื่อ เด็กๆจะเข้าใจมุมของพวกเขา ไม่เอาแต่ใจ

แหล่งอ้าง
บทความแปลจากเวป qigushi.com

แนะนำนิทานอื่นๆ

สอนลูกด้วยนิทานก่อนนอน

The post นิทานก่อนนอน เรื่อง เจ้าหนูเอาแต่ใจ appeared first on heartsmom.

https://youtu.be/3HhZFerEpSI

นิทานก่อนนอนเรื่อง กระต่ายน้อยผู้กล้าหาญ

นี่คือนิทานก่อนนอนเกี่ยวกับความกล้าหาญ ของพี่น้องกระต่ายทั้ง4ตัว ที่ไปที่ทุ่งแครอท แล้วโดนกระต่ายเกเรรังแก สุดท้ายพี่น้องกระต่ายจะลงโทษเจ้ากระต่ายเกเรเอาแต่ใจได้อย่างไรไปติดตามกันเลยค่ะ

“ฉันหิวมาก” กระต่ายพี่ตัวที่ 3 พึมพำ
“ฉันก็หิวเหมือนกัน” กระต่ายพี่ตัวที่ 2 พึมพำ

“ฉันก็หิวแล้ว” กระต่ายคนโตก็ตะโกนออกมาเช่นกัน

“เราไม่มีแครอทแล้ว เราต้องไปที่แปลงผักเพื่อดึงแครอท” กระต่ายตัวที่4 ที่อายุน้อยที่สุดบอกทุกคน

“งั้นฉันไปล่ะ” กระต่ายพี่ตัวที่3 กระโดดออกไปก่อนและเดินทางออกไปที่แปลงผัก

เมื่อเขาไปถึง เขาก็ดึงแครอทขนาดใหญ่ออกมาอย่างแรง

กำลังจะใส่กระเป๋า ทันใดนั้น กระต่ายเกเรก็กระโดดออกมา

“แครอทนี่กินไม่ได้นะ” กระต่ายเกเรตะโกนออกมาอย่างดุดัน

“ทำไมล่ะ” กระต่ายตัวที่3 ถามเสียงต่ำด้วยความกลัว

“เพราะว่าเจ้ามันโง่เขลา” กระต่ายเกเรคำรามเสียงดัง “ถ้าเจ้ากล้าบอกคนอื่นว่าข้าขโมยแครอทไปจากเจ้าข้าจะตีเจ้าแน่ๆ”

กระต่ายตัวที่3 น่าสงสารต้องกลับมามือเปล่า

“ทำไมเธอไม่เอาแครอทกลับมาด้วยล่ะ” พี่ชายและน้องสาวของกระต่ายถามอย่างผิดหวัง

“เพราะฉันมันงี่เง่า” กระต่ายที่อายุน้อยที่สุดพูดอย่างเศร้าๆ

“ไม่ เธอไม่ได้โง่เลย ใครบอกเธอว่าเธอโง่”

กระต่ายตัวที่ 3 ก้มศีรษะลงและปฏิเสธที่จะตอบ

“ไม่ต้องห่วง” กระต่ายตัวที่ 2 ปลอบทุกคน “ฉันจะดึงแครอทมาให้เอง”

หลังจากเขาพูดจบเขาก็กระโดดออกไป

กระต่ายตัวที่ 2 ดึงแครอทออกมาในที่สุด เขาถือแครอทใหญ่ 2 อันในมือ

แต่ในเวลานี้กระต่ายตัวร้าย ก็กระโดดออกมาอีกครั้ง เขาคว้าแครอทที่อยู่ในมือกระต่ายตัวที่ 2 และว่ากล่าวอย่างหยาบคาย

“เธอเอาแครอทพวกนี้ไปไม่ได้” กระต่ายเกเรออกคำสั่ง

“ทำไมจะเอาไปไม่ได้ล่ะ” กระต่ายตัวที่ 2 ลุกขึ้นจากพื้น

“เพราะเธอน่าเกลียดมาก ถ้าเธอกล้าบอกคนอื่นว่าฉันขโมยแครอทของเธอไป ฉันจะทําร้ายเธอ”

กระต่ายตัวที่ 2 กลับบ้านด้วยมือเปล่าโดยไม่มีแครอท

“ทำไมเธอไม่เอาแครอทกลับมาด้วยล่ะ” พี่น้องกระต่ายมองกระต่ายตัวที่ 2 ด้วยความประหลาดใจ

“เพราะฉันเป็นสัตว์ประหลาดที่น่าเกลียด” กระต่ายตัวที่ 2 พูดด้วยน้ำเสียงเบาและเศร้า

“เธอไม่ได้น่าเกลียดเลย ใครบอกว่าเธอน่าเกลียด” กระต่ายคนสุดท้องถาม

กระต่ายตัวที่ 2 ก้มศีรษะลงและปฏิเสธที่จะพูด

“ไม่เป็นไร” กระต่ายพี่คนโตที่สูงที่สุด ตบหน้าอกของเขาพร้อมพูดว่า “ฉันจะดึงแครอทมาให้เอง”

กระต่ายตัวใหญ่เดินออกไปที่ทุ่งแครอท

เขาใช้เวลาออกแรงเพื่อดึงแครอทออกมา และในที่สุดก็ได้แครอทสดออกมา 3 ชิ้น

ทันใดนั้น กระต่ายเกเรก็กระโดดออกมาอีกครั้ง

“จะเอาแครอทพวกนี้ไปไม่ได้” เขาตะโกน

“ทำไม” หัวหน้ากระต่ายพูดตะกุกตะกัก

“เพราะเธอตัวอ้วนใหญ่เดินไม่คล่อง ถ้าเธอบอกคนอื่นว่าฉันขโมยแครอทของเธอไป ฉันจะทําร้ายเธอ”

เจ้ากระต่ายตัวโตผู้น่าสงสารกลับบ้านมาอย่างเศร้าใจ

“ทำไมเธอไม่เอาแครอทกลับมาด้วยล่ะ” น้องสาวคนสุดท้องของกระต่ายถาม

“เพราะฉันมันเป็นไอ้อ้วน” กระต่ายตัวโตพูดเสียงดัง

” ไม่ เธอไม่ได้เป็นอย่างนั้นสักหน่อย ใครบอกเธอ”

กระต่ายคนโตปฏิเสธที่จะตอบ

“นี่มันเรื่องไร้สาระ กระต่ายน้อยพูดออกมาอย่างโกรธๆ พี่ใหญ่ พี่ไม่อ้วน พี่รองพี่ไม่น่าเกลียด พี่ 3พี่ก็ไม่ได้โง่สักหน่อย บอกมาซิว่าคนที่ว่าพี่เป็นใคร “

“เจ้ากระต่ายเกเรตัวนั้น” กระต่ายตัวโต กระต่ายตัวที่ 2 และตัวที่ 3 พูดพร้อมกัน

คราวนี้ กระต่ายที่อายุน้อยที่สุดพาทุกคนไปที่แปลงผักเพื่อดึงแครอท พวกเขารีบดึงแครอทออกมา ขณะที่กังวลว่ากระต่ายตเกเรจะกระโดดออกมาอีกครั้ง ผ่านไปสักพักพวกเขาก็ได้แครอทเต็มเกวียน

ทันใดนั้น กระต่ายเกเรที่เอาแต่ใจก็กระโดดออกมาอีกครั้ง “พวกเธอเอาแครอทไปไม่ได้” กระต่ายเกเรตะโกนเสียงดัง

“ทำไมล่ะ” กระต่ายน้อยถามอย่างกล้าหาญ

“เพราะเจ้าเป็นเด็กโง่เขลา ขี้เหร่ และอ้วน” กระต่ายเกเรเอาแต่ใจตะโกนออกมาเสียงดัง

“ฉันไม่ใช่” กระต่ายน้อยชี้ไปที่กระต่ายเกเร “เธอนั่นแหละ โง่เขลา ขี้เหร่ และอ้วน”

“ไม่ใช่ฉัน” กระต่ายเกเรที่เอาแต่ใจโวยวาย “เอาแครอทมาเร็วเข้า เร็วเข้า”

พี่พี่กระต่ายทั้ง3 ตะโกนออกมาด้วยความกล้าหาญพร้อมกับกระต่ายน้อย “พวกเราไม่ได้ โง่เขลา ขี้เหร่ และอ้วน” พร้อมกับผลักกระต่ายเกเรจนล้มลง

กระต่ายเกเรล้มลงกับพื้นอย่างแรง

“แต่ฉันหิวมาก” กระต่ายเกเรเริ่มร้องไห้จริงๆ และดูเหมือนเขาจะไม่แข็งแกร่งอีกต่อไป

“เร็ว เร็ว ขอแครอทฉันหน่อย ขอร้อง” เขาสะอื้น

พี่น้องกระต่ายปรึกษากัน

พวกเขาผลักเกวียนที่เต็มไปด้วยแครอทเข้าหากระต่ายตัวเกเร จนกระต่ายเกเรล้มลง

ฟังนะ เจ้ากระต่ายเกเรเจ้าไม่สามารถครอบงำใครได้อีกต่อไป และนี่เป็นบทเรียนของเจ้า

แหล่งอ้าง
บทความแปลจากเวป qigushi.com

แนะนำ รวมนิทานก่อนนอน 

The post นิทานก่อนนอนเรื่อง กระต่ายน้อยผู้กล้าหาญ appeared first on heartsmom.

นิทานเด็ก กบน้อยกับแมลงปอ

สวัสดีค่ะเด็กๆวันนี้นะคะพี่ๆ มีนิทานใหม่ๆนะคะมาฝากน้องๆกันเช่นเคยนะคะ ไปอ่านกันได้เลยค่ะ

ในวันหนึ่ง เจ้ากบตัวน้อยกำลังร้องเพลงอยู่บนใบบัว ทันใดนั้นก็เห็นแมลงปอบินผ่านมา จึงถามด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยว่า “นี่ เพื่อนเอ๋ย ดูตาเล็กๆของเธอสิ วันหนึ่งเธอจับแมลงได้สักกี่ตัวกันล่ะ”

แมลงปอตัวน้อยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและตอบอย่างนอบน้อมว่า “ประมาณ 30 ถึง 40 ตัวจ่ะ”

“เธอจับได้เพียงแค่นี้เองหรอ ถ้าอย่างนั้นก็อย่าบินไปมาแถวนี้เลย น่าอายเปล่าๆ”

เจ้ากบน้อยพูดอย่างโอ้อวด “ใน 1 วันฉันสามารถจับได้ 200 ตัวเลยนะ”

เมื่อแมลงปอรู้สึกว่าเจ้ากบน้อยกำลังดูถูกตัวเขาอยู่ จึงพูดขึ้นว่า “เธออย่าพูดโอ้อวดเกินไปนัก ถึงแม้ว่าเธอจะมีดวงตาโตใหญ่ แต่เธอก็ไม่สามารถทำอะไรศัตรูพืชได้ แต่ฉันสามารถจับแมลงพวกนั้นได้อย่างง่ายดาย”

“เธอพูดเหลวไหล” เจ้ากบน้อยโกรธจนตาโต มันกระโดดขึ้นเพื่อต้องการจับแมลงปอ

ในขณะที่เจ้ากบน้อยกำลังมองหาตัวแมลงปออยู่นั้น แมลงปอก็อยู่นิ่งตรงหน้าเขาโดยไม่ได้บินไปไหน แต่เจ้ากบน้อยกลับมองไม่เห็น

ในเวลานี้เจ้าแมลงปอตัวน้อยได้เคาะที่ศีรษะเจ้ากบเบาๆ “ว่าไงเจ้าเพื่อนเอ๋ย คิดกลับคำแล้วหล่ะสิ “

รู้หรือยังล่ะว่า “ตระกูลกบของเธอมีปฏิกิริยาตอบสนองช้ามากกับแมลงที่อยู่นิ่งกับที่ “

และตอนนี้เอง กบน้อยถึงเข้าใจว่า แท้จริงแล้วตัวเองก็มีข้อบกพร่องในบางเรื่อง เขารู้สึกละอายใจและพูดกับแมลงปอว่า “ฉันสำนึกผิดแล้ว”

แมลงปอพูดว่า ” เมื่อรู้ถึงข้อผิดพลาดของตัวเองแล้วรู้จักแก้ไขเป็นสิ่งที่ดี ถ้างั้นต่อไปเรามาแบ่งงานกันทำดีกว่า เธอคอยจับแมลงที่บินไปมา ส่วนชั้นจะจับแมลงที่อยู่นิ่งๆ พวกเรามาร่วมมือกันกำจัดศัตรูพืชกันเถอะ”

“ตกลงจ่ะ”

จากนั้นเจ้ากบน้อยและเจ้าแมลงปอต่างก็กลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง

แหล่งอ้างอิง
qigushi.com
(นิทานแปลจากเวปจีน)

The post นิทานเด็ก กบน้อยกับแมลงปอ appeared first on heartsmom.

นิทานเด็ก เรื่องลูกกบนับดาว

เด็กเด็กทำการบ้านเสร็จแล้วอย่าลืมอ่านหนังสือก่อนนอนกันนะจ๊ะ วันนี้พี่ี่พี่มีนิทานก่อนนอนมาฝากกันเช่นคยคะ ไปดูกันเลยคะ

ในวันหนึ่ง มีฟ้าครึ้มและลมแรงมาก เจ้ากบน้อยนั่งอยู่บนใบบัว เขากำลังนั่งทำอะไรอยู่นะ? เจ้ากบน้อยกำลังนับดวงดาวอยู่

มีอยู่วันหนึ่ง แม่ปลามาหาแม่กบ แม่ปลาพูดว่า “ลูกปลาของฉันเป็นเด็กดีมาก”

จากนั้นแม่กบก็พูดขึ้นว่า “ลูกสาวของฉันก็เชื่อฟังมาก”

จากนั้นแม่ปลาก็พูดขึ้นว่า “ลูกของฉันนั้นฉลาดมากเลยล่ะ เขาสามารถนับฟองน้ำได้ถึง 30 เลยเชียวนะ”

ถึงตอนนี้แม่กบพูดไม่ออก รู้สึกอึดอัดใจมาก เจ้ากบตัวน้อยนั้นเก่งทุกอย่าง เขาขี้เล่น แต่สามารถนับเลขได้เพียงเลข 1 เท่านั้น กบน้อยนั่งหน้าแดงด้วยความอายอยู่ข้างๆแม่กบ

กบน้อยเป็นลูกที่ดีของแม่ และเธอก็ไม่อยากทำให้แม่อับอาย ในใจจึงคิดว่าฉันจะไม่เล่นอีกแล้ว เพราะไม่อยากทำให้แม่ของฉันเสียใจ

ดังนั้น ทุกวันตอนกลางคืน จะนั่งนับดาวที่ส่องสว่างอยู่บนท้องฟ้า เขานับจากทิศตะวันออกไปทางทิศตะวันตก นับจากทิศใต้สู่ทิศเหนือ ท้องฟ้ามืดแล้วและมีลมแรงมาก กบน้อยก็ยังไม่กลับบ้าน

อยู่มาวันหนึ่ง แม่กบเห็นกบน้อยนั่งอยู่บนใบบัว นับดาวทีละดวง แต่แม่กบก็ถอนหายใจเพราะคิดว่ากบน้อยกำลังเล่นอยู่

กบน้อยคิดในใจว่า เมื่อถึงเวลาแม่ต้องภูมิใจในตัวเขาอย่างแน่นอน

และใน สองสามวันต่อมา แม่ปลามาคุยกับแม่กบ และแม่ปลาก็พูดอย่างโอ้อวดว่า “ลูกปลาตัวน้อยของฉัน สามารถนับฟองน้ำได้ถึงเลข 180 แล้วนะ ลูกของฉันช่างฉลาดจริงๆ”

กบน้อยรีบพูดขึ้นว่า “แม่ปลา ฉันสามารถนับดาวได้ 365ดวงแล้วนะคะ”

แม่ปลาและแม่กบ ต่างก็อุทานพร้อมกันด้วยความประหลาดใจ “เป็นเรื่องจริงหรือนี่” และดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่เชื่อ

กบน้อยจึงเริ่มนับเลข 1 2 3 4 5 6 7 จนถึงเลข 365 ในคราวเดียว

แม่ปลาพูดขึ้นว่า “โอ้ เจ้ากบน้อยเธอช่างถ่อมตัวจริงๆ แม่ของเธอไม่เคยบอกฉันเลย ลูกปลาของฉันบ่นคิดถึงเธอทุกวัน ดังนั้น ฉันคิดว่าเธอทั้งสองคนควรเรียนและเล่นด้วยกันดีไหม”

“ได้สิคะ” กบน้อยรีบพยักหน้าตอบตกลง

นับจากวันนั้นลูกกบและลูกปลาก็อยู่ด้วยกัน และเล่นเป็นเพื่อนกันอยู่ในน้ำ

แหล่งอ้างอิง
qigushi.com
(นิทานแปลจากเวปจีน)

The post นิทานเด็ก ลูกกบนับดาว appeared first on heartsmom.

นิทานเรื่องแม่น้ำสายเล็กในป่าใหญ่

สวัสดีค่ะวันนี้พี่พี่ heartsmom มาพร้อมนิทานก่อนนอนเช่นเคยนะคะ (เรื่องแม่น้ำสายเล็กในป่าใหญ่)

ณ ที่แห่งหนึ่ง มีแม่น้ำสายเล็กอยู่ในป่าใหญ่ แม่น้ำนี้ไม่กว้างใหญ่นัก ลิงน้อยกับหมีน้อยสามารถกระโดดข้ามไปได้ แต่กระต่ายน้อยสีขาวและเจ้าหนูน้อยกับไม่สามารถข้ามไปได้ เพราะว่าตัวของพวกมันนั้นเล็กเกินกว่าที่จะโดดข้ามลงไปในแม่น้ำ และมักจะเก้ๆกังๆอยู่แถวริมน้ำเป็นประจํา

เมื่อเจ้าช้างมาเจอเข้า จึงคิดในใจว่า เมื่อสัตว์ตัวน้อยเหล่านี้ต้องการความช่วยเหลือ ฉันควรช่วยพวกเขา ดังนั้นมันจึงใช้จมูกยาวๆของมันพันเจ้ากระต่ายกับเจ้าหนูข้ามไปยังอีกฟากหนึ่งของแม่น้ำ

เจ้ากระต่ายน้อยและเจ้าหนู ดีใจมากเมื่ออยู่ในงวงช้าง พวกเขารู้สึกราวกับได้บินไปยังอีกฟากหนึ่งเลย

เมื่อเจ้าลิงกับเจ้าหมีได้ยินดังนั้นก็รู้สึกอิจฉามาก จนครั้งหนึ่งพวกเขาต้องข้ามแม่น้ำอีกครั้ง เมื่อพวกเขาอยู่ริมฝั่งจึงแกล้งทำเป็นป่วย เมื่อเช้ายังเห็นจึงรีบใช้งวงพาไปยังอีกฟากหนึ่งทันที

“ช่างสบายและสนุกจริงๆด้วย” เจ้าลิงน้อยและเจ้าหมีจึงแอบปรึกษากันว่า

“งั้นต่อไป เราให้เจ้าช้างพาพวกเราข้ามแม่น้ำไปกันดีกว่า”

ช้างผู้มีจิตใจที่ดีงาม ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอะไร  แต่เจ้าหมีนั้นตัวหนักเกินไป เจ้าช้างต้องใช้แรงเยอะมาก ไม่กี่วันต่อมา งวงช้างเกิดอาการอักเสบและไม่สบาย ต้องไปพบแพทย์

ครั้งนี้จึงไม่มีใครพาทุกคนข้ามแม่น้ำไปอีกฝั่งหนึ่งได้

พวกเขาจึงคิดกันว่า “พวกเราควรทำสะพานให้เหมือนงวงช้างกันดีกว่า เมื่อเราข้ามสะพานไปจะได้รู้สึกเหมือนอยู่บนงวงช้างไง” กระต่ายกล่าว

ดังนั้น พวกเขาจึงช่วยกันทำสะพาน เจ้าหนูแทะไม้ที่เจ้าหมีตัดมา แทะจนไม้นั้นมีลักษณะเหมือนดั่งงวงช้าง จากนั้นทุกคนก็ช่วยกันเอาสะพานวางข้ามลำห้วย ตอนนี้พวกเขาข้ามสะพานได้สะดวกขึ้นจริงๆแล้ว

เมื่อช้างหายจากอาการป่วย ก็รีบมาหาพวกเพื่อนๆทันที เจ้าช้างมองเห็นไม้ที่มีลักษณะโค้งอยู่บนลำห้วย ก็นึกแปลกใจว่าสิ่งนั้นคืออะไร เมื่อเข้ามาใกล้จึงเห็นว่าที่แท้มันคือสะพานงวงช้างนั่นเอง

“จากนี้ไปเธอไม่ต้องพาพวกเราข้ามแม่น้ำอีกต่อไปแล้ว” พวกสัตว์ทั้งหลายพูดด้วยรอยยิ้มว่า ” แต่พวกเราหวังว่าเธอจะยังอยู่เป็นเพื่อนกับพวกเรา “

“ฉันต้องอยู่กับพวกเธออย่างแน่นอน” ช้างกล่าว จากนั้นสัตว์น้อยใหญ่ต่างก็ยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

แหล่งอ้างอิง
qigushi.com
(นิทานแปลจากเวปจีน)

The post นิทานก่อนนอน แม่น้ำสายเล็กในป่าใหญ่ appeared first on heartsmom.

https://youtu.be/OTQX6201U6s

เพนกวินน้อยรักสวยรักงาม

สวัสดีค่ะเด็กๆ วันนี้ Heartsmom มีนิทานก่อนนอนพร้อมข้อคิดมาฝากเด็กๆเช่นเคยนะคะ เรืื่องนี้มีชื่อว่า เพนกวินน้อยรักสวยรักงาม

ณ ที่แห่งหนึ่ง มีเกาะที่อยู่ห่างไกลออกไป บนเกาะนี้ พื้นดินเป็นน้ำแข็งทั้งหมดมีหิมะตกตลอดทั้งปี มีนกเพนกวินจำนวนมากมายอาศัยอยู่บนเกาะ

ตัวของนกเพนกวินนั้นมีสีดำ ท้องสีขาว เดินโยกไปโยกมาน่ารักมากมาย

ในวันหนึ่ง นกเพนกวินตัวน้อยที่ชื่อเอ็มม่าล้มป่วยลง เธอทั้งปวดหัวและมีไข้ พ่อของเธอใช้หิมะเช็ดหลังให้เธอ ส่วนแม่ของเธอก็ใช้น้ำแข็งโป๊ะที่หน้าผากเพื่อลดไข้ แต่อาการของเอ็มม่าก็ยังไม่ดีขึ้น

วันหนึ่ง คุณยายมาเยี่ยมเพนกวินน้อยที่บ้าน เธอหยิบหมวกสีแดงและผ้าพันคอสีเขียวออกมาแล้วพูดกับเพนกวินน้อยว่า

“เจ้าหลานตัวน้อยของฉัน เธอกำลังไม่สบาย ฉันได้ถักหมวกและผ้าพันคอสีเขียวมาให้เธอ จงสวมมันไว้มันจะทำให้ไข้ของเธอลดลง”

เอ็มม่าได้สวมหมวกและผ้าพันคอ เธอรู้สึกอุ่นไปทั้งตัว ภายในไม่กี่วัน เธอก็หายจากอาการป่วย แต่เพนกวินน้อยเอ็มม่า ไม่ยอมถอดหมวกสีแดงและผ้าพันคอสีเขียวออกจากตัวเลย เมื่อเธอออกจากบ้าน เธอมักถูกห้อมล้อมโดยเพื่อนๆ และเพื่อนของเขาต่างก็พูดว่า

“ดูสิ หมวกที่เอ็มม่าใส่สวยจังเลย”

“นี่นี่ ดูที่ผ้าพันคอของเอ็มม่าสิ เก๋จริงๆ”

“ใช่ๆๆใช้อะไรถักหรอ” เพื่อนๆแย่งกันถามจนเพนกวินน้อย emma ตอบไม่ทัน

“มันเป็นงานถักของคุณยายของฉัน เธอถักด้วยขนสัตว์”

ไม่นานนัก พวกนกเพนกวินกลุ่มใหญ่ก็ตรงมาที่บ้านคุณยายของเอ็มม่า ขอร้องให้คุณยายถักหมวกและผ้าพันคอให้

“ได้ ได้ เด็กๆอย่าส่งเสียงดังถ้าทุกคนชอบฉันจะค่อยๆทำให้นะจ๊ะ”

หลังจากนั้น คุณยายของฉันก็ถักหมวกและผ้าพันคอทุกวัน เหนื่อยจนแทบลุกไม่ขึ้น หลังจากถักไหมพรมเสร็จแล้ว คุณยายก็ไปที่ชายหาดเพื่อเก็บเปลือกหอยหลากสีสันมาทำสร้อยคอให้กับ เด็กๆเพนกกวิน

ในตอนนี้ เพนกวินบางตัวสวมหมวกสีแดง ผ้าพันคอสีเขียว บางตัวสวมสร้อยคอ เดินเล่นไปมากันอย่างมีความสุขบนเกาะ เธอชมฉันฉันชมเธอกันทั้งวัน จนไม่มีใครอยากทำงานอีกต่อไป พอพวกเขาเริ่มหิว ก็ไปขอปลาที่บ้านคุณยายของเอ็มม่ากิน จนปลาที่บ้านคุณยายเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ

ในวันหนึ่ง เพนกวินแต่ละตัวต่างก็เข้าแถวเพื่อไปขอปลาที่บ้านของคุณยายเช่นเคย แต่กลับพบว่าห้องว่างเปล่าและไม่มีปลาเหลืออยู่เลย และมีข้อความติดไว้ที่หน้าประตูว่า

“เด็กๆที่รัก ฉันไปเยี่ยมญาติที่เกาะห่างไกล พวกเธอโตแล้ว สามารถจับปลากินเองได้แล้ว หากเธอเอาแต่แต่งตัวสวยทั้งวันเธอจะไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ พวกเธอต้องทำงานนะ เด็กๆ”

เพนกวินตัวน้อยต่างก้มหน้าลงอย่างเข้าใจ พวกเขาถอดหมวก ผ้าพันคอและสร้อยคอ แล้วกลับบ้านไปทำงานช่วยพ่อแม่ และไปที่ชายหาดเพื่อจับปลา ดำรงชีวิตอย่างเดิม

ไม่กี่เดือนต่อมา คุณยายของฉันกลับมาที่เกาะ ก็พบว่าเด็กๆเพนกวินต่างเข้าแถวต้อนรับรอเธออยู่ คุณยายเดินเข้าไปในบ้าน ก็พบว่าที่บ้านเต็มไปด้วยปลา ปลาทั้งหมดนี้ถูกจับโดยเหล่าเพนกวินตัวน้อยน้อย เพื่อตอบแทนคุณยายที่เคยทำหมวกผ้าพันคอให้กับพวกเขา

นิทานเรืื่องนี้สอนให้รู้ว่า คนเราต้องรู้จักพึ่งตัวเองในการหาเลี้ยงชีวิต เพราะไม่มีใครสามารถหาเลี้ยงเราได้ไปตลอดชีวิต

แหล่งอ้างอิง
(นิทานแปลเวปจีน）

The post นิทานก่อนนอนพร้อมข้อคิด เพนกวินน้อยรักสวยรักงาม appeared first on heartsmom.