นิทานก่อนนอน เรื่อง เต่าน้อยอยากเป็นเพื่อนของกบ

วันนี้พี่พี่ มีนิทานก่อนนอนมาฝากเด็กกันอีกแล้วนะคะ

ณ ริมแม่น้ำมีต้นไม้ใหญ่ 2 ต้น ต้นหนึ่งเป็นต้นวิลโลว์และอีกต้นหนึ่งเป็นต้นการบูร

กบน้อยตัวหนึ่งอาศัยอยู่ใต้ต้นวิลโลว์ และเต่าน้อยอาศัยอยู่ใต้ต้นกระบูร

เต่าน้อยและกบน้อยหาอาหารกันตามลำพังและการว่ายน้ำในแม่น้ำเพียงลำพังก็ช่างน่าเบื่อจริงๆ

อยู่มาวันหนึ่งเต่าน้อยพูดกับกบน้อยว่า “เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ”

กบน้อยส่ายหัวและพูดว่า ” ฉันจะไม่เป็นเพื่อนกับเต่าที่ขี้เหร่อย่างเธอหรอก กระดองของเธอทั้งแข็งและดำ สู้ฉันก็ไม่ได้ มีตัวสีเขียวที่สดใส เธอมองดูตัวเองสิ เธอช่างขี้เหร่จริงๆ”

” เต่าน้อยเศร้าใจเล็กน้อย เพราะเขาต้องการเป็นเพื่อนกับกบน้อยจริงๆ”

ดังนั้นเขาจึงหาใบไม้สีเขียวจำนวนมาก เพื่อนำมาย้อมตัวเองให้กลายเป็นสีเขียว

“มาเป็นเพื่อนกันเถอะตอนนี้ฉันกลายเป็นสีเขียวแล้ว” เต่าน้อยวิ่งไปหากบน้อยอย่างดีใจ

กบน้อยส่ายหัวแล้วพูดว่า “ฉันจะไม่เป็นเพื่อนกับเต่าสีเขียวหรอก เพราะเธอเดินช้ามาก ส่วนฉัน คล่องตัวกว่าเธอ ฉันสามารถกระโดดได้ไกลมากในครั้งเดียว เธอทำอย่างฉันได้ไหมล่ะ”

เต่าน้อยอยากเป็นเพื่อนกับเจ้ากบมาก เขาจึงเริ่มฝึกกระโดด จนหัวเกือบหัก

เมื่อคิดถึงคำพูดของเจ้ากบตัวน้อย เต่าน้อยทั้งโกรธและเสียใจ

เขาพูดพึมพำกับตัวเองว่า “กระดองบนหลังของฉันทั้งแข็งทั้งหนัก และมันก็ไร้ประโยชน์ มัน ทำให้ฉันไม่สามารถกระโดดได้ มันน่ารำคาญจริงๆ”

เจ้าเต่าน้อยต้องการจะเก็บซ่อนกระดองไว้ เขาจึงย่อตัวเป็นลูกบอลและซ่อนตัวอยู่ในแม่น้ำ

กบตัวน้อยกำลังอาบน้ำอยู่ริมแม่น้ำ ทันใดนั้น เขาก็ร้องขึ้นมาอย่างโกรธเคือง

“เจ้าเต่าน้อย เจ้ามันคนโกหก “

ที่แท้สีเขียวบนตัวเต่าน้อยก็ถูกน้ำชะล้างออกไป

เจ้าเต่าน้อยเสียใจมาก ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงพูดขึ้นว่า “ช่วยพาฉันข้ามแม่น้ำหน่อยได้ไหม”

เต่าน้อยมองหาเสียงนั้น ที่แท้เป็นมดตัวน้อย

เต่าน้อยไม่พูดอะไร ลอยไปที่แม่น้ำและเอาใบไม้มาไว้บนหลังของตัวเอง

เต่าน้อยว่ายข้ามแม่น้ำโดยมีมดตัวเล็กอยู่บนหลัง

มดตัวน้อยพูดว่า “ขอบคุณมาก เต่าน้อย กระดองของคุณแบนและมั่นคงมาก ช่างน่าทึ่งจริงๆ”

หลังจากนั้น เต่าน้อยก็ได้ยินเสียงหอยทากตัวเล็กอีกครั้ง

“เต่าน้อยฉันต้องรีบไปอีกด้านหนึ่งของแม่น้ำ เธอช่วยพาฉันข้ามแม่น้ำหน่อยได้ไหม”

กบน้อยได้ยินเข้า จึงพูดอย่างมั่นใจว่า “ฉันสามารถข้ามแม่น้ำด้วยตัวเองได้ โดยไม่ต้องขอความช่วยเหลือจากเต่าน้อย”

และในขณะนั้นเอง ก็มีงูตัวหนึ่งเลื้อยออกมาจากพงหญ้า เต่าน้อยเห็นเข้า จึงรีบพากบน้อยไปซ่อนตัวอยู่ในกระดองของเขา

เต่าน้อยได้ช่วยชีวิตกบน้อยไว้

“ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้นะเต่าน้อย กระดองของเธอวิเศษมาก ฉันยินดีจะเป็นเพื่อนกับเธอ”

จากนั้นเจ้ากบน้อยและเต่าน้อยก็กลายเป็นเพื่อนกัน ไปหาอาหารด้วยกัน เล่นกันอย่างสนุกสนานอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่

แหล่งอ้าง
บทความแปลจากเวป qigushi.com

แนะนำ สอนลูกด้วยนิทานก่อนนอน

The post นิทานก่อนนอน เรื่อง เต่าน้อยอยากเป็นเพื่อนของกบ appeared first on heartsmom.

นิทานก่อนนอนเรื่อง เม่นน้อยไม่อยากจำศีล

วันนี้พี่พี่Heartsmom นำนิทานก่อนนอนมาฝากเช่นเคยนะคะ

เจ้าเม่นน้อยไม่ชอบนอนตอนกลางคืน เขาอยู่บ้านชอบงอแงเป็นประจำ ที่แท้ฤดูใบไม้ร่วงก็ใกล้มาถึงแล้ว แต่เขาไม่ต้องการจำศีล เขาชอบออกไปเล่นซ่อนหากับเพื่อนมากที่สุด และเพื่อนๆจะเล่นกับเขาหรือไม่

วันนี้เป็นวันที่หมอกจัดในฤดูใบไม้ร่วง เม่นน้อยกำลังเล่นอยู่ในหลุม

“ฉันไม่อยากจำศีล” เม่นน้อยพูด หนามของมันเหยียดตรง

“ฉันยังไม่จำศีล” ฉันอยากเล่นทุกวันอย่างนี้เหมือนกับในฤดูหนาว

“เป็นไปไม่ได้ “ แม่เม่นอธิบายซ้ำๆอย่างอดทน “เมื่อถึงเวลาเจ้าจะเข้าใจธรรมชาติ”

“ฉันไม่อยากจำศีล ฉันไม่อยากจำศีล” เม่นน้อยกระทืบเท้าอย่างขัดใจ

เขาเป็นเม่นน้อยที่ชอบเล่นซ่อนหามาก การซ่อนตัวเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา

เขาสามารถซ่อนตัวในกองเกาลัด ซ่อนตัวใต้ใบไม้แห้ง ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางรากของต้นไม้

ป่าในช่วงฤดูใบไม้ร่วงนั้นสวยงามมาก มีสถานที่ดีๆให้เล่นซ่อนหาได้ทุกที่ เม่นน้อยมีเพื่อนมากมาย

ดังนั้นในวันนี้ เขาก็ออกไปเล่นกับเพื่อนเช่นเคย

แต่ข้างนอกดูวุ่นวายไปหมด ทุกคนต่างก็โยกย้าย เก็บของ ทุกคนดูยุ่งมาก

เม่นน้อยไม่สนใจ มุ่งตรงไปข้างหน้า จนเดินมาถึงด้านหน้าต้นไม้ ที่นี่เป็นบ้านของกระรอกน้อย

“กระรอกน้อย” เม่นน้อยออกแรงตะโกนเรียกเพื่อน

กระรอกน้อยปรากฏตัวออกมา

เม่นน้อยพูดกับเขาว่า “สวัสดีเรามาเล่นซ่อนหากันไหม”

“ไม่ได้หรอกฉันต้องรีบไปเก็บถั่วไพน์ อากาศจะหนาวแล้วฉันต้องเตรียมตัวจำศีล”

“ฤดูหนาวนี้เธอต้องจำศีลเหมือนกันหรอ” เม่นน้อยพูดอย่างผิดหวัง

“ใช่แล้ว เธอรู้ไหมฉันแทบจะรอไม่ไหวเลยทีเดียว”

จากนั้นเม่นน้อยก็เดินต่อไป

เขาเดินไปรอบๆจนมาถึงรูถ้ำใต้ดินเล็กๆ ซึ่งเป็นที่ที่หนูอาศัยอยู่

เขาตะโกนเรียกเพื่อน “เจ้าหนู เธอจะมาเล่นซ่อนหากับฉันไหม”

เจ้าหนูตอบว่า ไม่ได้หรอก ฉันต้องรีบไปหาอาหารเพิ่ม ฤดูหนาวกำลังจะมาถึงในไม่ช้า ฉันต้องเตรียมพร้อม ฉันไปก่อนนะ”

เม่นน้อยไม่ยอมหยุด เขาเดินไปจนกระทั่งเห็นบ้านหินของงูน้อย

“งูน้อย” เม่นน้อยร้องเรียกอีกครั้งอย่างสุดกำลัง

งูน้อยรีบออกมาในทันที

“สวัสดีเจ้างูน้อย เธออยากเล่นซ่อนหากับฉันไหม”

“ได้สิ” งูน้อยตอบ

“แต่เธอต้องรอถึงฤดูใบไม้ผลิครั้งหน้า ตอนนี้ฉันต้องหาที่ที่ปลอดภัยและนอนหลับให้สบาย”

“ถ้าอย่างนั้น เจ้าต้องนอนจำศีลตลอดทั้งฤดูหนาวเลยหรอ” เม่นน้อยถอนหายใจอย่างผิดหวัง

เมื่อได้ยินสิ่งที่งูน้อยพูด เม่นน้อยก็หันหลังเดินกลับบ้านอย่างช้าๆ

ในระหว่างทางเขาได้เตะก้อนหินไปตลอดทางและบ่นพึมพำว่า “ฉันไม่อยากจำศีล ฉันไม่อยากจำศีล”

เมื่อวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในป่า แสงแดดในพุ่มไม้ก็อ่อนลงเรื่อยๆ และกลางวันก็สั้นลงเรื่อยๆ

เม่นน้อยหงุดหงิดมาก เมื่อกลับมาบ้านก็พบว่ามืดมากแล้ว แล้ววันนี้ก็สิ้นสุดลง

เม่นน้อยต้องจำใจกลับมานอนในอ้อมแขนของแม่ แล้วฟังแม่ของเธอเล่านิทานเรื่องเม่นน้อยจำศีล

เขาฟังจนเพลินและหลับไป ทุกคนต่างกลับไปอยู่ใต้ผ้าห่มของตัวเองและเตรียมตัวเข้านอนและตื่นนอนพร้อมรับวันใหม่สำหรับวันพรุ่งนี้

ขอให้คืนนี้เป็นคืนที่ฝันดีนะคะเด็กๆ

แหล่งอ้างอิง
บทความแปลจากเวป qigushi.com

แนะนำ สอนลูกด้วยนิทานก่อนนอน

The post นิทานก่อนนอนเรื่อง เม่นน้อยไม่อยากจำศีล appeared first on heartsmom.

นิทานก่อนเรื่อง แกะน้อยผู้เผชิญความมืด

เด็กๆจ๊ะ พวกเธอมีความกลัวหรือไม่ เช่น กลัวโดนฉีดยา กลัวความมืด กลัวแมลงบางชนิด แล้วเมื่อเรามีความกลัวเราควรทำอย่างไร วันนี้เราลองมาอ่านนิทานก่อนนอนเรื่อง “ลูกแกะผู้ไม่กลัวความมืด” กันเถอะ

ตะวันยังไม่ตกดิน

แกะน้อยผู้กลัวความมืด รีบเก็บเชือกกระโดดแล้วพูดว่า ” รีบกลับบ้านกันเถอะ ฟ้าก็จะมืดแล้ว”

แต่เจ้ากระต่าย มังกรน้อย แล้วเจ้าหมีน้อย ยังอยากเล่นต่อ

” เล่นอีกสักพักเถอะ เล่นกันอีกสักพักเถอะ”

“แต่ ฉันกลัวความมืด”

ลูกแกะเขินอายเล็กน้อย เพราะเธอคิดว่าเธอเป็นแค่ลูกแกะที่ขี้ขลาดตัวนึง

“จะกลัวความมืดอะไรขนาดนั้น มังกรผู้กล้าหาญอย่างข้ายังไม่กลัวเลย”

“นอกจากนี้ ดวงจันทร์จะปรากฏในที่มืด ดวงจันทร์มีขนาดใหญ่และกลมมาก ฉันชอบมาก”

แกะน้อยก็ชอบพระจันทร์เช่นกัน แต่เธอกลัวความมืดมากกว่า

เธอชอบอยู่บ้านแล้วมองดูดวงจันทร์ผ่านหน้าต่าง

“ความมืดน่ากลัวตรงไหน หมีผู้กล้าหาญอย่างฉันไม่เห็นต้องกลัวเลย”

“อีกอย่าง จิ้งหรีดชอบเล่นเปียโนในที่มืด เสียงของจิ้งหรีดนั้นชัดเจนและสดใสมาก ฉันชอบฟังมาก”

แกะน้อยตอบ “ฉันก็ชอบเสียงจิ้งหรีดเหมือนกัน แต่ฉันกลัวความมืดมากกว่า”

เธอชอบอยู่บ้านและฟังเสียงเปียโนของจิ้งหรีด

“ความมืดจะน่ากลัวอะไรขนาดนั้น กระต่ายผู้กล้าหาญอย่างฉันไม่เห็นต้องกลัวเลย”

“นอกจากนี้ หิ่งห้อยจะบินออกไปในความมืด หิ่งห้อยบินไปรอบๆเหมือนดวงดาว ฉันชอบมาก”

แกะน้อยก็ชอบหิ่งห้อยเหมือนกัน แต่เธอก็กลัวความมืดมากกว่า เธอชอบอยู่บ้านมากกว่า ถึงแม้จะมองไม่เห็นหิ่งห้อยก็ตาม

“แกะน้อย เธอลองกลับบ้านช้ากว่าปกติหน่อยก็ได้ ลองคิดดูสิ พระจันทร์กลมๆอยู่บนท้องฟ้า กบก็ร้องเพลงอยู่ในสระบัว หิ่งห้อยส่องแสงสว่าง เหมือนดวงดาว จะสวยงามขนาดไหน”

คำพูดของกระต่าย ทำให้แกะน้อยลังเล และเล่นกับเพื่อนๆจนมืด

แกะน้อยรวบรวมความกล้า และเดินกลับบ้านภายใต้แสงจันทร์เป็นครั้งแรก

ขณะที่เดินผ่านป่าเล็กเล็กซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้าน เธอก็พบแม่นกฮูกอยู่กับลูกเล็กๆอีก 2 ตัว

แกะน้อยไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เห็นเพื่อนบ้านเช่นนี้จริงๆ

ทันทีที่เขาเปิดประตูบ้าน เขาพูดกับตัวเองว่า “ทำไมฉันต้องกลัวความมืด ไม่เห็นมีเรื่องเลวร้ายอะไรเลย”

เมื่อตกกลางคืนลมก็พัดขึ้นมาทันใด

เสียงลมพัดทำให้บ้านสั่นสะเทือนไปหมด

“นี่พายุกำลังจะมาใช่ไหม”

แกะน้อยถึงฮนกฮูกที่อยู่ในป่า จู่ๆก็รู้สึกเกิดความกังวลขึ้นมา บ้านของนกฮูกจะถูกลมพัดปลิวไปหรือไม่นะ

ลูกนกฮูกตัวเล็กน้อยยังบินไม่เก่งเลย

เขาคิดว่าครอบครัวนกฮูกต้องการความช่วยเหลือ

แกะน้อยไม่รู้ว่าเธอจะทำเพียงคนเดียวได้หรือไม่ ดังนั้น เธอจึงรีบไปหาเพื่อนๆของเธอ เพื่อขอความช่วยเหลือ

เขามาที่บ้านเขามังกรน้อย “แกะน้อย ฉันต้องขอโทษจริงๆ คืนนี้ไม่มีดวงจันทร์ แล้วลมก็แรงมาก และดูเหมือนฉันกำลังจะเป็นหวัดด้วย ฉันไปด้วยไม่ได้หรอก”

จากนั้นเขาก็มาที่บ้านหมีน้อย

“แกะน้อย ขอโทษนะ คืนนี้ไม่มีดวงจันทร์หรอก และสายตาของฉันก็ไม่ดีด้วย”

จากนั้นแกะน้อยก็มาที่บ้านกระต่ายน้อย
“แกะน้อย ฉันยังเด็กเกินไปเกรงว่าจะช่วยอะไรไม่ได้มาก”

ดูเหมือนว่าไม่มีใครที่จะพึ่งพาได้เลยสักคน

แกะน้อยจึงตัดสินใจไปดูครอบครัวนกฮูกเพียงลำพัง

อย่างไรก็ตาม ในป่าเล็กๆอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเธอ เธอหยิบไฟฉาย สวมรองเท้ากันฝน และกางร่ม

แกะน้อยเผชิญกับลมแรงและเดินเข้าไปในป่ามืด

“โอ้ แกะน้อย” เธอมาพอดีเลย บ้านของฉันกำลังจะถูกพัดไปแล้ว”

แม่นกฮูกพูดกับแกะน้อยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและดีใจ

ปีกของเธอกำลังกอดทารกทั้งสองไว้แน่น

แกะน้อยยืนเขย่งเท้า ยกร่มขึ้นสูง แล้วปล่อยให้ลูกนกฮูกนอนลงบนร่ม

จากนั้นค่อยๆนำพวกเขากลับบ้าน

เช้าวันรุ่งขึ้น เพื่อนของแกะน้อยได้พบกับครอบครัวนกฮูกที่บ้าน

ทุกคนต่างตื่นเต้นและประหลาดใจ

“โอ้ แกะน้อย เมื่อคืนไม่มีดวงจันทร์ และทุกที่ก็มืดไปหมด เธอไม่กลัวหรือ”

พูดจากใจจริง ตอนแกะน้อยมาหา เขามองที่ท้องฟ้ามันมืดมาก และในใจเขากลัวมาก

“ความมืดไม่เห็นมีอะไรน่ากลัว เมื่อตอนที่เธอนึกถึงเพื่อน ในใจเธอเหมือนมีแสงสว่าง” แกะน้อยพูด

“แต่ว่าตอนนี้ ฉันรู้สึกกลัวเล็กน้อย”

ถ้าหากฉันไปช้าสักหน่อย ครอบครัวนกฮูกของอาจได้รับบาดเจ็บ

“ความมืดไม่มีอะไรน่ากลัว แม้แต่แกะน้อยที่ว่าขี้ขลาด ก็ยังมีความกล้าหาญ” ทุกคนต่างคิดเช่นนี้

ในชีวิตจริง เราแต่ละคนกลัวสิ่งที่แตกต่างกัน แต่ในความเป็นจริง ความกลัวหลายอย่างเป็นเรื่องทางจิตใจ เมื่อเรากลัวสิ่งใด เราจงเผชิญมันอย่างกล้าหาญ และความกลัวจะถูกขจัดออกไปอย่างง่ายดาย ดังนั้น คุณพ่อคุณแม่ควรส่งเสริมให้ลูกลูกของตน มีความพยายามมากขึ้นในชีวิตประจำวัน หาประสบการณ์ให้กับลูก อย่าสอนลูกด้วยวิธีที่สร้างความกลัว อย่าให้เด็กต้องอยู่ในความกลัว เพราะความกลัวจะทำให้เด็กแย่ลง ทีนี้เด็กๆรู้แล้วใช่ไหมคะว่าต้องเผชิญกับความกลัวอย่างไรในอนาคต

แหล่งอ้าง
บทความแปลจากเวป qigushi.com

แนะนำ สอนลูกด้วยนิทานก่อนนอน

The post นิทานก่อนเรื่อง แกะน้อยผู้เผชิญความมืด appeared first on heartsmom.

นิทานก่อนนอน ลูกเป็ดผู้เอาชนะความกลัว

นิทานก่อนนอนวันนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับลูกเป็ดน้อย เราไปฟังกันเลยค่ะ

วันนี้เป็นวันสำคัญของลูกเป็ดเพราะเขาจะฝึกว่ายน้ำเป็นครั้งแรก และเขาก็ตื่นเต้นมาก

” ฉันจะรอไม่ไหวแล้ว” ลูกเป็ดพูดกับพี่หมีของเขา

“วันนี้ต้องเป็นวันที่วิเศษที่สุด”

” รอฉันด้วย” ลูกเป็ดวิ่งตามครอบครัวไป

” รีบตามมาเร็วเข้า เธอช้าเหมือนหอยทากเลย”

พวกพี่ๆเดินอยู่ข้างหน้า ต่างก็เร่งเขา

“ฉันก็กำลังเร่งอยู่นี่ไง ฉันยังเด็กอยู่นี่นา”

แล้วตอนนี้แม่เป็ดก็พูดว่า “พวกเราใกล้ถึงแล้วเด็กๆ”

เมื่อมาถึงบ่อน้ำ พวกพี่ๆของเขา มินนี่และจัสติน ต่างก็รีบกระโดดลงในน้ำและเล่นกันอย่างสนุกสนาน

” มาเถอะเป็ดน้อยถึงตาเธอแล้ว”

แม่เป็ดพูดอยู่ข้างๆเขา ในขณะที่ลูกเป็ดยืนนิ่งอยู่ในริมบ่อน้ำ

” สระน้ำนี้ใหญ่เกินไปฉันอาจจะหลงทางได้ “

” เธอโตแล้ว” แม่เป็ดพูด “ฉันจะอยู่ข้างๆเธอเอง ไปเล่นน้ำให้สนุกเถอะ”

ลูกเป็ดมองดูที่สระน้ำอีกครั้งแล้วพูดว่า “แต่ว่ามันดูลึกมากเลย”

มันลึกพอที่จะดำน้ำได้ด้วยนะ แม่เป็ดยิ้ม “กระโดดลงไปสิ”

ในเวลานี้ฝนกำลังตกและเม็ดฝนโปรยปรายอยู่บนผิวน้ำ ลูกเป็ดน้อยต้องกอดตุ๊กตาหมีไว้แน่น

“กระโดดลงมาสิเจ้าเป็ดน้อย” กบเขียวร้องเรียกเสียงดัง “น่าสนุกจังเลย”

เป็ดน้อยเอานิ้วจิ้มไปที่ผิวน้ำ “โอ้ น้ำเย็นเกินไป”

เป็ดน้อยสายปีกและตัวสั่นอยู่ในสายลม “น้ำลึกเกินไป เย็นเกินไป และน่ากลัวมาก แม่”

“เป็ดน้อยไม่มีอะไรต้องกลัว” แม่กอดเขาแน่น ขณะที่สายฝนก็โปรยปรายลงมาและลมก็พัดมาไม่หยุด

“กระโดดลงมาเถอะ” ปลาน้อยเป่าฟองสบู่และกระโดดขึ้นจากน้ำ “กระโดดลงมาเถอะ เธอทำได้อยู่แล้ว”

“ฉันทำไม่ได้ เป็ดน้อยร้องเบาๆ”

เวลานี้ลมก็พัดแรงขึ้นอีก “น้ำไหลแรงไปฉันกลัวมาก”

ในวินาทีนี้ลมได้พัดเอาตุ๊กตาหมีของเป็ดน้อยลอยขึ้นไปในอากาศ

“ช่วยด้วย” เป็ดน้อยร้องไห้อย่างกังวลใจ ตุ๊กตาหมีว่ายน้ำไม่ได้

และทุกคนอยู่ไกลกันเหลือเกิน คราวนี้เป็ดน้อยตะโกนใส่ตุ๊กตาหมีว่า “ตุ๊กตาหมีรอก่อนนะ ฉันมาแล้ว”

ลูกเป็ดกระโดดลงน้ำ ว่ายน้ำอย่างเร่งรีบ

” ฉันอยู่นี่แล้ว ตุ๊กตาหมีน้อยของฉัน ไม่ต้องกลัวนะ ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว”

แม่เป็ดร้องอย่างตื่นเต้น “ดีมาก เธอทำสำเร็จแล้ว เธอว่ายน้ำได้แล้ว”

ในเวลานี้ พระอาทิตย์เริ่มปรากฎขึ้น ท้องฟ้าแจ่มใส

เป็ดน้อยยิ้ม “ฉันไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว”

เด็กๆคะ มีความกลัวที่เราไม่รู้จักอีกมากมายบนเส้นทางแห่งการเติบโตของเรา ดังนั้นเมื่อเราประสบปัญหาเหล่านี้ เราต้องทำงานอย่างหนักเพื่อเอาชนะมัน วิธีนี้จะทำให้เราเติบโตได้ดีและเร็วขึ้น นะคะ

แหล่งอ้าง
บทความแปลจากเวป qigushi.com

แนะนำ สอนลูกด้วยนิทานก่อนนอน

The post นิทานก่อนนอน ลูกเป็ดผู้เอาชนะความกลัว appeared first on heartsmom.

นิทานเด็ก กบน้อยกับแมลงปอ

สวัสดีค่ะเด็กๆวันนี้นะคะพี่ๆ มีนิทานใหม่ๆนะคะมาฝากน้องๆกันเช่นเคยนะคะ ไปอ่านกันได้เลยค่ะ

ในวันหนึ่ง เจ้ากบตัวน้อยกำลังร้องเพลงอยู่บนใบบัว ทันใดนั้นก็เห็นแมลงปอบินผ่านมา จึงถามด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยว่า “นี่ เพื่อนเอ๋ย ดูตาเล็กๆของเธอสิ วันหนึ่งเธอจับแมลงได้สักกี่ตัวกันล่ะ”

แมลงปอตัวน้อยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและตอบอย่างนอบน้อมว่า “ประมาณ 30 ถึง 40 ตัวจ่ะ”

“เธอจับได้เพียงแค่นี้เองหรอ ถ้าอย่างนั้นก็อย่าบินไปมาแถวนี้เลย น่าอายเปล่าๆ”

เจ้ากบน้อยพูดอย่างโอ้อวด “ใน 1 วันฉันสามารถจับได้ 200 ตัวเลยนะ”

เมื่อแมลงปอรู้สึกว่าเจ้ากบน้อยกำลังดูถูกตัวเขาอยู่ จึงพูดขึ้นว่า “เธออย่าพูดโอ้อวดเกินไปนัก ถึงแม้ว่าเธอจะมีดวงตาโตใหญ่ แต่เธอก็ไม่สามารถทำอะไรศัตรูพืชได้ แต่ฉันสามารถจับแมลงพวกนั้นได้อย่างง่ายดาย”

“เธอพูดเหลวไหล” เจ้ากบน้อยโกรธจนตาโต มันกระโดดขึ้นเพื่อต้องการจับแมลงปอ

ในขณะที่เจ้ากบน้อยกำลังมองหาตัวแมลงปออยู่นั้น แมลงปอก็อยู่นิ่งตรงหน้าเขาโดยไม่ได้บินไปไหน แต่เจ้ากบน้อยกลับมองไม่เห็น

ในเวลานี้เจ้าแมลงปอตัวน้อยได้เคาะที่ศีรษะเจ้ากบเบาๆ “ว่าไงเจ้าเพื่อนเอ๋ย คิดกลับคำแล้วหล่ะสิ “

รู้หรือยังล่ะว่า “ตระกูลกบของเธอมีปฏิกิริยาตอบสนองช้ามากกับแมลงที่อยู่นิ่งกับที่ “

และตอนนี้เอง กบน้อยถึงเข้าใจว่า แท้จริงแล้วตัวเองก็มีข้อบกพร่องในบางเรื่อง เขารู้สึกละอายใจและพูดกับแมลงปอว่า “ฉันสำนึกผิดแล้ว”

แมลงปอพูดว่า ” เมื่อรู้ถึงข้อผิดพลาดของตัวเองแล้วรู้จักแก้ไขเป็นสิ่งที่ดี ถ้างั้นต่อไปเรามาแบ่งงานกันทำดีกว่า เธอคอยจับแมลงที่บินไปมา ส่วนชั้นจะจับแมลงที่อยู่นิ่งๆ พวกเรามาร่วมมือกันกำจัดศัตรูพืชกันเถอะ”

“ตกลงจ่ะ”

จากนั้นเจ้ากบน้อยและเจ้าแมลงปอต่างก็กลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง

แหล่งอ้างอิง
qigushi.com
(นิทานแปลจากเวปจีน)

The post นิทานเด็ก กบน้อยกับแมลงปอ appeared first on heartsmom.

นิทานเด็ก เรื่องลูกกบนับดาว

เด็กเด็กทำการบ้านเสร็จแล้วอย่าลืมอ่านหนังสือก่อนนอนกันนะจ๊ะ วันนี้พี่ี่พี่มีนิทานก่อนนอนมาฝากกันเช่นคยคะ ไปดูกันเลยคะ

ในวันหนึ่ง มีฟ้าครึ้มและลมแรงมาก เจ้ากบน้อยนั่งอยู่บนใบบัว เขากำลังนั่งทำอะไรอยู่นะ? เจ้ากบน้อยกำลังนับดวงดาวอยู่

มีอยู่วันหนึ่ง แม่ปลามาหาแม่กบ แม่ปลาพูดว่า “ลูกปลาของฉันเป็นเด็กดีมาก”

จากนั้นแม่กบก็พูดขึ้นว่า “ลูกสาวของฉันก็เชื่อฟังมาก”

จากนั้นแม่ปลาก็พูดขึ้นว่า “ลูกของฉันนั้นฉลาดมากเลยล่ะ เขาสามารถนับฟองน้ำได้ถึง 30 เลยเชียวนะ”

ถึงตอนนี้แม่กบพูดไม่ออก รู้สึกอึดอัดใจมาก เจ้ากบตัวน้อยนั้นเก่งทุกอย่าง เขาขี้เล่น แต่สามารถนับเลขได้เพียงเลข 1 เท่านั้น กบน้อยนั่งหน้าแดงด้วยความอายอยู่ข้างๆแม่กบ

กบน้อยเป็นลูกที่ดีของแม่ และเธอก็ไม่อยากทำให้แม่อับอาย ในใจจึงคิดว่าฉันจะไม่เล่นอีกแล้ว เพราะไม่อยากทำให้แม่ของฉันเสียใจ

ดังนั้น ทุกวันตอนกลางคืน จะนั่งนับดาวที่ส่องสว่างอยู่บนท้องฟ้า เขานับจากทิศตะวันออกไปทางทิศตะวันตก นับจากทิศใต้สู่ทิศเหนือ ท้องฟ้ามืดแล้วและมีลมแรงมาก กบน้อยก็ยังไม่กลับบ้าน

อยู่มาวันหนึ่ง แม่กบเห็นกบน้อยนั่งอยู่บนใบบัว นับดาวทีละดวง แต่แม่กบก็ถอนหายใจเพราะคิดว่ากบน้อยกำลังเล่นอยู่

กบน้อยคิดในใจว่า เมื่อถึงเวลาแม่ต้องภูมิใจในตัวเขาอย่างแน่นอน

และใน สองสามวันต่อมา แม่ปลามาคุยกับแม่กบ และแม่ปลาก็พูดอย่างโอ้อวดว่า “ลูกปลาตัวน้อยของฉัน สามารถนับฟองน้ำได้ถึงเลข 180 แล้วนะ ลูกของฉันช่างฉลาดจริงๆ”

กบน้อยรีบพูดขึ้นว่า “แม่ปลา ฉันสามารถนับดาวได้ 365ดวงแล้วนะคะ”

แม่ปลาและแม่กบ ต่างก็อุทานพร้อมกันด้วยความประหลาดใจ “เป็นเรื่องจริงหรือนี่” และดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่เชื่อ

กบน้อยจึงเริ่มนับเลข 1 2 3 4 5 6 7 จนถึงเลข 365 ในคราวเดียว

แม่ปลาพูดขึ้นว่า “โอ้ เจ้ากบน้อยเธอช่างถ่อมตัวจริงๆ แม่ของเธอไม่เคยบอกฉันเลย ลูกปลาของฉันบ่นคิดถึงเธอทุกวัน ดังนั้น ฉันคิดว่าเธอทั้งสองคนควรเรียนและเล่นด้วยกันดีไหม”

“ได้สิคะ” กบน้อยรีบพยักหน้าตอบตกลง

นับจากวันนั้นลูกกบและลูกปลาก็อยู่ด้วยกัน และเล่นเป็นเพื่อนกันอยู่ในน้ำ

แหล่งอ้างอิง
qigushi.com
(นิทานแปลจากเวปจีน)

The post นิทานเด็ก ลูกกบนับดาว appeared first on heartsmom.

นิทานเรื่องแม่น้ำสายเล็กในป่าใหญ่

สวัสดีค่ะวันนี้พี่พี่ heartsmom มาพร้อมนิทานก่อนนอนเช่นเคยนะคะ (เรื่องแม่น้ำสายเล็กในป่าใหญ่)

ณ ที่แห่งหนึ่ง มีแม่น้ำสายเล็กอยู่ในป่าใหญ่ แม่น้ำนี้ไม่กว้างใหญ่นัก ลิงน้อยกับหมีน้อยสามารถกระโดดข้ามไปได้ แต่กระต่ายน้อยสีขาวและเจ้าหนูน้อยกับไม่สามารถข้ามไปได้ เพราะว่าตัวของพวกมันนั้นเล็กเกินกว่าที่จะโดดข้ามลงไปในแม่น้ำ และมักจะเก้ๆกังๆอยู่แถวริมน้ำเป็นประจํา

เมื่อเจ้าช้างมาเจอเข้า จึงคิดในใจว่า เมื่อสัตว์ตัวน้อยเหล่านี้ต้องการความช่วยเหลือ ฉันควรช่วยพวกเขา ดังนั้นมันจึงใช้จมูกยาวๆของมันพันเจ้ากระต่ายกับเจ้าหนูข้ามไปยังอีกฟากหนึ่งของแม่น้ำ

เจ้ากระต่ายน้อยและเจ้าหนู ดีใจมากเมื่ออยู่ในงวงช้าง พวกเขารู้สึกราวกับได้บินไปยังอีกฟากหนึ่งเลย

เมื่อเจ้าลิงกับเจ้าหมีได้ยินดังนั้นก็รู้สึกอิจฉามาก จนครั้งหนึ่งพวกเขาต้องข้ามแม่น้ำอีกครั้ง เมื่อพวกเขาอยู่ริมฝั่งจึงแกล้งทำเป็นป่วย เมื่อเช้ายังเห็นจึงรีบใช้งวงพาไปยังอีกฟากหนึ่งทันที

“ช่างสบายและสนุกจริงๆด้วย” เจ้าลิงน้อยและเจ้าหมีจึงแอบปรึกษากันว่า

“งั้นต่อไป เราให้เจ้าช้างพาพวกเราข้ามแม่น้ำไปกันดีกว่า”

ช้างผู้มีจิตใจที่ดีงาม ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอะไร  แต่เจ้าหมีนั้นตัวหนักเกินไป เจ้าช้างต้องใช้แรงเยอะมาก ไม่กี่วันต่อมา งวงช้างเกิดอาการอักเสบและไม่สบาย ต้องไปพบแพทย์

ครั้งนี้จึงไม่มีใครพาทุกคนข้ามแม่น้ำไปอีกฝั่งหนึ่งได้

พวกเขาจึงคิดกันว่า “พวกเราควรทำสะพานให้เหมือนงวงช้างกันดีกว่า เมื่อเราข้ามสะพานไปจะได้รู้สึกเหมือนอยู่บนงวงช้างไง” กระต่ายกล่าว

ดังนั้น พวกเขาจึงช่วยกันทำสะพาน เจ้าหนูแทะไม้ที่เจ้าหมีตัดมา แทะจนไม้นั้นมีลักษณะเหมือนดั่งงวงช้าง จากนั้นทุกคนก็ช่วยกันเอาสะพานวางข้ามลำห้วย ตอนนี้พวกเขาข้ามสะพานได้สะดวกขึ้นจริงๆแล้ว

เมื่อช้างหายจากอาการป่วย ก็รีบมาหาพวกเพื่อนๆทันที เจ้าช้างมองเห็นไม้ที่มีลักษณะโค้งอยู่บนลำห้วย ก็นึกแปลกใจว่าสิ่งนั้นคืออะไร เมื่อเข้ามาใกล้จึงเห็นว่าที่แท้มันคือสะพานงวงช้างนั่นเอง

“จากนี้ไปเธอไม่ต้องพาพวกเราข้ามแม่น้ำอีกต่อไปแล้ว” พวกสัตว์ทั้งหลายพูดด้วยรอยยิ้มว่า ” แต่พวกเราหวังว่าเธอจะยังอยู่เป็นเพื่อนกับพวกเรา “

“ฉันต้องอยู่กับพวกเธออย่างแน่นอน” ช้างกล่าว จากนั้นสัตว์น้อยใหญ่ต่างก็ยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

แหล่งอ้างอิง
qigushi.com
(นิทานแปลจากเวปจีน)

The post นิทานก่อนนอน แม่น้ำสายเล็กในป่าใหญ่ appeared first on heartsmom.

https://youtu.be/OTQX6201U6s

เพนกวินน้อยรักสวยรักงาม

สวัสดีค่ะเด็กๆ วันนี้ Heartsmom มีนิทานก่อนนอนพร้อมข้อคิดมาฝากเด็กๆเช่นเคยนะคะ เรืื่องนี้มีชื่อว่า เพนกวินน้อยรักสวยรักงาม

ณ ที่แห่งหนึ่ง มีเกาะที่อยู่ห่างไกลออกไป บนเกาะนี้ พื้นดินเป็นน้ำแข็งทั้งหมดมีหิมะตกตลอดทั้งปี มีนกเพนกวินจำนวนมากมายอาศัยอยู่บนเกาะ

ตัวของนกเพนกวินนั้นมีสีดำ ท้องสีขาว เดินโยกไปโยกมาน่ารักมากมาย

ในวันหนึ่ง นกเพนกวินตัวน้อยที่ชื่อเอ็มม่าล้มป่วยลง เธอทั้งปวดหัวและมีไข้ พ่อของเธอใช้หิมะเช็ดหลังให้เธอ ส่วนแม่ของเธอก็ใช้น้ำแข็งโป๊ะที่หน้าผากเพื่อลดไข้ แต่อาการของเอ็มม่าก็ยังไม่ดีขึ้น

วันหนึ่ง คุณยายมาเยี่ยมเพนกวินน้อยที่บ้าน เธอหยิบหมวกสีแดงและผ้าพันคอสีเขียวออกมาแล้วพูดกับเพนกวินน้อยว่า

“เจ้าหลานตัวน้อยของฉัน เธอกำลังไม่สบาย ฉันได้ถักหมวกและผ้าพันคอสีเขียวมาให้เธอ จงสวมมันไว้มันจะทำให้ไข้ของเธอลดลง”

เอ็มม่าได้สวมหมวกและผ้าพันคอ เธอรู้สึกอุ่นไปทั้งตัว ภายในไม่กี่วัน เธอก็หายจากอาการป่วย แต่เพนกวินน้อยเอ็มม่า ไม่ยอมถอดหมวกสีแดงและผ้าพันคอสีเขียวออกจากตัวเลย เมื่อเธอออกจากบ้าน เธอมักถูกห้อมล้อมโดยเพื่อนๆ และเพื่อนของเขาต่างก็พูดว่า

“ดูสิ หมวกที่เอ็มม่าใส่สวยจังเลย”

“นี่นี่ ดูที่ผ้าพันคอของเอ็มม่าสิ เก๋จริงๆ”

“ใช่ๆๆใช้อะไรถักหรอ” เพื่อนๆแย่งกันถามจนเพนกวินน้อย emma ตอบไม่ทัน

“มันเป็นงานถักของคุณยายของฉัน เธอถักด้วยขนสัตว์”

ไม่นานนัก พวกนกเพนกวินกลุ่มใหญ่ก็ตรงมาที่บ้านคุณยายของเอ็มม่า ขอร้องให้คุณยายถักหมวกและผ้าพันคอให้

“ได้ ได้ เด็กๆอย่าส่งเสียงดังถ้าทุกคนชอบฉันจะค่อยๆทำให้นะจ๊ะ”

หลังจากนั้น คุณยายของฉันก็ถักหมวกและผ้าพันคอทุกวัน เหนื่อยจนแทบลุกไม่ขึ้น หลังจากถักไหมพรมเสร็จแล้ว คุณยายก็ไปที่ชายหาดเพื่อเก็บเปลือกหอยหลากสีสันมาทำสร้อยคอให้กับ เด็กๆเพนกกวิน

ในตอนนี้ เพนกวินบางตัวสวมหมวกสีแดง ผ้าพันคอสีเขียว บางตัวสวมสร้อยคอ เดินเล่นไปมากันอย่างมีความสุขบนเกาะ เธอชมฉันฉันชมเธอกันทั้งวัน จนไม่มีใครอยากทำงานอีกต่อไป พอพวกเขาเริ่มหิว ก็ไปขอปลาที่บ้านคุณยายของเอ็มม่ากิน จนปลาที่บ้านคุณยายเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ

ในวันหนึ่ง เพนกวินแต่ละตัวต่างก็เข้าแถวเพื่อไปขอปลาที่บ้านของคุณยายเช่นเคย แต่กลับพบว่าห้องว่างเปล่าและไม่มีปลาเหลืออยู่เลย และมีข้อความติดไว้ที่หน้าประตูว่า

“เด็กๆที่รัก ฉันไปเยี่ยมญาติที่เกาะห่างไกล พวกเธอโตแล้ว สามารถจับปลากินเองได้แล้ว หากเธอเอาแต่แต่งตัวสวยทั้งวันเธอจะไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ พวกเธอต้องทำงานนะ เด็กๆ”

เพนกวินตัวน้อยต่างก้มหน้าลงอย่างเข้าใจ พวกเขาถอดหมวก ผ้าพันคอและสร้อยคอ แล้วกลับบ้านไปทำงานช่วยพ่อแม่ และไปที่ชายหาดเพื่อจับปลา ดำรงชีวิตอย่างเดิม

ไม่กี่เดือนต่อมา คุณยายของฉันกลับมาที่เกาะ ก็พบว่าเด็กๆเพนกวินต่างเข้าแถวต้อนรับรอเธออยู่ คุณยายเดินเข้าไปในบ้าน ก็พบว่าที่บ้านเต็มไปด้วยปลา ปลาทั้งหมดนี้ถูกจับโดยเหล่าเพนกวินตัวน้อยน้อย เพื่อตอบแทนคุณยายที่เคยทำหมวกผ้าพันคอให้กับพวกเขา

นิทานเรืื่องนี้สอนให้รู้ว่า คนเราต้องรู้จักพึ่งตัวเองในการหาเลี้ยงชีวิต เพราะไม่มีใครสามารถหาเลี้ยงเราได้ไปตลอดชีวิต

แหล่งอ้างอิง
(นิทานแปลเวปจีน）

The post นิทานก่อนนอนพร้อมข้อคิด เพนกวินน้อยรักสวยรักงาม appeared first on heartsmom.

นิทานเด็ก เรื่องกระต่ายเจ้าปัญญา

นิทานเด็ก เสริมสร้างการอ่านและจินตนาการสำหรับเด็กในวัยกำลังเรียนรู้ วันนี้ทางHeartsmom จึงอยากจะแนะนำนิทานเรื่องกระต่ายเจ้าปัญญาให้ได้อ่านกันคะ

ในป่าใหญ่ มีสิงโตผู้เย่อหยิ่งทะนงตนอาศัยอยู่ และมันมักชอบทำร้ายสัตว์ตัวเล็ก ที่อาศัยอยู่ในป่า

และ ในวันหนึ่ง ละมั่ง หมูป่า ควาย และกระต่าย ก็มาหาเขาเพื่อขอร้องให้เขาอย่าได้ทำร้ายสัตว์ตัวเล็กๆในป่าอีกเลย

สิงโตกล่าวว่า “ได้สิ แต่พวกเธอต้องส่งสัตว์ตัวเล็กๆมาให้ฉันทุกวัน เพื่อเป็นอาหาร “

สัตว์เหล่านั้นไม่มีทางเลือกอื่น จึงได้ตอบตกลงไป นับแต่นั้นมา พวกมันก็ไม่ต้องอยู่ด้วยความกลัวและหวาดระแวง แต่สัตว์ตัวเล็กๆก็ต้องตายลงทุกวัน

และในวันนี้ ก็ถึงคราวของกระต่ายที่จะต้องเป็นอาหารมื้อกลางวันให้กับเจ้าสิงโต และเจ้ากระต่ายยังไม่อยากตายอย่างเปล่าประโยชน์ ดังนั้นในระหว่างทาง เจ้ากระต่ายจึงเดินอย่างช้าๆ เพื่อพยายามหาวิธีเอาตัวรอด

เมื่อฟ้ามืดลง เจ้ากระต่ายก็มาถึงบ้านสิงโต สิงโตผู้กำลังหิวโหย คำรามด้วยความโกรธจัด “เจ้ากระต่าย ทำไมเจ้าถึงมาช้าจัง เป็นเพราะเจ้า ที่ทำให้ข้าโกรธ ข้าจะกินเจ้าก่อนและพรุ่งนี้จะกินสัตว์ทุกตัวทั้งหมด”

กระต่ายพูดด้วยความนอบน้อมว่า “นายท่าน นี่ไม่ใช่ความผิดของฉัน โปรดฟังฉันอธิบายก่อน เดิมทีทุกคนส่งชั้นและเพื่อนกระต่ายอีก 2 ตัวมาที่นี่เพื่อเป็นอาหารกลางวันให้กับท่าน เราออกเดินทางกันแต่เช้า แต่คาดไม่ถึงว่า เมื่อเราไปถึงครึ่งทาง ก็มีสิงโตตัวหนึ่งกระโดดออกมา ถามพวกเราว่าจะไปไหน เราก็บอกว่าเราจะไปเป็นอาหารกลางวันให้กับเจ้าป่า แต่สิงโตตัวนั้นกลับบอกว่าป่านี้เป็นของเขา ให้พวกเราไปเรียกเจ้าป่าของออกมาหาเขา”

“เขาอยากให้ท่านรู้ว่าใครกันที่ทรงพลังกว่า ใครกันแน่ที่เป็นราชาแห่งป่า หลังจากเขาพูดจบเขาก็กินเพื่อนของฉันทันที โชคดีที่ฉันวิ่งเร็ว จึงวิ่งมาหาท่านที่นี่”

เจ้าสิงโตโกรธมาก “ที่แท้เป็นอย่างนี้นี่เอง เอาล่ะเจ้าพาข้าไปหาเขาเดี๋ยวนี้ ข้าจะให้เขารู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าป่าแห่งนี้”

จากนั้น กระต่ายก็พาสิงโตไปที่บ่อน้ำ เจ้าสิงโตมองลงไปที่บ่อน้ำก็เห็นสิงโตอีก 1 ตัว กำลังมองมาที่เขาด้วยความโกรธ

สิงโตตะโกนใส่บ่อน้ำ และสิงโตในบ่อน้ำก็ตะโกนใส่เขา ” ถ้าเจ้าคิดว่าเจ้าดีกว่าข้าล่ะก็ ถ้าอย่างนั้น เรามาสู้กันดีกว่า “

ดังนั้น เจ้าสิงโตจึงกระโดดลงไปในบ่อน้ำและจมน้ำตายในที่สุด

เจ้ากระต่ายเดินกลับบ้านอย่างมีความสุข แล้วกลับมาเล่าให้ทุกคนฟัง ทุกคนต่างยกย่องเจ้ากระต่ายว่าช่างฉลาดจริง

แหล่งอ้างอิง
qigushi.com
(นิทานก่อนนอนแปลจากเวปจีน)

The post นิทานเด็ก เรื่องกระต่ายเจ้าปัญญา appeared first on heartsmom.

เรื่อง ม้า Boa ผู้ชนะความพ่ายแพ้

นิทานก่อนนอนช่วยเสริมสร้างการอ่าน และช่วยเสริมสร้างพัฒนาการให้กับเด็กๆเป็นอย่างดี ลองมาอ่านนิทานที่ Heartsmom นำมาฝากกันนะคะ

กาลครั้งหนึ่ง มีม้าตัวหนึ่งชื่อBoa เขาอาศัยอยู่กับพ่อแม่บนทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่
Boa ชอบวิ่งเล่นตามธรรมชาติทันทีที่เขาหัดเดินเขาก็เริ่มวิ่ง เร็วขึ้นและเร็วขึ้น

พ่อบอกเขาว่า “ดูพวกเจ้าสิ ช่างไร้เดียงสาจริงๆ”

และแม่มักจะพูดว่า “ดูลูกของเราสิวิ่งเร็วอย่างกับสายลม”

และทุกคนต่างก็พูดว่า “ไม่มีใครวิ่งได้เร็วเท่าของ Boa ลูกของเราอีกแล้ว”

ในการวิ่งมาราธอนที่จะจัดขึ้นที่ทุ่งใหญ่นี้ นักวิ่งทั้งหมดได้ลงทะเบียนเพื่อเข้าร่วมการแข่งขัน

และ Boaก็เข้าร่วมด้วย

“ดูสิ ว่าขาของฉันแข็งแรงแค่ไหนและฉันมั่นใจว่าฉันต้องได้ที่ 1 แน่นอน” จิงโจ้พูดอย่างภาคภูมิใจ

“เจ้ากระต่ายน้อยของเรามีความยืดหยุ่นแล้ววิ่งเร็วมาก” แชมป์ต้องเป็นของพวกเราแน่ๆ” พวกกระต่ายพูดอย่างภาคภูมิใจ

Boa ไม่พูดอะไร เขาคิดในใจว่าเขาคือนักวิ่งที่เร็วที่สุดในทุ่งหญ้าแห่งนี้ และทุกคนรู้ว่าชัยชนะต้องเป็นของเขาอย่างแน่นอน

พ่อของBoa กำลังยุ่งอยู่กับการทำตู้ใหม่แล้วตู้ใหม่นี้ก็คู่ควรกับรางวัลที่Boa จะคว้ามาในเร็วๆนี้ พ่อของเขาฮัมเพลงอย่างมีความสุขเมื่อนึกถึงเรื่องราวดีๆที่กำลังจะเกิดขึ้น

และแม่ของBoa ก็กำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหารอร่อยๆหลายอย่าง ทุกคนจะได้รับเชิญให้มางานเลี้ยงฉลองของฉัน แม่ของฉันยิ้มอย่างมีความหวังเมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

เมื่อเพื่อนบ้านและเพื่อนๆของBoaได้ยินว่าเขาจะเข้าร่วมวิ่งมาราธอนด้วย ทุกคนต่างก็มาให้กำลังใจกับเขา

พวกเขาเชื่อว่าBoa จะคว้าแชมป์ได้อย่างแน่นอนจึงเตรียมของขวัญและคำอวยพรไว้ล่วงหน้า

“ ปัง”

เสียงกระสุนดังขึ้นเมื่อเริ่มการแข่งขันและ ผู้เล่นก็รีบวิ่งไป

Boa ออกจากเส้น start ราวกับลูกธนู และเขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะวิ่งให้เร็วขึ้นและเร็วขึ้น

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องเชียร์ของทุกคน และเกมการแข่งขันก็จบลง ทุกคนก็จัดพิธีมอบรางวัลอันยิ่งใหญ่

ผู้เล่นคนที่ 1 2 3 ต่างขึ้นไปบนโพเดียมและคว้าถ้วยรางวัล ทุกคน ล้อมรอบพวกเขาและ เชียร์พวกเขา

“Boa ไม่ได้ขึ้นโพเดียม”

เขาไม่ได้ที่ 1 หรือ 2 หรือแม้แต่อันดับที่ 3

โอ้ว เป็นไปได้อย่างไรที่ Boa ไม่ได้อันดับอะไรเลย

มันน่าผิดหวังจริงๆ

ช่างเป็นข่าวร้ายอะไรเช่นนี้

พ่อของเขามองตู้เล็กๆที่ทำไว้อย่างสวยงาม ด้วยความรู้สึกผิดหวังจริงๆ

แม่ของBoa ก็มองอาหารมื้อใหญ่ที่ทำไว้แล้วร้องไห้ไม่หยุด

หลังจบการแข่งขัน Boa รู้สึกละอายใจและผิดหวังเป็นอย่างมากเขานั่งอยู่คนเดียวริมสระน้ำ

นี่ฉันอายุ 3 ขวบแล้วนะ ช่างไม่ได้เรื่องเอาซะเลย ต่อไปฉันจะไม่วิ่งแข่งอีกแล้ว Boa พูดอย่างเสียใจ

“ทำไมเธอถึงดูไม่มีความสุขเลย” พี่ปลาในบ่อน้ำได้ยินเสียงถอนหายใจของ Boa จึงถามด้วยความเป็นห่วง

“ ฉันวิ่งแข่งในวันนี้แม้แต่อันดับที่ 3 ฉันก็ยังเอามาไม่ได้เลย”

เมื่อกบน้อยได้ยินอย่างนั้นก็กระโดดขึ้นมาถามว่า “แล้วยังไงล่ะ”

ฉันชอบวิ่งมาตั้งแต่เด็กทุกคนคิดว่าฉันจะได้แชมป์ แต่ฉันไม่ได้มาแม้แต่อันดับ 3 ด้วยซ้ำ

น้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจของ Boa ร่วงหล่นลง

เป็ดน้ำที่ว่ายผ่านไปผ่านมา เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของ Boa ก็หยุดแล้วพูดว่า

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกันล่ะ” การแข่งขันไม่สามารถกำหนดอะไรได้ซักหน่อย ถ้าชอบวิ่งทำไมไม่วิ่งต่อไปล่ะ”

ฉันไม่ได้แม้แต่ที่3 โบอาพูดทั้งน้ำตา

ในเวลานี้ คุณลุงนกฮูกที่เฝ้าดูอยู่ใต้ต้นไม้ อดไม่ได้พูดที่จะพูดออกมาว่า

“ อย่าท้อแท้เลยลูก ฉันเคยบินต่ำและช้ามาก แต่ฉันไม่เคยเลิกบิน เพราะฉันชอบบิน ถึงแม้ว่าฉันจะบินได้ไม่สูงเท่าภูเขาหรือเร็วเท่าลูกธนู แต่ฉันก็สามารถบินได้เร็วที่สุดบนทุ่งหญ้า การบินทำให้ฉันมีความสุขที่สุด ซึ่งนั้นก็เพียงพอแล้ว”

หลังจากที่ได้ยินลุงนกฮูกพูด Boa ก็รู้สึกเศร้าน้อยลง
ในอนาคตฉันจะวิ่งได้เร็วขึ้นมั้ย Boa ยังคงไม่มั่นใจในตัวเอง

ลุงนกฮูกบินไปหาBoa แล้วพูดกับเขาว่า สิ่งที่เธอชอบคือการวิ่ง คงไม่ใช่อันดับการแข่งขันหรอกใช่ไหม เมื่อเธอเลิกยึดติดกับมัน เธอจะรู้คำตอบเอง

เมื่อได้ฟังคำพูดเหล่านี้ “โบอาไม่รู้สึกเสียใจอีกต่อไป เขาลุกขึ้นแล้ววิ่งไปที่พระอาทิตย์ตกดิน เขามีความสุขในการวิ่งอีกครั้ง”

เมื่อพ่อเห็น Boa ที่กำลังมีความสุขในตอนนี้ เขาคิดว่าBoa จะเป็นแชมป์ในใจเขาตลอดไป

และแม่โบว์อาก็คิดว่าการเห็นBoa มีความสุขสำคัญกว่าตำแหน่งแชมป์เสียอีก

ถึงแม้ว่าเพื่อนบ้านหลายคนเมื่อเห็นBoa วิ่ง บางคนบอกว่าเขาวิ่งเร็วกว่าเมื่อก่อนและบ้างก็บอกว่าถึงแม้เขาจะวิ่งเร็วแค่ไหนเขาก็ไม่ใช่แชมป์

แต่ไม่ว่าคนอื่นจะพูดอย่างไร Boa รู้เพียงว่าการวิ่งทำให้เขามีความสุข

เมื่อเวลาผ่านไป ทุกคนลืมการแข่งขันและแชมป์ มีเพียงม้าที่วิ่งเหมือนสายลมชื่อBoa เท่านั้น

ข้อมูลแหล่งที่มา
qigushi.com

The post นิทานก่อนนอนเรื่อง ม้า Boa ผู้ชนะความพ่ายแพ้ appeared first on heartsmom.