นิทานก่อนนอน เรื่องยีราฟกับแพะ

วันนี้จะมาแนะนำนิทานเกี่ยวกับสัตว์ยีราฟกับแพะกันค่ะ

เช้าวันหนึ่ง มียีราฟกับแพะกำลังเดินด้วยกัน ใครเห็นระหว่างทางก็ยกย่องชื่นชมว่ายีราฟสูงสง่าและสวย ยีราฟภาคภูมิใจในตัวเองมาก “ดูฉันสิทั้งสูงและดูดีขนาดไหน”

แพะเหลือบมองยีราฟ และส่ายหัวอย่างไม่เห็นด้วย

เมื่อพวกเขามาถึงร้านไอศครีม แพะมองที่ประตูร้านไอศครีมแล้วพูดกับยีราฟว่า ” มาเร็วเข้า ฉันจะเลี้ยงไอศครีมเธอเอง”

ยีราฟทั้งย่อเอวและก้มหัว ทั้งตัวเขาแทบจะนอนราบลงกับพื้น แต่ก็ยังเข้าไปในร้านไอศรีมไม่ได้

แพะพูดว่า “เธอดูสิฉันว่า เตี้ยอย่างฉันน่าจะดีกว่านะ”

แพะเข้าไปในร้านไอศกรีม และซื้อไอศครีมมา 2 แท่ง ส่งให้ยีราฟ 1 แท่ง แล้วพูดว่า “เธอไม่ต้องเข้าไปหรอก กินอยู่ข้างนอกดีกว่า”

แพะกับยีราฟกินไอศกรีมกันอย่างเอร็ดอร่อย แล้วเขาคิดว่าดูเหมือนว่าเตี้ยแบบเขาก็มีข้อดีเหมือนกัน

แพะเห็นว่ามีแผงขายลูกโป่งอยู่ด้านหน้า ลูกโป่งทุกชนิดสวยงามมาก เขาซื้อมาแล้วถือไว้ในมือ ขณะวิ่งเล่นอย่างมีความสุข ลูกโป่งได้หลุดออกจากมือลอยลิ่วไปข้างหน้าไปติดอยู่บนกิ่งของต้นไม้

แพะเงยหน้าขึ้น ยืนเขย่งปลายเท้า ใช้ทั้งไม้เขี่ย ใช้แรงอย่างมากก็ยังหยิบไม่ถึง

ยีราฟเห็นเข้าอดยิ้มไม่ได้ เขาพูดว่า “เจ้าแพะเพื่อนยาก อย่าเปลืองแรงไปเลย มาดูฉันดีกว่า”

พูดจบเขาก็เงยหน้าขึ้นและค่อยๆหยิบลูกโป่งจากกิ่งไม้ลงมา

แพะเหลือบมองยีราฟอีกครั้ง และอดคิดไม่ได้ที่จะคิดว่า การมีตัวที่สูงก็มีข้อดีเหมือนกัน

ตั้งแต่นั้นมา ยีราฟกับแพะก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

เด็กๆคะ เราแต่ละคนมีจุดแข็งและจุดอ่อน ในชีวิตเรายังต้องเรียนรู้กันและกัน เพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกัน อย่ารู้สึกด้อยกว่า เพราะข้อบกพร่องของเรา และอยากรู้สึกภาคภูมิใจในจุดแข็งของตัวเอง คนอื่นมีจุดแข็ง บางทีคุณอาจไม่มี เราไม่ควรเห็นข้อดีของตัวเองเท่านั้น แต่ยังต้องใส่ใจกับข้อบกพร่องของเรา และปรับปรุงให้ดีขึ้นด้วย

แหล่งอ้าง
บทความแปลจากเวป qigushi.com

แนะนำ สอนลูกด้วยนิทานก่อนนอน

Stress-Relief Coloring Book

The post นิทานก่อนนอน เรื่องยีราฟกับแพะ appeared first on heartsmom.

นิทานก่อนนอนเรื่อง กระต่ายขาวผู้ใจดี

มีกระต่ายขาวตัวหนึ่ง เขาทำงานหนักมาก แล้วเขาก็ชอบกินหัวไชเท้าด้วย ดังนั้นเขาจึงปลูกหัวไชเท้าชิ้นหนึ่งไว้ข้างถนน

ภายใต้การดูแลอย่างระมัดระวังของกระต่ายน้อย เมล็ดหัวไชเท้าก็งอกอย่างรวดเร็ว และเจริญเติบโตเป็นต้นกล้าหัวไชเท้าสีเขียวอ่อน

วันนี้ช้างน้อยได้ซื้อรถไถมาจากในเมือง เพราะถนนแคบเกินไป ต้องขับไปทางเส้นทางของสวนแครอทของกระต่ายน้อยเท่านั้น

“กระต่ายน้อย ฉันต้องขอโทษจริงๆ “ ช้างน้อยกล่าวขอโทษ

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” เธอสามารถขับผ่านไปได้

รถไถถูกขับผ่านไป สวนแครอทได้ถูกไถราบไปกับพื้น

กระต่ายสีขาวเริ่มหาที่ดินใหม่ และเริ่มต้นปลูกแครอทใหม่ กระต่ายน้อยปลูกอย่างพิถีพิถันตั้งใจ ในไม่ช้าเมล็ดพืชงอกและเติบโตเป็นต้นกล้า

เหนือทุ่งหัวไชเท้าคือสวนพืชของลิงน้อย ลิงน้อยตักน้ำเพื่อลดน้ำต้นพืช แต่น้ำนั้นเต็มจนล้นออกมา และชะล้างหัวไชเท้าของกระต่ายน้อยออกไปจนหมด

“ขอโทษ ขอโทษกระต่ายน้อย” ลิงเอ่ยขอโทษกระต่ายน้อย

“ไม่เป็นไร ฉันเริ่มต้นปลูกใหม่ก็ได้แล้ว”

กระต่ายขาว พบที่ดินอีกผืนหนึ่งและปลูกเมล็ดหัวไชเท้าไว้ ไม่นาน เมล็ดก็งอกและกลายเป็นต้นหัวไชเท้าสีเขียว

ถัดจากแปลงหัวไชเท้า เป็นที่รกร้างเจ้าหมีน้อยต้องการปลูกถั่วลิสง เมื่อเขาพ่นสารกำจัดวัชพืช ลมก็พัดยาฆ่าแมลงมาบนต้นกล้าหัวไชเท้าของกระต่ายขาว และต้นกล้าหัวไชเท้าก็ตาย

“ฉันขอโทษนะกระต่ายขาว “ หมีน้อยพูดด้วยความรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรฤดูกาลนี้จบแล้ว ปีหน้าฉันค่อยเริ่มปลูกใหม่ก็ได้ “ กระต่ายขาวพูด

เมื่อฤดูใบไม้ร่วงมาถึง ถึงเวลาเก็บเกี่ยวหัวไชเท้าแล้ว แต่กระต่ายขาวไม่มีหัวไชเท้าเลย

ในเวลานี้ ช้างน้อยก็ถือหัวไชเท้า 2 ตะกร้ามาด้วย

“กระต่ายขาว ฉันไปไถไร่ให้กับป้ากระต่ายเทา และเขาให้หัวไชเท้าแก่ฉัน ฉันขอมอบให้เธอ”

และลิงน้อยก็มาพร้อมตระกร้าหัวไชเท้า

“กระต่ายขาว คุณยายของฉันให้ตะกร้าหัวไชเท้าแก่ฉัน ฉันขอมอบให้เธอนะ”

หมีน้อยก็มาพร้อมกับตะกร้าหัวไชเท้าเช่นกัน

“เพื่อนสนิทของฉันให้หัวไชเท้ากับฉัน ฉันส่งต่อให้เธอ”

“ขอบคุณ ขอบคุณนะ ทุกคน” บ้านกระต่ายน้อยเต็มไปด้วยแครอท

“พวกเราต้องขอบคุณเธอถึงจะถูก” ทุกคนพูดออกมาพร้อมกัน

ข้อคิดจากนิทาน

เด็กๆคะหลังจากอ่านนิทานเรื่องนี้จบแล้วได้ข้อคิดอะไรกันบ้างคะ ถึงแม้ว่าช้างน้อยลิงน้อยและหมีน้อย จะทำลายทุ่งหัวไชเท้าของกระต่ายขาว แต่กระต่ายขาวก็ไม่โกรธเลย เราควรเรียนรู้จากกระต่ายขาวใจดีผู้นี้ใช่หรือไม่คะ

แหล่งอ้าง
บทความแปลจากเวป qigushi.com

แนะนำ สอนลูกด้วยนิทานก่อนนอน

Coloring Book for Relaxation and Anxiety Relief 

The post นิทานก่อนนอนเรื่อง กระต่ายขาวผู้ใจดี appeared first on heartsmom.

นิทานก่อนนอน เรื่อง เจ้าหนูเอาแต่ใจ

“แม่คะ อาหารที่แม่ทำมันไม่อร่อยเลย” เจ้าหนูเลอเลอ เริ่มผลักชามข้าวไปข้างๆแล้วพูดด้วยความไม่อยากกิน

“กินหน่อยลูก” คุณแม่เกลี้ยมกล่อมหนูน้อยเลอเลอ อย่างอดทน

“ไม่กิน ไม่กิน” หนูน้อยเลอเลอพูด แล้วเดินกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง

“ลูกคนนี้นี่” แม่ถอนหายใจอย่างหนักใจ

หนูเลอเลอ งอนแม่อยู่บนเตียง ในไม่ช้าท้องของเขาก็เริ่มร้อง

“กรู กรู กรู” “ถ้าต้องกินข้าวที่แม่ทำฉันยอมหิวดีกว่า” เจ้าหนูเลอเลอคิดในใจ

เจ้าหนูเริ่มสัมผัสท้องของตัวเองและทนกลืนน้ำลายเข้าไป

คราวนี้ท้องของเขาเริ่มร้องรุนแรงขึ้น

เขาพึมพำกับตัวเอง “ตอนนี้ฉันหิวมาก บางทีฉันควรจะหาอะไรกิน”

เขาลุกจากเตียงและมาเงียบๆที่ห้องครัว

ทำไมอาหารที่เขาคิดว่าไม่อร่อย จึงมีกลิ่นที่หอมมาก

เขาเริ่มกินและกินอาหารทั้งหมดในคราวเดียว หากเป็นช่วงเวลาปกติ เจ้าหนูน้อยเลอเลอคงไม่กินเร็วขนาดนี้

“อืม อร่อยมาก” เลอเลอลูบท้องอย่างพึงพอใจ และคิดไปถึงตอนที่เขาไม่พอใจและระบายอารมณ์กับแม่ สิ่งที่เขาทำนั้นผิดจริงๆ

ดังนั้น ก่อนเข้านอน เขาจึงค่อยๆ ยัดกระดาษแผ่นเล็ก ไปที่ประตูห้องของแม่

“แม่จ๋าหนูขอโทษหนูผิดเองและจะไม่ทำอย่างนี้อีก”

“อาหารของแม่ ช่างวิเศษที่สุดจริงๆนะคะ”

รักแม่ หนูเลอเลอ

ข้อคิดนิทานก่อนนอน เรื่องเจ้าหนูเอาแต่ใจ

สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่อาหารอร่อยหรือไม่อร่อย แต่สิ่งสำคัญคือ ลูกต้องเรียนรู้ที่จะเป็นเด็ก ที่มีสติสัมปชัญญะ และไม่ทำให้พ่อแม่ต้องกังวล เสียใจ เด็กๆควรมีน้ำใจ กตัญญู พ่อแม่ต้องตรากตรำทำงานหนักอยู่นอกบ้าน เพียงหวังเพื่อ เด็กๆจะเข้าใจมุมของพวกเขา ไม่เอาแต่ใจ

แหล่งอ้าง
บทความแปลจากเวป qigushi.com

แนะนำนิทานอื่นๆ

สอนลูกด้วยนิทานก่อนนอน

The post นิทานก่อนนอน เรื่อง เจ้าหนูเอาแต่ใจ appeared first on heartsmom.

นิทานก่อนนอน เรื่อง เต่าน้อยอยากเป็นเพื่อนของกบ

วันนี้พี่พี่ มีนิทานก่อนนอนมาฝากเด็กกันอีกแล้วนะคะ

ณ ริมแม่น้ำมีต้นไม้ใหญ่ 2 ต้น ต้นหนึ่งเป็นต้นวิลโลว์และอีกต้นหนึ่งเป็นต้นการบูร

กบน้อยตัวหนึ่งอาศัยอยู่ใต้ต้นวิลโลว์ และเต่าน้อยอาศัยอยู่ใต้ต้นกระบูร

เต่าน้อยและกบน้อยหาอาหารกันตามลำพังและการว่ายน้ำในแม่น้ำเพียงลำพังก็ช่างน่าเบื่อจริงๆ

อยู่มาวันหนึ่งเต่าน้อยพูดกับกบน้อยว่า “เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ”

กบน้อยส่ายหัวและพูดว่า ” ฉันจะไม่เป็นเพื่อนกับเต่าที่ขี้เหร่อย่างเธอหรอก กระดองของเธอทั้งแข็งและดำ สู้ฉันก็ไม่ได้ มีตัวสีเขียวที่สดใส เธอมองดูตัวเองสิ เธอช่างขี้เหร่จริงๆ”

” เต่าน้อยเศร้าใจเล็กน้อย เพราะเขาต้องการเป็นเพื่อนกับกบน้อยจริงๆ”

ดังนั้นเขาจึงหาใบไม้สีเขียวจำนวนมาก เพื่อนำมาย้อมตัวเองให้กลายเป็นสีเขียว

“มาเป็นเพื่อนกันเถอะตอนนี้ฉันกลายเป็นสีเขียวแล้ว” เต่าน้อยวิ่งไปหากบน้อยอย่างดีใจ

กบน้อยส่ายหัวแล้วพูดว่า “ฉันจะไม่เป็นเพื่อนกับเต่าสีเขียวหรอก เพราะเธอเดินช้ามาก ส่วนฉัน คล่องตัวกว่าเธอ ฉันสามารถกระโดดได้ไกลมากในครั้งเดียว เธอทำอย่างฉันได้ไหมล่ะ”

เต่าน้อยอยากเป็นเพื่อนกับเจ้ากบมาก เขาจึงเริ่มฝึกกระโดด จนหัวเกือบหัก

เมื่อคิดถึงคำพูดของเจ้ากบตัวน้อย เต่าน้อยทั้งโกรธและเสียใจ

เขาพูดพึมพำกับตัวเองว่า “กระดองบนหลังของฉันทั้งแข็งทั้งหนัก และมันก็ไร้ประโยชน์ มัน ทำให้ฉันไม่สามารถกระโดดได้ มันน่ารำคาญจริงๆ”

เจ้าเต่าน้อยต้องการจะเก็บซ่อนกระดองไว้ เขาจึงย่อตัวเป็นลูกบอลและซ่อนตัวอยู่ในแม่น้ำ

กบตัวน้อยกำลังอาบน้ำอยู่ริมแม่น้ำ ทันใดนั้น เขาก็ร้องขึ้นมาอย่างโกรธเคือง

“เจ้าเต่าน้อย เจ้ามันคนโกหก “

ที่แท้สีเขียวบนตัวเต่าน้อยก็ถูกน้ำชะล้างออกไป

เจ้าเต่าน้อยเสียใจมาก ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงพูดขึ้นว่า “ช่วยพาฉันข้ามแม่น้ำหน่อยได้ไหม”

เต่าน้อยมองหาเสียงนั้น ที่แท้เป็นมดตัวน้อย

เต่าน้อยไม่พูดอะไร ลอยไปที่แม่น้ำและเอาใบไม้มาไว้บนหลังของตัวเอง

เต่าน้อยว่ายข้ามแม่น้ำโดยมีมดตัวเล็กอยู่บนหลัง

มดตัวน้อยพูดว่า “ขอบคุณมาก เต่าน้อย กระดองของคุณแบนและมั่นคงมาก ช่างน่าทึ่งจริงๆ”

หลังจากนั้น เต่าน้อยก็ได้ยินเสียงหอยทากตัวเล็กอีกครั้ง

“เต่าน้อยฉันต้องรีบไปอีกด้านหนึ่งของแม่น้ำ เธอช่วยพาฉันข้ามแม่น้ำหน่อยได้ไหม”

กบน้อยได้ยินเข้า จึงพูดอย่างมั่นใจว่า “ฉันสามารถข้ามแม่น้ำด้วยตัวเองได้ โดยไม่ต้องขอความช่วยเหลือจากเต่าน้อย”

และในขณะนั้นเอง ก็มีงูตัวหนึ่งเลื้อยออกมาจากพงหญ้า เต่าน้อยเห็นเข้า จึงรีบพากบน้อยไปซ่อนตัวอยู่ในกระดองของเขา

เต่าน้อยได้ช่วยชีวิตกบน้อยไว้

“ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้นะเต่าน้อย กระดองของเธอวิเศษมาก ฉันยินดีจะเป็นเพื่อนกับเธอ”

จากนั้นเจ้ากบน้อยและเต่าน้อยก็กลายเป็นเพื่อนกัน ไปหาอาหารด้วยกัน เล่นกันอย่างสนุกสนานอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่

แหล่งอ้าง
บทความแปลจากเวป qigushi.com

แนะนำ สอนลูกด้วยนิทานก่อนนอน

The post นิทานก่อนนอน เรื่อง เต่าน้อยอยากเป็นเพื่อนของกบ appeared first on heartsmom.

นิทานก่อนนอนเรื่อง เม่นน้อยไม่อยากจำศีล

วันนี้พี่พี่Heartsmom นำนิทานก่อนนอนมาฝากเช่นเคยนะคะ

เจ้าเม่นน้อยไม่ชอบนอนตอนกลางคืน เขาอยู่บ้านชอบงอแงเป็นประจำ ที่แท้ฤดูใบไม้ร่วงก็ใกล้มาถึงแล้ว แต่เขาไม่ต้องการจำศีล เขาชอบออกไปเล่นซ่อนหากับเพื่อนมากที่สุด และเพื่อนๆจะเล่นกับเขาหรือไม่

วันนี้เป็นวันที่หมอกจัดในฤดูใบไม้ร่วง เม่นน้อยกำลังเล่นอยู่ในหลุม

“ฉันไม่อยากจำศีล” เม่นน้อยพูด หนามของมันเหยียดตรง

“ฉันยังไม่จำศีล” ฉันอยากเล่นทุกวันอย่างนี้เหมือนกับในฤดูหนาว

“เป็นไปไม่ได้ “ แม่เม่นอธิบายซ้ำๆอย่างอดทน “เมื่อถึงเวลาเจ้าจะเข้าใจธรรมชาติ”

“ฉันไม่อยากจำศีล ฉันไม่อยากจำศีล” เม่นน้อยกระทืบเท้าอย่างขัดใจ

เขาเป็นเม่นน้อยที่ชอบเล่นซ่อนหามาก การซ่อนตัวเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา

เขาสามารถซ่อนตัวในกองเกาลัด ซ่อนตัวใต้ใบไม้แห้ง ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางรากของต้นไม้

ป่าในช่วงฤดูใบไม้ร่วงนั้นสวยงามมาก มีสถานที่ดีๆให้เล่นซ่อนหาได้ทุกที่ เม่นน้อยมีเพื่อนมากมาย

ดังนั้นในวันนี้ เขาก็ออกไปเล่นกับเพื่อนเช่นเคย

แต่ข้างนอกดูวุ่นวายไปหมด ทุกคนต่างก็โยกย้าย เก็บของ ทุกคนดูยุ่งมาก

เม่นน้อยไม่สนใจ มุ่งตรงไปข้างหน้า จนเดินมาถึงด้านหน้าต้นไม้ ที่นี่เป็นบ้านของกระรอกน้อย

“กระรอกน้อย” เม่นน้อยออกแรงตะโกนเรียกเพื่อน

กระรอกน้อยปรากฏตัวออกมา

เม่นน้อยพูดกับเขาว่า “สวัสดีเรามาเล่นซ่อนหากันไหม”

“ไม่ได้หรอกฉันต้องรีบไปเก็บถั่วไพน์ อากาศจะหนาวแล้วฉันต้องเตรียมตัวจำศีล”

“ฤดูหนาวนี้เธอต้องจำศีลเหมือนกันหรอ” เม่นน้อยพูดอย่างผิดหวัง

“ใช่แล้ว เธอรู้ไหมฉันแทบจะรอไม่ไหวเลยทีเดียว”

จากนั้นเม่นน้อยก็เดินต่อไป

เขาเดินไปรอบๆจนมาถึงรูถ้ำใต้ดินเล็กๆ ซึ่งเป็นที่ที่หนูอาศัยอยู่

เขาตะโกนเรียกเพื่อน “เจ้าหนู เธอจะมาเล่นซ่อนหากับฉันไหม”

เจ้าหนูตอบว่า ไม่ได้หรอก ฉันต้องรีบไปหาอาหารเพิ่ม ฤดูหนาวกำลังจะมาถึงในไม่ช้า ฉันต้องเตรียมพร้อม ฉันไปก่อนนะ”

เม่นน้อยไม่ยอมหยุด เขาเดินไปจนกระทั่งเห็นบ้านหินของงูน้อย

“งูน้อย” เม่นน้อยร้องเรียกอีกครั้งอย่างสุดกำลัง

งูน้อยรีบออกมาในทันที

“สวัสดีเจ้างูน้อย เธออยากเล่นซ่อนหากับฉันไหม”

“ได้สิ” งูน้อยตอบ

“แต่เธอต้องรอถึงฤดูใบไม้ผลิครั้งหน้า ตอนนี้ฉันต้องหาที่ที่ปลอดภัยและนอนหลับให้สบาย”

“ถ้าอย่างนั้น เจ้าต้องนอนจำศีลตลอดทั้งฤดูหนาวเลยหรอ” เม่นน้อยถอนหายใจอย่างผิดหวัง

เมื่อได้ยินสิ่งที่งูน้อยพูด เม่นน้อยก็หันหลังเดินกลับบ้านอย่างช้าๆ

ในระหว่างทางเขาได้เตะก้อนหินไปตลอดทางและบ่นพึมพำว่า “ฉันไม่อยากจำศีล ฉันไม่อยากจำศีล”

เมื่อวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในป่า แสงแดดในพุ่มไม้ก็อ่อนลงเรื่อยๆ และกลางวันก็สั้นลงเรื่อยๆ

เม่นน้อยหงุดหงิดมาก เมื่อกลับมาบ้านก็พบว่ามืดมากแล้ว แล้ววันนี้ก็สิ้นสุดลง

เม่นน้อยต้องจำใจกลับมานอนในอ้อมแขนของแม่ แล้วฟังแม่ของเธอเล่านิทานเรื่องเม่นน้อยจำศีล

เขาฟังจนเพลินและหลับไป ทุกคนต่างกลับไปอยู่ใต้ผ้าห่มของตัวเองและเตรียมตัวเข้านอนและตื่นนอนพร้อมรับวันใหม่สำหรับวันพรุ่งนี้

ขอให้คืนนี้เป็นคืนที่ฝันดีนะคะเด็กๆ

แหล่งอ้างอิง
บทความแปลจากเวป qigushi.com

แนะนำ สอนลูกด้วยนิทานก่อนนอน

The post นิทานก่อนนอนเรื่อง เม่นน้อยไม่อยากจำศีล appeared first on heartsmom.

นิทานก่อนเรื่อง แกะน้อยผู้เผชิญความมืด

เด็กๆจ๊ะ พวกเธอมีความกลัวหรือไม่ เช่น กลัวโดนฉีดยา กลัวความมืด กลัวแมลงบางชนิด แล้วเมื่อเรามีความกลัวเราควรทำอย่างไร วันนี้เราลองมาอ่านนิทานก่อนนอนเรื่อง “ลูกแกะผู้ไม่กลัวความมืด” กันเถอะ

ตะวันยังไม่ตกดิน

แกะน้อยผู้กลัวความมืด รีบเก็บเชือกกระโดดแล้วพูดว่า ” รีบกลับบ้านกันเถอะ ฟ้าก็จะมืดแล้ว”

แต่เจ้ากระต่าย มังกรน้อย แล้วเจ้าหมีน้อย ยังอยากเล่นต่อ

” เล่นอีกสักพักเถอะ เล่นกันอีกสักพักเถอะ”

“แต่ ฉันกลัวความมืด”

ลูกแกะเขินอายเล็กน้อย เพราะเธอคิดว่าเธอเป็นแค่ลูกแกะที่ขี้ขลาดตัวนึง

“จะกลัวความมืดอะไรขนาดนั้น มังกรผู้กล้าหาญอย่างข้ายังไม่กลัวเลย”

“นอกจากนี้ ดวงจันทร์จะปรากฏในที่มืด ดวงจันทร์มีขนาดใหญ่และกลมมาก ฉันชอบมาก”

แกะน้อยก็ชอบพระจันทร์เช่นกัน แต่เธอกลัวความมืดมากกว่า

เธอชอบอยู่บ้านแล้วมองดูดวงจันทร์ผ่านหน้าต่าง

“ความมืดน่ากลัวตรงไหน หมีผู้กล้าหาญอย่างฉันไม่เห็นต้องกลัวเลย”

“อีกอย่าง จิ้งหรีดชอบเล่นเปียโนในที่มืด เสียงของจิ้งหรีดนั้นชัดเจนและสดใสมาก ฉันชอบฟังมาก”

แกะน้อยตอบ “ฉันก็ชอบเสียงจิ้งหรีดเหมือนกัน แต่ฉันกลัวความมืดมากกว่า”

เธอชอบอยู่บ้านและฟังเสียงเปียโนของจิ้งหรีด

“ความมืดจะน่ากลัวอะไรขนาดนั้น กระต่ายผู้กล้าหาญอย่างฉันไม่เห็นต้องกลัวเลย”

“นอกจากนี้ หิ่งห้อยจะบินออกไปในความมืด หิ่งห้อยบินไปรอบๆเหมือนดวงดาว ฉันชอบมาก”

แกะน้อยก็ชอบหิ่งห้อยเหมือนกัน แต่เธอก็กลัวความมืดมากกว่า เธอชอบอยู่บ้านมากกว่า ถึงแม้จะมองไม่เห็นหิ่งห้อยก็ตาม

“แกะน้อย เธอลองกลับบ้านช้ากว่าปกติหน่อยก็ได้ ลองคิดดูสิ พระจันทร์กลมๆอยู่บนท้องฟ้า กบก็ร้องเพลงอยู่ในสระบัว หิ่งห้อยส่องแสงสว่าง เหมือนดวงดาว จะสวยงามขนาดไหน”

คำพูดของกระต่าย ทำให้แกะน้อยลังเล และเล่นกับเพื่อนๆจนมืด

แกะน้อยรวบรวมความกล้า และเดินกลับบ้านภายใต้แสงจันทร์เป็นครั้งแรก

ขณะที่เดินผ่านป่าเล็กเล็กซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้าน เธอก็พบแม่นกฮูกอยู่กับลูกเล็กๆอีก 2 ตัว

แกะน้อยไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เห็นเพื่อนบ้านเช่นนี้จริงๆ

ทันทีที่เขาเปิดประตูบ้าน เขาพูดกับตัวเองว่า “ทำไมฉันต้องกลัวความมืด ไม่เห็นมีเรื่องเลวร้ายอะไรเลย”

เมื่อตกกลางคืนลมก็พัดขึ้นมาทันใด

เสียงลมพัดทำให้บ้านสั่นสะเทือนไปหมด

“นี่พายุกำลังจะมาใช่ไหม”

แกะน้อยถึงฮนกฮูกที่อยู่ในป่า จู่ๆก็รู้สึกเกิดความกังวลขึ้นมา บ้านของนกฮูกจะถูกลมพัดปลิวไปหรือไม่นะ

ลูกนกฮูกตัวเล็กน้อยยังบินไม่เก่งเลย

เขาคิดว่าครอบครัวนกฮูกต้องการความช่วยเหลือ

แกะน้อยไม่รู้ว่าเธอจะทำเพียงคนเดียวได้หรือไม่ ดังนั้น เธอจึงรีบไปหาเพื่อนๆของเธอ เพื่อขอความช่วยเหลือ

เขามาที่บ้านเขามังกรน้อย “แกะน้อย ฉันต้องขอโทษจริงๆ คืนนี้ไม่มีดวงจันทร์ แล้วลมก็แรงมาก และดูเหมือนฉันกำลังจะเป็นหวัดด้วย ฉันไปด้วยไม่ได้หรอก”

จากนั้นเขาก็มาที่บ้านหมีน้อย

“แกะน้อย ขอโทษนะ คืนนี้ไม่มีดวงจันทร์หรอก และสายตาของฉันก็ไม่ดีด้วย”

จากนั้นแกะน้อยก็มาที่บ้านกระต่ายน้อย
“แกะน้อย ฉันยังเด็กเกินไปเกรงว่าจะช่วยอะไรไม่ได้มาก”

ดูเหมือนว่าไม่มีใครที่จะพึ่งพาได้เลยสักคน

แกะน้อยจึงตัดสินใจไปดูครอบครัวนกฮูกเพียงลำพัง

อย่างไรก็ตาม ในป่าเล็กๆอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเธอ เธอหยิบไฟฉาย สวมรองเท้ากันฝน และกางร่ม

แกะน้อยเผชิญกับลมแรงและเดินเข้าไปในป่ามืด

“โอ้ แกะน้อย” เธอมาพอดีเลย บ้านของฉันกำลังจะถูกพัดไปแล้ว”

แม่นกฮูกพูดกับแกะน้อยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและดีใจ

ปีกของเธอกำลังกอดทารกทั้งสองไว้แน่น

แกะน้อยยืนเขย่งเท้า ยกร่มขึ้นสูง แล้วปล่อยให้ลูกนกฮูกนอนลงบนร่ม

จากนั้นค่อยๆนำพวกเขากลับบ้าน

เช้าวันรุ่งขึ้น เพื่อนของแกะน้อยได้พบกับครอบครัวนกฮูกที่บ้าน

ทุกคนต่างตื่นเต้นและประหลาดใจ

“โอ้ แกะน้อย เมื่อคืนไม่มีดวงจันทร์ และทุกที่ก็มืดไปหมด เธอไม่กลัวหรือ”

พูดจากใจจริง ตอนแกะน้อยมาหา เขามองที่ท้องฟ้ามันมืดมาก และในใจเขากลัวมาก

“ความมืดไม่เห็นมีอะไรน่ากลัว เมื่อตอนที่เธอนึกถึงเพื่อน ในใจเธอเหมือนมีแสงสว่าง” แกะน้อยพูด

“แต่ว่าตอนนี้ ฉันรู้สึกกลัวเล็กน้อย”

ถ้าหากฉันไปช้าสักหน่อย ครอบครัวนกฮูกของอาจได้รับบาดเจ็บ

“ความมืดไม่มีอะไรน่ากลัว แม้แต่แกะน้อยที่ว่าขี้ขลาด ก็ยังมีความกล้าหาญ” ทุกคนต่างคิดเช่นนี้

ในชีวิตจริง เราแต่ละคนกลัวสิ่งที่แตกต่างกัน แต่ในความเป็นจริง ความกลัวหลายอย่างเป็นเรื่องทางจิตใจ เมื่อเรากลัวสิ่งใด เราจงเผชิญมันอย่างกล้าหาญ และความกลัวจะถูกขจัดออกไปอย่างง่ายดาย ดังนั้น คุณพ่อคุณแม่ควรส่งเสริมให้ลูกลูกของตน มีความพยายามมากขึ้นในชีวิตประจำวัน หาประสบการณ์ให้กับลูก อย่าสอนลูกด้วยวิธีที่สร้างความกลัว อย่าให้เด็กต้องอยู่ในความกลัว เพราะความกลัวจะทำให้เด็กแย่ลง ทีนี้เด็กๆรู้แล้วใช่ไหมคะว่าต้องเผชิญกับความกลัวอย่างไรในอนาคต

แหล่งอ้าง
บทความแปลจากเวป qigushi.com

แนะนำ สอนลูกด้วยนิทานก่อนนอน

The post นิทานก่อนเรื่อง แกะน้อยผู้เผชิญความมืด appeared first on heartsmom.

นิทานก่อนนอน ลูกเป็ดผู้เอาชนะความกลัว

นิทานก่อนนอนวันนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับลูกเป็ดน้อย เราไปฟังกันเลยค่ะ

วันนี้เป็นวันสำคัญของลูกเป็ดเพราะเขาจะฝึกว่ายน้ำเป็นครั้งแรก และเขาก็ตื่นเต้นมาก

” ฉันจะรอไม่ไหวแล้ว” ลูกเป็ดพูดกับพี่หมีของเขา

“วันนี้ต้องเป็นวันที่วิเศษที่สุด”

” รอฉันด้วย” ลูกเป็ดวิ่งตามครอบครัวไป

” รีบตามมาเร็วเข้า เธอช้าเหมือนหอยทากเลย”

พวกพี่ๆเดินอยู่ข้างหน้า ต่างก็เร่งเขา

“ฉันก็กำลังเร่งอยู่นี่ไง ฉันยังเด็กอยู่นี่นา”

แล้วตอนนี้แม่เป็ดก็พูดว่า “พวกเราใกล้ถึงแล้วเด็กๆ”

เมื่อมาถึงบ่อน้ำ พวกพี่ๆของเขา มินนี่และจัสติน ต่างก็รีบกระโดดลงในน้ำและเล่นกันอย่างสนุกสนาน

” มาเถอะเป็ดน้อยถึงตาเธอแล้ว”

แม่เป็ดพูดอยู่ข้างๆเขา ในขณะที่ลูกเป็ดยืนนิ่งอยู่ในริมบ่อน้ำ

” สระน้ำนี้ใหญ่เกินไปฉันอาจจะหลงทางได้ “

” เธอโตแล้ว” แม่เป็ดพูด “ฉันจะอยู่ข้างๆเธอเอง ไปเล่นน้ำให้สนุกเถอะ”

ลูกเป็ดมองดูที่สระน้ำอีกครั้งแล้วพูดว่า “แต่ว่ามันดูลึกมากเลย”

มันลึกพอที่จะดำน้ำได้ด้วยนะ แม่เป็ดยิ้ม “กระโดดลงไปสิ”

ในเวลานี้ฝนกำลังตกและเม็ดฝนโปรยปรายอยู่บนผิวน้ำ ลูกเป็ดน้อยต้องกอดตุ๊กตาหมีไว้แน่น

“กระโดดลงมาสิเจ้าเป็ดน้อย” กบเขียวร้องเรียกเสียงดัง “น่าสนุกจังเลย”

เป็ดน้อยเอานิ้วจิ้มไปที่ผิวน้ำ “โอ้ น้ำเย็นเกินไป”

เป็ดน้อยสายปีกและตัวสั่นอยู่ในสายลม “น้ำลึกเกินไป เย็นเกินไป และน่ากลัวมาก แม่”

“เป็ดน้อยไม่มีอะไรต้องกลัว” แม่กอดเขาแน่น ขณะที่สายฝนก็โปรยปรายลงมาและลมก็พัดมาไม่หยุด

“กระโดดลงมาเถอะ” ปลาน้อยเป่าฟองสบู่และกระโดดขึ้นจากน้ำ “กระโดดลงมาเถอะ เธอทำได้อยู่แล้ว”

“ฉันทำไม่ได้ เป็ดน้อยร้องเบาๆ”

เวลานี้ลมก็พัดแรงขึ้นอีก “น้ำไหลแรงไปฉันกลัวมาก”

ในวินาทีนี้ลมได้พัดเอาตุ๊กตาหมีของเป็ดน้อยลอยขึ้นไปในอากาศ

“ช่วยด้วย” เป็ดน้อยร้องไห้อย่างกังวลใจ ตุ๊กตาหมีว่ายน้ำไม่ได้

และทุกคนอยู่ไกลกันเหลือเกิน คราวนี้เป็ดน้อยตะโกนใส่ตุ๊กตาหมีว่า “ตุ๊กตาหมีรอก่อนนะ ฉันมาแล้ว”

ลูกเป็ดกระโดดลงน้ำ ว่ายน้ำอย่างเร่งรีบ

” ฉันอยู่นี่แล้ว ตุ๊กตาหมีน้อยของฉัน ไม่ต้องกลัวนะ ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว”

แม่เป็ดร้องอย่างตื่นเต้น “ดีมาก เธอทำสำเร็จแล้ว เธอว่ายน้ำได้แล้ว”

ในเวลานี้ พระอาทิตย์เริ่มปรากฎขึ้น ท้องฟ้าแจ่มใส

เป็ดน้อยยิ้ม “ฉันไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว”

เด็กๆคะ มีความกลัวที่เราไม่รู้จักอีกมากมายบนเส้นทางแห่งการเติบโตของเรา ดังนั้นเมื่อเราประสบปัญหาเหล่านี้ เราต้องทำงานอย่างหนักเพื่อเอาชนะมัน วิธีนี้จะทำให้เราเติบโตได้ดีและเร็วขึ้น นะคะ

แหล่งอ้าง
บทความแปลจากเวป qigushi.com

แนะนำ สอนลูกด้วยนิทานก่อนนอน

The post นิทานก่อนนอน ลูกเป็ดผู้เอาชนะความกลัว appeared first on heartsmom.

https://youtu.be/3HhZFerEpSI

นิทานก่อนนอนเรื่อง กระต่ายน้อยผู้กล้าหาญ

นี่คือนิทานก่อนนอนเกี่ยวกับความกล้าหาญ ของพี่น้องกระต่ายทั้ง4ตัว ที่ไปที่ทุ่งแครอท แล้วโดนกระต่ายเกเรรังแก สุดท้ายพี่น้องกระต่ายจะลงโทษเจ้ากระต่ายเกเรเอาแต่ใจได้อย่างไรไปติดตามกันเลยค่ะ

“ฉันหิวมาก” กระต่ายพี่ตัวที่ 3 พึมพำ
“ฉันก็หิวเหมือนกัน” กระต่ายพี่ตัวที่ 2 พึมพำ

“ฉันก็หิวแล้ว” กระต่ายคนโตก็ตะโกนออกมาเช่นกัน

“เราไม่มีแครอทแล้ว เราต้องไปที่แปลงผักเพื่อดึงแครอท” กระต่ายตัวที่4 ที่อายุน้อยที่สุดบอกทุกคน

“งั้นฉันไปล่ะ” กระต่ายพี่ตัวที่3 กระโดดออกไปก่อนและเดินทางออกไปที่แปลงผัก

เมื่อเขาไปถึง เขาก็ดึงแครอทขนาดใหญ่ออกมาอย่างแรง

กำลังจะใส่กระเป๋า ทันใดนั้น กระต่ายเกเรก็กระโดดออกมา

“แครอทนี่กินไม่ได้นะ” กระต่ายเกเรตะโกนออกมาอย่างดุดัน

“ทำไมล่ะ” กระต่ายตัวที่3 ถามเสียงต่ำด้วยความกลัว

“เพราะว่าเจ้ามันโง่เขลา” กระต่ายเกเรคำรามเสียงดัง “ถ้าเจ้ากล้าบอกคนอื่นว่าข้าขโมยแครอทไปจากเจ้าข้าจะตีเจ้าแน่ๆ”

กระต่ายตัวที่3 น่าสงสารต้องกลับมามือเปล่า

“ทำไมเธอไม่เอาแครอทกลับมาด้วยล่ะ” พี่ชายและน้องสาวของกระต่ายถามอย่างผิดหวัง

“เพราะฉันมันงี่เง่า” กระต่ายที่อายุน้อยที่สุดพูดอย่างเศร้าๆ

“ไม่ เธอไม่ได้โง่เลย ใครบอกเธอว่าเธอโง่”

กระต่ายตัวที่ 3 ก้มศีรษะลงและปฏิเสธที่จะตอบ

“ไม่ต้องห่วง” กระต่ายตัวที่ 2 ปลอบทุกคน “ฉันจะดึงแครอทมาให้เอง”

หลังจากเขาพูดจบเขาก็กระโดดออกไป

กระต่ายตัวที่ 2 ดึงแครอทออกมาในที่สุด เขาถือแครอทใหญ่ 2 อันในมือ

แต่ในเวลานี้กระต่ายตัวร้าย ก็กระโดดออกมาอีกครั้ง เขาคว้าแครอทที่อยู่ในมือกระต่ายตัวที่ 2 และว่ากล่าวอย่างหยาบคาย

“เธอเอาแครอทพวกนี้ไปไม่ได้” กระต่ายเกเรออกคำสั่ง

“ทำไมจะเอาไปไม่ได้ล่ะ” กระต่ายตัวที่ 2 ลุกขึ้นจากพื้น

“เพราะเธอน่าเกลียดมาก ถ้าเธอกล้าบอกคนอื่นว่าฉันขโมยแครอทของเธอไป ฉันจะทําร้ายเธอ”

กระต่ายตัวที่ 2 กลับบ้านด้วยมือเปล่าโดยไม่มีแครอท

“ทำไมเธอไม่เอาแครอทกลับมาด้วยล่ะ” พี่น้องกระต่ายมองกระต่ายตัวที่ 2 ด้วยความประหลาดใจ

“เพราะฉันเป็นสัตว์ประหลาดที่น่าเกลียด” กระต่ายตัวที่ 2 พูดด้วยน้ำเสียงเบาและเศร้า

“เธอไม่ได้น่าเกลียดเลย ใครบอกว่าเธอน่าเกลียด” กระต่ายคนสุดท้องถาม

กระต่ายตัวที่ 2 ก้มศีรษะลงและปฏิเสธที่จะพูด

“ไม่เป็นไร” กระต่ายพี่คนโตที่สูงที่สุด ตบหน้าอกของเขาพร้อมพูดว่า “ฉันจะดึงแครอทมาให้เอง”

กระต่ายตัวใหญ่เดินออกไปที่ทุ่งแครอท

เขาใช้เวลาออกแรงเพื่อดึงแครอทออกมา และในที่สุดก็ได้แครอทสดออกมา 3 ชิ้น

ทันใดนั้น กระต่ายเกเรก็กระโดดออกมาอีกครั้ง

“จะเอาแครอทพวกนี้ไปไม่ได้” เขาตะโกน

“ทำไม” หัวหน้ากระต่ายพูดตะกุกตะกัก

“เพราะเธอตัวอ้วนใหญ่เดินไม่คล่อง ถ้าเธอบอกคนอื่นว่าฉันขโมยแครอทของเธอไป ฉันจะทําร้ายเธอ”

เจ้ากระต่ายตัวโตผู้น่าสงสารกลับบ้านมาอย่างเศร้าใจ

“ทำไมเธอไม่เอาแครอทกลับมาด้วยล่ะ” น้องสาวคนสุดท้องของกระต่ายถาม

“เพราะฉันมันเป็นไอ้อ้วน” กระต่ายตัวโตพูดเสียงดัง

” ไม่ เธอไม่ได้เป็นอย่างนั้นสักหน่อย ใครบอกเธอ”

กระต่ายคนโตปฏิเสธที่จะตอบ

“นี่มันเรื่องไร้สาระ กระต่ายน้อยพูดออกมาอย่างโกรธๆ พี่ใหญ่ พี่ไม่อ้วน พี่รองพี่ไม่น่าเกลียด พี่ 3พี่ก็ไม่ได้โง่สักหน่อย บอกมาซิว่าคนที่ว่าพี่เป็นใคร “

“เจ้ากระต่ายเกเรตัวนั้น” กระต่ายตัวโต กระต่ายตัวที่ 2 และตัวที่ 3 พูดพร้อมกัน

คราวนี้ กระต่ายที่อายุน้อยที่สุดพาทุกคนไปที่แปลงผักเพื่อดึงแครอท พวกเขารีบดึงแครอทออกมา ขณะที่กังวลว่ากระต่ายตเกเรจะกระโดดออกมาอีกครั้ง ผ่านไปสักพักพวกเขาก็ได้แครอทเต็มเกวียน

ทันใดนั้น กระต่ายเกเรที่เอาแต่ใจก็กระโดดออกมาอีกครั้ง “พวกเธอเอาแครอทไปไม่ได้” กระต่ายเกเรตะโกนเสียงดัง

“ทำไมล่ะ” กระต่ายน้อยถามอย่างกล้าหาญ

“เพราะเจ้าเป็นเด็กโง่เขลา ขี้เหร่ และอ้วน” กระต่ายเกเรเอาแต่ใจตะโกนออกมาเสียงดัง

“ฉันไม่ใช่” กระต่ายน้อยชี้ไปที่กระต่ายเกเร “เธอนั่นแหละ โง่เขลา ขี้เหร่ และอ้วน”

“ไม่ใช่ฉัน” กระต่ายเกเรที่เอาแต่ใจโวยวาย “เอาแครอทมาเร็วเข้า เร็วเข้า”

พี่พี่กระต่ายทั้ง3 ตะโกนออกมาด้วยความกล้าหาญพร้อมกับกระต่ายน้อย “พวกเราไม่ได้ โง่เขลา ขี้เหร่ และอ้วน” พร้อมกับผลักกระต่ายเกเรจนล้มลง

กระต่ายเกเรล้มลงกับพื้นอย่างแรง

“แต่ฉันหิวมาก” กระต่ายเกเรเริ่มร้องไห้จริงๆ และดูเหมือนเขาจะไม่แข็งแกร่งอีกต่อไป

“เร็ว เร็ว ขอแครอทฉันหน่อย ขอร้อง” เขาสะอื้น

พี่น้องกระต่ายปรึกษากัน

พวกเขาผลักเกวียนที่เต็มไปด้วยแครอทเข้าหากระต่ายตัวเกเร จนกระต่ายเกเรล้มลง

ฟังนะ เจ้ากระต่ายเกเรเจ้าไม่สามารถครอบงำใครได้อีกต่อไป และนี่เป็นบทเรียนของเจ้า

แหล่งอ้าง
บทความแปลจากเวป qigushi.com

แนะนำ รวมนิทานก่อนนอน 

The post นิทานก่อนนอนเรื่อง กระต่ายน้อยผู้กล้าหาญ appeared first on heartsmom.

นิทานก่อนนอน เรื่องเราต่างก็มีจุดเด่นต่างกัน

ยีราฟชอบคิดว่าเขาสูงและมีความสามารถ แต่เขาชอบดูถูกเม่นน้อย มันทำให้เม่นน้อยรู้สึกอึดอัดและต้องการที่จะแข่งกับยีราฟ

แล้วแข่งอะไรดีล่ะ ยีราฟเห็นต้นไม้ต้นหนึ่งอยู่บนหน้าเขา เขาพูดกับเม่นน้อยว่า

“ พวกเรามาแข่งกินอะไรกันดีกว่า มาดูซิว่าใครจะกินอาหารบนต้นไม้นั้นได้”

เมื่อพวกเขามาถึงต้นไม้ใหญ่ ยีราฟแค่เงยศีรษะเล็กน้อย ใบไม้ก็อยู่ในปากเขาแล้ว เขากัดกิ่งไม้และกินใบไม้ ต้นไม้สั่นไหวจนผลของมันตกลงมาบนพื้นมากมาย

ยีราฟคิดว่า เม่นน้อยเป็นสัตว์ตัวเตี้ย เขาจะกินอะไรจากต้นไม้นี้ได้

แต่ว่าเมื่อเจ้ายีราฟมองลงมา กลับพบว่าเจ้าเม่นกำลังกินผลของผลไม้อยู่ ตัวเขาเล็กและมีพุงที่เล็กมากๆ เขากินผลไม้เพียงผลเดียวก็อิ่มแล้ว เมื่อเม่นน้อยอิ่มแล้ว เขาก็กลิ้งไปบนพื้นโดยมีผลไม้หลายผลอยู่บนหลังของเขา

เม่นน้อยเงยหน้าขึ้นแล้วพูดกับยีราฟว่า “เธอกินใบ ฉันกินผลไม้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
ยีราฟพูดว่า “ผลไม้ที่เธอเก็บทั้งหมดนั้นเป็นเพราะฉันเขย่ามันลงมา” “ถ้าไม่มีฉัน” “เธอจะกินผลไม้ได้อย่างไร”

เม่นน้อยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เจ้าสนใจ เพียงแต่ให้เจ้าอิ่มเท่านั้น” แต่ดูที่หลังของฉันสิ ฉันสามารถแบกผลไม้ กลับไปให้พ่อแม่พี่น้องของฉันได้กิน และนี่เป็นความสามารถของฉัน

ยีราฟไม่ยอมแพ้

พวกเขาทั้งสองจึงทำการแข่งขันกันอีกครั้ง และครั้งนี้แข่งอะไรดีล่ะ

ยีราฟต้องเป็นผู้ออกความคิดอีกครั้ง “ถ้าอย่างนั้นแข่งขันกันว่าใครเห็นศัตรูได้ก่อนกัน”

ยีราฟชูคอที่ยาวมากๆ ตาของมันเบิกกว้างราวกับกล้องโทรทรรศน์ที่มองเห็นได้ไกล เขาส่ายหัวแล้วมองไปรอบๆ ทันใดนั้นก็ตะโกนว่า “เสือกำลังมา”

ในเวลาเดียวกัน เม่นน้อยก็ตะโกนว่า “เสือกำลังจะมา”

ยีราฟโกรธมาก พูดกับเจ้าเม่นน้อยว่า “เจ้าเม่นน้อย ฉันบอกว่าเสือกำลังจะมา เธอก็มาพูดตามฉันว่าเสือกำลังจะมา น่าอายจริงๆ นี่เป็นเพราะฉันตัวสูงและมีดวงตาที่ใหญ่จึงมองเห็นเสือ แล้วเธอล่ะรู้ได้ยังไงว่าเสือกำลังจะมา”

เม่นน้อยได้ยินดังนั้นก็โกรธเช่นกัน “เจ้ายีราฟ ฉันเเป็นคนบอกว่าเสืออยู่ที่นี่ก่อน แล้วเธอก็มาบอกว่าเสืออยู่ที่นี่ก่อนได้ไง เธอต่างหากที่หน้าไม่อาย รู้ไหมว่าจมูกของเม่นอย่างเรานั้นดีมากขนาดไหน ตอนนี้แค่ลมพัดมา เราก็ได้กลิ่นเสือ และรู้ว่าเสือกำลังจะมาแล้ว”

ยีราฟไม่เชื่อที่เม่นพูด “เจ้ามันโอ้อวด”

เม่นตอบกลับว่า “เจ้ามันก็เหลวไหล”

ทั้งสองต่างทะเลาะกันไปมา

และในขณะนี้เสือก็กำลังใกล้เข้ามาแล้ว ยีราฟตกใจมาก ถอยหลังแล้วรีบวิ่งหนีไป

ขาทั้ง 4 ของมันยาวมากและวิ่งได้เร็วกว่าที่เสือจะไล่ทัน

ยีราฟคิดในใจว่า เม่นน้อยมีเท้าที่สั้นมาก และเขาเดินได้ช้ากว่า ก็ต้องถูกเสือกินเป็นอาหารว่างแน่นอนจะมาเปรียบเทียบกับฉันได้อย่างไร

วันรุ่งขึ้น ขณะที่ยีราฟกำลังเดินอยู่ในป่า “เขาเดินผ่านต้นไม้ใหญ่และเหยียบอะไรบางอย่างเข้า จึงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด “ใครกันเอาหนามมาขวางทางไว้แถวนี้”

เมื่อยีราฟพูดจบ ก็เหมือนมีใครสักคนอยู่ใต้เท้าของเขาและพูดว่า

“ข้าเอง” ยีราฟคุ้นเสียงนี้มาก รีบถอยหลัง และกระโจนอย่างแรง เขาก้มศีรษะลงดู ที่แท้เป็นเม่นน้อยที่แข่งกับเขาเมื่อวาน

ยีราฟพูดกับเม่นน้อย “ทำไมเจ้าถึงยังมีชีวิตอยู่ ฉันคิดว่าเจ้าเป็นอาหารว่างเสือไปแล้วซะอีก ”

เจ้าเม่นน้อยจ้องยีราฟด้วยตาเล็กๆแล้วพูดว่า

“นี่เจ้าก็ยังมีชีวิตอยู่อีกหรอ ข้าก็คิดว่าเจ้าถูกเสือกินไปแล้วซะอีก”

ยีราฟพูดว่า “ข้ามีขายาว เสือจะไล่ตามฉันได้อย่างไร”

เม่นน้อยพูด “ตัวชั้นเต็มไปด้วยหนาม คิดว่าเสือจะกล้าแตะฉันหรอ”

คราวนี้พวกเขาเลิกทะเลาะกัน และได้เรียนรู้ความจริงว่า

สัตว์แต่ละตัวต่างก็มีความสามารถของตัวเอง

ดังนั้น เด็กๆ แต่ละคน ต่างก็มีจุดแข็งของตัวเองเราต้องเป็นเด็กที่มั่นใจไม่ควรเปรียบเทียบตัวเองกับใคร

แหล่งอ้างอิงบทนิทานแปล

qigushi.com

แนะนำ นิทานก่อนนอนหมีน้อยจอมปฎิเสธ

The post นิทานก่อนนอน คนเราต่างก็มีจุดเด่นต่างกัน appeared first on heartsmom.

นิทานเด็ก กบน้อยกับแมลงปอ

สวัสดีค่ะเด็กๆวันนี้นะคะพี่ๆ มีนิทานใหม่ๆนะคะมาฝากน้องๆกันเช่นเคยนะคะ ไปอ่านกันได้เลยค่ะ

ในวันหนึ่ง เจ้ากบตัวน้อยกำลังร้องเพลงอยู่บนใบบัว ทันใดนั้นก็เห็นแมลงปอบินผ่านมา จึงถามด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยว่า “นี่ เพื่อนเอ๋ย ดูตาเล็กๆของเธอสิ วันหนึ่งเธอจับแมลงได้สักกี่ตัวกันล่ะ”

แมลงปอตัวน้อยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและตอบอย่างนอบน้อมว่า “ประมาณ 30 ถึง 40 ตัวจ่ะ”

“เธอจับได้เพียงแค่นี้เองหรอ ถ้าอย่างนั้นก็อย่าบินไปมาแถวนี้เลย น่าอายเปล่าๆ”

เจ้ากบน้อยพูดอย่างโอ้อวด “ใน 1 วันฉันสามารถจับได้ 200 ตัวเลยนะ”

เมื่อแมลงปอรู้สึกว่าเจ้ากบน้อยกำลังดูถูกตัวเขาอยู่ จึงพูดขึ้นว่า “เธออย่าพูดโอ้อวดเกินไปนัก ถึงแม้ว่าเธอจะมีดวงตาโตใหญ่ แต่เธอก็ไม่สามารถทำอะไรศัตรูพืชได้ แต่ฉันสามารถจับแมลงพวกนั้นได้อย่างง่ายดาย”

“เธอพูดเหลวไหล” เจ้ากบน้อยโกรธจนตาโต มันกระโดดขึ้นเพื่อต้องการจับแมลงปอ

ในขณะที่เจ้ากบน้อยกำลังมองหาตัวแมลงปออยู่นั้น แมลงปอก็อยู่นิ่งตรงหน้าเขาโดยไม่ได้บินไปไหน แต่เจ้ากบน้อยกลับมองไม่เห็น

ในเวลานี้เจ้าแมลงปอตัวน้อยได้เคาะที่ศีรษะเจ้ากบเบาๆ “ว่าไงเจ้าเพื่อนเอ๋ย คิดกลับคำแล้วหล่ะสิ “

รู้หรือยังล่ะว่า “ตระกูลกบของเธอมีปฏิกิริยาตอบสนองช้ามากกับแมลงที่อยู่นิ่งกับที่ “

และตอนนี้เอง กบน้อยถึงเข้าใจว่า แท้จริงแล้วตัวเองก็มีข้อบกพร่องในบางเรื่อง เขารู้สึกละอายใจและพูดกับแมลงปอว่า “ฉันสำนึกผิดแล้ว”

แมลงปอพูดว่า ” เมื่อรู้ถึงข้อผิดพลาดของตัวเองแล้วรู้จักแก้ไขเป็นสิ่งที่ดี ถ้างั้นต่อไปเรามาแบ่งงานกันทำดีกว่า เธอคอยจับแมลงที่บินไปมา ส่วนชั้นจะจับแมลงที่อยู่นิ่งๆ พวกเรามาร่วมมือกันกำจัดศัตรูพืชกันเถอะ”

“ตกลงจ่ะ”

จากนั้นเจ้ากบน้อยและเจ้าแมลงปอต่างก็กลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง

แหล่งอ้างอิง
qigushi.com
(นิทานแปลจากเวปจีน)

The post นิทานเด็ก กบน้อยกับแมลงปอ appeared first on heartsmom.