ดำเป็นสุนัขที่ใจดีที่สุดในหมู่บ้าน แต่ไม่มีใครรู้เลย

เพราะทุกคนกลัวดำ

เด็กๆ วิ่งหนีทุกครั้งที่เห็น ผู้ใหญ่โบกมือไล่ บางบ้านถึงกับเอาไม้กวาดไล่ตี ดำไม่เคยโกรธ ไม่เคยกัดใคร แค่วิ่งหนีออกไปแล้วนั่งมองจากไกลๆ ด้วยดวงตาที่เศร้า

“ทำไมทุกคนถึงกลัวฉัน” ดำคิดในใจทุกคืน

วันหนึ่งมีเด็กหญิงชื่อ “น้องฝน” อายุแปดขวบ เดินกลับบ้านคนเดียวตอนเย็น ระหว่างทางเธอสะดุดหินล้มลงข้างถนน เข่าเลือดออก ร้องไห้คนเดียวในความมืดที่เริ่มคืบคลาน

ดำได้ยินเสียงร้องไห้จากพุ่มไม้ข้างทาง วิ่งออกมาดู

น้องฝนเห็นสุนัขดำตัวใหญ่วิ่งมาหา กรีดร้องด้วยความกลัว

แต่ดำไม่ได้ทำอะไร แค่นั่งลงข้างๆ แล้วเลียแผลที่เข่าเบาๆ

น้องฝนนิ่งงันด้วยความแปลกใจ เพราะมันเจ็บน้อยลงทันที

ดำนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ จนกระทั่งแม่ของน้องฝนวิ่งมาตามหา แม่เห็นสุนัขดำนั่งอยู่ข้างลูกสาวก็ตกใจ รีบวิ่งมากอดน้องฝนแล้วตะโกนไล่ดำ

ดำลุกขึ้นเดินออกไปอย่างเงียบๆ ก่อนจะหันหลังกลับมามองครั้งสุดท้าย

น้องฝนมองตามด้วยสายตาที่ต่างออกไปจากก่อน

วันต่อมาน้องฝนชวนเพื่อนๆ มาดูดำ

“มันไม่ได้น่ากลัวเลยนะ” เพื่อนคนหนึ่งพูดอย่างแปลกใจ

“มันน่ารักด้วย” อีกคนพูดเมื่อดำเดินมาให้ลูบหัว

ข่าวแพร่ไปทั่วหมู่บ้านว่าสุนัขดำตัวนั้นใจดีและช่วยน้องฝนในคืนที่เธอล้ม ผู้ใหญ่บางคนเริ่มวางอาหารไว้ให้ เด็กๆ บางคนไม่วิ่งหนีอีกแล้ว

วันต่อมาน้องฝนชวนเพื่อนๆ มาดูดำ

“มันไม่ได้น่ากลัวเลยนะ” เพื่อนคนหนึ่งพูดอย่างแปลกใจ

“มันน่ารักด้วย” อีกคนพูดเมื่อดำเดินมาให้ลูบหัว

ข่าวแพร่ไปทั่วหมู่บ้านว่าสุนัขดำตัวนั้นใจดีและช่วยน้องฝนในคืนที่เธอล้ม ผู้ใหญ่บางคนเริ่มวางอาหารไว้ให้ เด็กๆ บางคนไม่วิ่งหนีอีกแล้ว

แต่มีคนหนึ่งที่รู้สึกผิดที่สุดคือ ลุงแดง คนที่เคยเอาไม้กวาดไล่ดำบ่อยที่สุด

วันหนึ่งลุงแดงเดินมาหาดำที่นั่งอยู่ใต้ต้นมะขาม นั่งลงข้างๆ แล้วพูดเบาๆ ว่า

“ขอโทษนะดำ ที่ผ่านมาลุงไม่เคยหยุดดูว่าแกเป็นยังไง เห็นแต่ขนดำแล้วก็กลัว”

ดำเดินมานั่งข้างๆ ลุงแดงแล้ววางหัวลงบนตัก

ลุงแดงนั่งนิ่งอยู่นาน แล้วก็ยกมือขึ้นลูบหัวดำเบาๆ

นับจากวันนั้น ดำมีบ้านอยู่ที่หน้าประตูหมู่บ้าน ทำหน้าที่เฝ้าบ้านและวิ่งเล่นกับเด็กๆ ทุกวัน

และทุกครั้งที่มีคนใหม่เข้ามาในหมู่บ้านแล้วกลัวดำ น้องฝนจะพูดเสมอว่า

“อย่าเพิ่งกลัวค่ะ ลองรู้จักเขาก่อนนะคะ”

สีของขนไม่ได้บอกว่าใจเป็นยังไง และความกลัวที่เกิดจากการไม่รู้จัก มักทำให้เราพลาดเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตไป

นิทานอื่นๆ

The post นิทานก่อนนอน  หมาใจดีที่ถูกเข้าใจผิด appeared first on heartsmom.

ฮูเป็นนกฮูกที่ฉลาดที่สุดในป่า ทุกสัตว์รู้จักและเคารพ แต่ฮูมีนิสัยหนึ่งที่สัตว์ทุกตัวรู้ดีว่า

ฮูชอบตัดสินทุกอย่างด้วยการมอง ไม่ใช่การรู้จัก

วันหนึ่งมีสัตว์แปลกหน้าตัวหนึ่งเดินเข้ามาในป่า ร่างกายป้อมเตี้ย ขาสั้น ขนสีน้ำตาลหม่น และหน้าตาบึกบึนจนดูน่ากลัว

ฮูมองลงมาจากกิ่งสูงแล้วร้องบอกสัตว์อื่นว่า

“ระวังนะ สัตว์ตัวนั้นหน้าตาดุ ไม่น่าไว้วางใจ”

สัตว์ทั้งหลายได้ยินแล้วก็ถอยห่างออกไป ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

สัตว์แปลกหน้าตัวนั้นคือ “บาดเจอร์” ที่เพิ่งย้ายมาจากป่าอื่น เธอยืนอยู่กลางป่าคนเดียวด้วยสายตาที่เศร้า แต่ไม่พูดอะไร

วันต่อมาฝนตกหนักมาก น้ำท่วมรังของสัตว์เล็กๆ หลายตัว กระต่ายน้อยสามตัวติดอยู่บนก้อนหินกลางน้ำ ร้องขอความช่วยเหลือ

สัตว์ทั้งหลายต่างมองกันแต่ไม่รู้จะทำอย่างไร น้ำลึกเกินไป กระแสแรงเกินไป

ฮูมองลงมาจากที่สูงแต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะบินข้ามน้ำเชี่ยวไม่ได้

ทันใดนั้น บาดเจอร์ก็เดินลุยน้ำออกไปอย่างมั่นคง ขาสั้นแต่แข็งแรง ลำตัวป้อมแต่หนักแน่น เธอค่อยๆ แหวกน้ำไปถึงก้อนหิน แล้วอุ้มกระต่ายน้อยทีละตัวกลับมาส่งฝั่งอย่างปลอดภัย

ป่าเงียบสงัดไปชั่วขณะ

ฮูมองเห็นทั้งหมดนั้นจากที่สูง รู้สึกบางอย่างที่ไม่คุ้นเคยในอก

สิ่งที่เขาเรียกว่า “น่ากลัว” กลายเป็นสิ่งที่ช่วยชีวิตได้

ขาสั้นที่เขาเคยดูถูก กลับเป็นสิ่งที่ทำให้ยืนหยัดในกระแสน้ำได้

ร่างกายป้อมที่เขาเคยหัวเราะ กลับเป็นพลังที่แท้จริง

ฮูบินลงมาจากกิ่งสูงเป็นครั้งแรกในรอบนานมาก เดินไปหาบาดเจอร์แล้วพูดเบาๆ ว่า

“ข้าตัดสินเธอผิดไป ขอโทษมากนะ”

บาดเจอร์หันมามองฮูด้วยดวงตาที่อ่อนโยน แล้วพูดว่า

“ไม่เป็นไรค่ะ หลายคนตัดสินจากสิ่งที่เห็น แต่ข้าดีใจที่เธอพูดออกมา”

ฮูนั่งลงข้างๆ บาดเจอร์แล้วถามว่า “เธอมาจากไหน? ทำไมถึงมาที่นี่?”

และนั่นคือครั้งแรกที่ฮูถามแทนที่จะสรุป ฟังแทนที่จะตัดสิน

สัตว์อื่นๆ เห็นฮูนั่งคุยกับบาดเจอร์ก็ค่อยๆ เดินเข้ามาทีละตัว จนในที่สุดวงล้อมเล็กๆ ก็เกิดขึ้นกลางป่า เสียงหัวเราะและเสียงเล่าเรื่องดังขึ้นท่ามกลางสายฝนที่เริ่มซาลง

บาดเจอร์เล่าว่าเธอย้ายมาเพราะป่าเดิมถูกไฟไหม้ เธอไม่มีที่ไป เธอแค่อยากหาบ้านใหม่

ฮูฟังจนจบแล้วพูดว่า “ที่นี่เป็นบ้านของเธอได้เลย ถ้าเธอยังอยากอยู่”

บาดเจอร์ยิ้มเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เดินทางมา

นับจากวันนั้น ฮูยังอยู่บนกิ่งสูงเหมือนเดิม แต่ไม่ได้ใช้ที่สูงนั้นเพื่อมองลงมาตัดสินใคร

แต่ใช้มันเพื่อ มองออกไปไกลๆ และบอกเพื่อนๆ ว่ามีอะไรดีๆ กำลังจะมา

ข้อคิดจากนิทาน

ตาที่มองเห็นไกลที่สุด ไม่ใช่ตาที่ตัดสินเร็วที่สุด แต่คือตาที่รอจนเห็นความจริงก่อนจะพูด

นิทานเรื่องอื่นๆ

The post นิทาน นกฮูกที่ตัดสินคนจากภายนอก appeared first on heartsmom.

ปลาทุกตัวว่ายน้ำเก่งตั้งแต่วันแรก แต่ฟองทำไม่ได้

ไม่ใช่เพราะครีบบกพร่อง ไม่ใช่เพราะหางสั้น แต่เพราะ ฟองกลัว

กลัวกระแสน้ำที่แรง กลัวความลึกที่ไม่รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ กลัวว่าจะทำไม่ได้แล้วถูกหัวเราะ

ทุกวันพี่น้องว่ายออกไปสำรวจแม่น้ำ ฟองนั่งซุกอยู่ใต้ก้อนหินริมตลิ่ง มองตามด้วยสายตาอยากลอง แต่ขยับไม่ออก

“ไว้พรุ่งนี้ค่อยลอง” ฟองพูดกับตัวเองทุกวัน

แต่พรุ่งนี้ก็เป็นแบบเดิม

วันหนึ่งปลาแก่ชื่อ “ปู่คราม” ว่ายมาหยุดอยู่ข้างๆ ฟอง

“เห็นเธอนั่งอยู่ที่นี่ทุกวันเลยนะ” ปู่ครามพูดเบาๆ

“หนูกลัวครับ” ฟองตอบตรงๆ

“กลัวอะไร?”

“กลัวทำไม่ได้ครับ”

ปู่ครามนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ปู่ก็เคยกลัวเหมือนกัน ตอนยังเล็ก ปู่จมน้ำสองครั้งก่อนจะว่ายได้”

ฟองงงงวย “ปู่จมน้ำได้ยังไง ก็อยู่ในน้ำอยู่แล้ว?”

ปู่ครามหัวเราะ “ก็จมลงไปก้นแม่น้ำน่ะสิ ลุกขึ้นไม่ได้ นั่นแหละคือการจม แต่ปู่ก็ลองใหม่อีกครั้ง แล้วก็อีกครั้ง”

คืนนั้นฟองนอนคิดอยู่นาน นึกถึงคำของปู่คราม

“ลองแล้วล้ม ก็ลองใหม่”

เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่พี่น้องจะตื่น ฟองค่อยๆ ออกจากหินที่ซ่อนอยู่

ขยับครีบข้างซ้าย ขยับครีบข้างขวา ขยับหาง

แล้วก็จมลงไปก้นแม่น้ำทันที

แต่ฟองไม่ยอมแพ้ ดันตัวขึ้นมาแล้วลองใหม่

ครั้งที่สอง จมอีก ครั้งที่สาม ลอยได้นิดหน่อย ครั้งที่สิบ เริ่มขยับตัวไปข้างหน้าได้

พี่น้องตื่นมาเห็นฟองกำลังฝึกอยู่คนเดียว บางตัวหัวเราะ บางตัวแปลกใจ แต่ฟองไม่สนใจ ก้มหน้าทำต่อไป

ปู่ครามว่ายมาดูเงียบๆ แล้วก็ยิ้ม ไม่พูดอะไร

สัปดาห์ต่อมา ฟองว่ายได้แล้ว ไม่เร็วที่สุด ไม่สวยที่สุด แต่ว่ายได้

และวันที่ฟองว่ายออกไปกลางแม่น้ำเป็นครั้งแรก รู้สึกถึงกระแสน้ำที่เคยกลัว กลับกลายเป็นสิ่งที่พยุงตัวให้ไปได้ไกลขึ้น

“กระแสน้ำไม่ได้น่ากลัวเลย ถ้าเราเรียนรู้ที่จะว่ายไปกับมัน” ฟองคิด

ปู่ครามว่ายมาเคียงข้างแล้วพูดว่า

“เป็นยังไงบ้าง?”

ฟองมองออกไปยังแม่น้ำที่กว้างใหญ่ข้างหน้า แล้วตอบว่า

“อยากลองว่ายไปให้ถึงโค้งน้ำโน้นครับ”

ข้อคิดจากนิทาน

ก้าวแรกที่ยากที่สุดไม่ใช่ก้าวออกจากที่ปลอดภัย แต่คือก้าวที่สองหลังจากล้มลงครั้งแรก เพราะนั่นแหละที่บอกว่าเราเลือกจะเติบโต

The post  นิทาน ปลาน้อยที่ไม่อยากว่ายน้ำ สอนเรื่องไม่ยอมแพ้และเติบโต appeared first on heartsmom.

เมฆน้อยมีความฝันเดียวคือ อยากกลายเป็นฝน

“อยากตกลงไปรดต้นไม้ให้เขียวสด อยากเติมน้ำในแม่น้ำให้เต็ม อยากให้เด็กๆ วิ่งเล่นในสายฝนอย่างมีความสุข” เมฆน้อยฝันทุกวัน

แต่มีปัญหาหนึ่งที่เมฆน้อยเป็นกังวลเสมอ

เมฆน้อยตัวเล็กมาก เล็กกว่าเมฆก้อนอื่นทุกก้อน

วันหนึ่งเมฆใหญ่ก้อนหนึ่งลอยมาใกล้แล้วพูดว่า

“เมฆน้อย เธอฝันเป็นฝนทำไม ตัวเล็กแบบนี้จะกลายเป็นฝนได้อย่างไร ฝนต้องมาจากเมฆก้อนใหญ่ๆ อย่างพวกเราเท่านั้น”

เมฆน้อยได้ยินแล้วก็หดตัวลงอีกนิด

“บางทีก็คิดเองว่าตัวเองเล็กเกินไปจริงๆ”

แต่ลมเย็นก้อนหนึ่งพัดผ่านมาแล้วกระซิบว่า

“เมฆน้อย เธอรู้ไหมว่าบางครั้งสิ่งที่ดีที่สุดมาจากสิ่งที่เล็กที่สุด”

เมฆน้อยมองลงไปข้างล่าง เห็นทุ่งนาที่แห้งแล้ง ต้นข้าวเหี่ยวเฉา ชาวนาแก่คนหนึ่งนั่งมองฟ้าด้วยสีหน้าหนักใจ

หัวใจของเมฆน้อยสั่นสะเทือน

เมฆน้อยเริ่มรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี แม้จะน้อยนิด แม้จะเล็ก

ค่อยๆ หนาแน่นขึ้น หนักขึ้น เย็นขึ้น

เมฆใหญ่มองมาแล้วหัวเราะ “เธอจะทำอะไรอยู่ ตัวเล็กแบบนั้นไม่มีทางเป็นฝนได้หรอก”

เมฆน้อยไม่ฟัง ก้มหน้าทำต่อไป

แล้วก็เกิดขึ้น

หยดน้ำเล็กๆ หยดแรกร่วงหล่นลงมา

ตามด้วยหยดที่สอง หยดที่สาม และอีกนับร้อยนับพันหยด

ไม่ใช่ฝนกระหน่ำใหญ่โต แต่เป็น ฝนเบาๆ ชุ่มฉ่ำ ที่ค่อยๆ ซึมลงดิน

ต้นข้าวรับน้ำแล้วค่อยๆ ชูใบขึ้น ดินที่แตกระแหงเริ่มชุ่มชื้น ชาวนาแก่แหงนหน้ามองฟ้าด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป แล้วก็พนมมือขึ้นด้วยความขอบคุณ

เมฆน้อยมองลงไปเห็นทั้งหมดนั้น แล้วรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ไม่ใช่ความภูมิใจที่ยิ่งใหญ่อลังการ แต่เป็นความอบอุ่นเบาๆ ที่ซึมเข้ามาในทุกส่วน

“เล็กก็ทำให้โลกชุ่มชื้นได้” เมฆน้อยคิด

หยดน้ำเล็กๆ หนึ่งหยดไม่สามารถชะล้างทะเลทรายได้ แต่มันทำให้เมล็ดพันธุ์หนึ่งเมล็ดงอกขึ้นได้ และนั่นก็เพียงพอแล้ว

บทความนิทานอื่นที่น่าสนใจ

The post  นิทานสำหรับเด็ก เรื่องเมฆน้อยตัวเล็กที่ฝันอยากเป็นฝน appeared first on heartsmom.

“ฉันเก่งที่สุด! ฉันวิ่งเร็วที่สุด! ฉันร้องเพลงเพราะที่สุด!”

ม้าลายได้ยินแล้วส่ายหัว ยีราฟได้ยินแล้วเดินหนี กระต่ายน้อยได้ยินแล้วก็เงียบ

ซิงซิงไม่สนใจใคร วิ่งไปคนเดียวอย่างภาคภูมิใจ

วันหนึ่งซิงซิงอยากข้ามแม่น้ำ แต่ว่ายน้ำไม่เป็น

“ใครช่วยฉันข้ามแม่น้ำได้บ้าง?”

ไม่มีใครตอบ

ซิงซิงนึกขึ้นมาได้ว่า เคยพูดไม่ดีกับเพื่อนทุกคน

จนกระต่ายน้อยเดินมาแล้วพูดว่า

“ฉันรู้ทางตื้นๆ ข้ามได้นะ ตามฉันมาเลย!”

ซิงซิงแปลกใจมาก “ทำไมเธอช่วยฉัน ทั้งที่ฉันไม่เคยดีกับเธอ?”

กระต่ายน้อยยิ้มแล้วตอบว่า “เพราะเพื่อนต้องช่วยเพื่อนค่ะ”

ซิงซิงก้มหัวลงแล้วพูดเบาๆ ว่า

“ขอโทษนะ ที่ฉันพูดว่าตัวเองเก่งที่สุด จริงๆ ทุกคนมีสิ่งที่เก่งต่างกันเลย”

กระต่ายยิ้ม ม้าลายวิ่งมา ยีราฟก้มคอมาทักทาย

ทุ่งหญ้าวันนั้น มีเสียงหัวเราะดังกว่าเดิมมาก

ไม่มีใครเก่งทุกอย่างคนเดียว แต่ทุกคนมีสิ่งที่ตัวเองทำได้ดีค่ะ

นิทานที่แนะนำ

The post นิทาน สิงโตที่คิดว่าตัวเองเก่งที่สุด สอนเรื่องความถ่อมตน appeared first on heartsmom.

ตั้งแต่เด็ก เจ้าหญิงกลิ่นใช้เวลาส่วนใหญ่ในสวนหลวง คุยกับดอกกุหลาบแดงที่บ่นว่าหนาวเกินไปในคืนฝน คุยกับดอกบัวที่เล่าว่าตากแดดมาทั้งวันจนเหนื่อย และคุยกับดอกมะลิเล็กๆ ที่ไม่มีใครสนใจ แต่หอมที่สุดในสวนทั้งหมด

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เจ้าหญิงกลิ่นทำไม่ค่อยได้ คือ การฟังคน

เพราะดอกไม้พูดช้าๆ อดทน และไม่เคยโกรธ แต่คนพูดเร็ว ซับซ้อน และบางครั้งพูดในสิ่งที่เจ้าหญิงกลิ่นไม่อยากได้ยิน

วันหนึ่ง พระราชาส่ง เด็กชายชาวสวนชื่อ “ใบ” มาดูแลสวนหลวงแทนคนเก่าที่ป่วย ใบอายุสิบสอง ร่างผอมสูง มือด้านหนาจากการทำงาน และเงียบขรึมจนน่าประหลาด

เจ้าหญิงกลิ่นไม่ชอบใบตั้งแต่วันแรก

เพราะวันแรกที่ใบมาถึง เขาตัดกิ่งดอกกุหลาบที่เจ้าหญิงกลิ่นรักที่สุดออกไปโดยไม่ถาม

“เจ้าทำอะไรลงไป!” เจ้าหญิงกลิ่นวิ่งมาตะโกน

ใบหยุดทำงาน หันมามองเงียบๆ แล้วพูดสั้นๆ ว่า “ตัดกิ่งเน่าออกครับ ถ้าไม่ตัดต้นจะตายทั้งต้น”

“เจ้าไม่ต้องมาสอนข้าเรื่องดอกไม้!” เจ้าหญิงกลิ่นพูดแล้วเดินหนี

สัปดาห์ต่อมา เจ้าหญิงกลิ่นยังคงหลีกเลี่ยงใบ แต่สังเกตว่าต้นกุหลาบที่ถูกตัดกิ่งออกไป กลับแตกกิ่งใหม่งามกว่าเดิม และดอกใหม่ที่บานออกมามีสีแดงเข้มกว่าเดิมด้วย

เจ้าหญิงกลิ่นเดินไปหาต้นกุหลาบแล้วถามเบาๆ ว่า “เจ็บไหมตอนที่เขาตัด?”

ต้นกุหลาบส่งความรู้สึกกลับมาว่า “เจ็บค่ะ แต่หายใจได้ดีขึ้นมากเลย”

เจ้าหญิงกลิ่นนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

วันต่อมา เจ้าหญิงกลิ่นเห็นใบนั่งอยู่คนเดียวในมุมสวน กำลังเอามือลูบดอกไม้เล็กๆ ที่เกือบเหี่ยวอยู่อย่างอ่อนโยน ปากขยับเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่างเบาๆ

เจ้าหญิงกลิ่นเดินเข้าไปใกล้ๆ ด้วยความสงสัย

“เจ้ากำลังทำอะไร?”

ใบสะดุ้งเล็กน้อย แล้วตอบว่า “บอกให้มันสู้ต่อครับ”

เจ้าหญิงกลิ่นขมวดคิ้ว “เจ้าพูดกับดอกไม้ได้ด้วยหรือ?”

“พูดไม่ได้ครับ” ใบตอบตรงๆ “แต่ฟังได้”

“ฟังอะไร? มันไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย”

ใบมองดอกไม้เล็กๆ แล้วพูดเบาๆ ว่า “บางทีสิ่งที่ไม่พูดออกมานั่นแหละบอกอะไรมากที่สุดครับ”

เจ้าหญิงกลิ่นนึกถึงคำนั้นอยู่นานหลายวัน

แล้วก็เริ่มสังเกตสิ่งที่ไม่เคยสังเกตมาก่อน

นางในที่ยิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม สาวใช้ที่เดินช้าลงทุกวันแต่ไม่เคยบ่น แม่ครัวที่ทำอาหารอร่อยเหมือนเดิมแต่ไม่ได้ร้องเพลงระหว่างทำอาหารอีกแล้ว

สิ่งเหล่านี้อยู่ต่อหน้าเจ้าหญิงกลิ่นมาตลอด แต่เธอไม่เคยเห็นเลย

วันหนึ่งเจ้าหญิงกลิ่นเดินไปหาแม่ครัวในครัว

“ป้าไม่ร้องเพลงอีกแล้วนะ เป็นอะไรหรือเปล่า?”

แม่ครัวหยุดหั่นผักแล้วหันมามองด้วยสีหน้าแปลกใจ “เจ้าหญิงสังเกตเห็นด้วยหรือคะ?”

“ป้าไม่สบายใจใช่ไหม?” เจ้าหญิงกลิ่นถามต่อ

แม่ครัวนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างที่ตัวเองก็ไม่ทันรู้ตัว เล่าว่าลูกสาวที่บ้านป่วยมาหลายวันแล้ว แต่ไม่กล้าบอกเพราะกลัวถูกให้ออกจากงาน

เจ้าหญิงกลิ่นฟังจนจบโดยไม่พูดอะไรแทรก

แล้วก็เดินไปบอกพระราชาให้จัดหมอไปรักษาลูกสาวของแม่ครัว

เย็นวันนั้น เจ้าหญิงกลิ่นเดินกลับมาที่สวน ใบยังทำงานอยู่

“ข้าขอโทษที่ตะโกนใส่เจ้าวันแรก” เจ้าหญิงกลิ่นพูดโดยไม่มองหน้า

ใบวางกรรไกรลง “ไม่เป็นไรครับ”

“เจ้าสอนข้าเรื่องการฟัง ทั้งที่เจ้าไม่ได้สอน” เจ้าหญิงกลิ่นพูดเบาๆ

ใบมองเจ้าหญิงกลิ่นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดว่า “เจ้าหญิงพูดกับดอกไม้ได้ แต่ดอกไม้มันไม่ซับซ้อนเหมือนคนครับ คนมันต้องรอให้เราหยุดพอ แล้วมันถึงจะพูดออกมาได้”

เจ้าหญิงกลิ่นมองใบแล้วก็ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ต่างจากรอยยิ้มต่อหน้าดอกไม้ เพราะคราวนี้อบอุ่นกว่า

นับจากวันนั้น เจ้าหญิงกลิ่นยังคุยกับดอกไม้เหมือนเดิม แต่เพิ่มสิ่งหนึ่งขึ้นมาในชีวิตประจำวัน

นั่นคือการ หยุด และฟัง ก่อนที่จะพูด

และเธอพบว่าคนรอบข้างที่เธอคิดว่ารู้จักดีแล้วนั้น ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ซ่อนอยู่ รอแค่ให้มีคนหยุดฟังเท่านั้น

ดอกไม้พูดด้วยความงามของมัน แต่คนพูดด้วยสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความเงียบ การฟังที่แท้จริงคือการหยุดให้พอ แล้วโลกจะบอกเองว่ามันต้องการอะไร

นิทานเรื่องอื่นที่น่าสนใจ

The post นิทาน เจ้าหญิงที่พูดกับดอกไม้ได้ สอนเรื่องการรับฟังผู้อื่น appeared first on heartsmom.

ที่สืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ

กระจกใบนี้มีพลังพิเศษอย่างหนึ่งคือ พูดความจริงเสมอ ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม

เจ้าหญิงมาลี อายุสิบสองพรรษา เป็นลูกสาวคนเดียวของพระราชา ทุกคนในวังพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเธองดงามที่สุดในอาณาจักร ผมดำยาวเป็นประกาย ดวงตากลมโตสดใส และรอยยิ้มที่ทำให้ทุกคนอยากยิ้มตาม

แต่เจ้าหญิงมาลีรู้ว่าตัวเองงาม และรู้มากเกินไปเสียด้วย

เธอเลือกคบเฉพาะเพื่อนที่หน้าตาดี ปฏิเสธเด็กที่แต่งตัวไม่สวย และเคยพูดต่อหน้าทุกคนว่า “คนขี้เหร่ไม่ควรอยู่ในห้องเดียวกับข้า”

ทุกคนได้ยินแต่ก็เงียบ เพราะเธอคือเจ้าหญิง

วันเกิดปีที่สิบสอง พระราชาพามาลีเข้าห้องลับเป็นครั้งแรก

“นี่คือกระจกวิเศษที่ส่งต่อกันมาในราชวงศ์เรา” พระราชาพูดเบาๆ “มันจะบอกความจริงกับเจ้าเสมอ จงฟังให้ดีนะลูก”

มาลีเดินเข้าไปใกล้กระจกด้วยความตื่นเต้น แล้วถามด้วยน้ำเสียงมั่นใจว่า

“กระจกเอ๋ย ข้างามที่สุดในอาณาจักรใช่ไหม?”

กระจกเงานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมีแสงทองวาบขึ้นมาพร้อมเสียงนุ่มๆ ว่า

“ร่างกายของเจ้างามจริง แต่ใจของเจ้ายังไม่งาม”

เจ้าหญิงมาลีหน้าแดงก่ำ “แกโกหก! ทุกคนบอกว่าข้างาม!”

“ทุกคนบอกในสิ่งที่เจ้าอยากได้ยิน แต่ข้าบอกในสิ่งที่เจ้าต้องรู้”

เจ้าหญิงมาลีหันหลังออกจากห้องนั้นโดยไม่ฟังต่อ

สัปดาห์ต่อมา เรื่องแปลกก็เกิดขึ้น

เจ้าหญิงมาลีสังเกตว่าทุกครั้งที่เธอทำสิ่งที่ไม่ดี กระจกในห้องนอนของตัวเองก็จะขุ่นมัวลงเล็กน้อย ราวกับมีหมอกบางๆ ปกคลุม

วันที่เธอพูดว่าชุดของเพื่อนน่าเกลียด กระจกขุ่น วันที่เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเด็กยากจนที่โบกมือทักทาย กระจกขุ่นขึ้นอีก วันที่เธอหัวเราะเยาะเพื่อนที่สะดุดล้มต่อหน้าคนอื่น กระจกแทบมองไม่เห็นเงาตัวเองเลย

มาลีเริ่มกังวล เพราะเธอรักการส่องกระจกมากกว่าอะไรทั้งนั้น

วันหนึ่งมาลีกลับไปที่ห้องลับ คราวนี้ไม่ได้ถามเรื่องความงาม แต่ถามว่า

“ทำไมกระจกของข้าถึงขุ่นขึ้นทุกวัน?”

“เพราะกระจกสะท้อนสิ่งที่อยู่ข้างหน้ามัน และสิ่งที่อยู่ข้างหน้ากระจกของเจ้าขุ่นลงทุกวัน”

“นั่นหมายความว่าอะไร?” มาลีถามเสียงสั่นเล็กน้อย

“หมายความว่าใจของเจ้า เจ้าหญิง”

เจ้าหญิงมาลีนิ่งอยู่นาน แล้วถามเบาๆ ว่า “แล้วข้าจะทำให้มันใสได้อย่างไร?”

กระจกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า

“ทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับสิ่งที่ทำให้มันขุ่น”

เจ้าหญิงมาลีออกจากห้องลับด้วยใจหนัก เดินกลับห้องนอนแล้วมองกระจกของตัวเองที่ขุ่นมัวจนแทบมองไม่เห็นหน้า

เธอนั่งลงข้างหน้ากระจกนานมาก แล้วก็นึกถึงใบหน้าของเพื่อนที่เธอพูดว่าแต่งตัวไม่สวย นึกถึงเด็กยากจนที่โบกมือทักแล้วเธอเดินผ่าน นึกถึงเพื่อนที่ล้มแล้วเธอหัวเราะ

ทุกภาพชัดขึ้นในหัว และทุกภาพทำให้เธอรู้สึกอึดอัดในอกมากขึ้นเรื่อยๆ

เช้าวันรุ่งขึ้นเ จ้าหญิงมาลีเดินไปหาเพื่อนที่เธอพูดจาไม่ดีด้วย แล้วพูดว่า

“ข้าขอโทษที่พูดว่าชุดของแกน่าเกลียด จริงๆ แกใส่ได้น่ารักดีมาก”

เพื่อนมองด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ยิ้มให้

เย็นนั้นมาลีส่องกระจก หมอกจางลงนิดหนึ่ง

วันต่อมา เธอเดินไปทักเด็กยากจนที่ยืนอยู่ริมรั้ววัง ถามชื่อ ถามว่าบ้านอยู่ที่ไหน แล้วก็คุยกันจนลืมเวลา

กระจกใสขึ้นอีกนิด

และวันที่เธอเห็นเด็กล้มในสวน แทนที่จะหัวเราะ มาลีก็เดินเข้าไปยื่นมือช่วยดึงให้ลุกขึ้น แล้วถามว่าเจ็บไหม

คืนนั้นกระจกในห้องนอนของมาลีใสสะอาดเหมือนน้ำ
มาลีกลับไปห้องลับอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ถามเรื่องความงาม แต่ยืนมองกระจกอยู่นานโดยไม่พูดอะไร

กระจกก็นิ่งเงียบ ไม่มีเสียง ไม่มีแสงวาบ

แต่เงาที่สะท้อนออกมานั้น สว่างกว่าทุกครั้งที่เคยส่องมา

มาลียิ้มให้เงาของตัวเอง และรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยรู้สึกเมื่อตอนที่ทุกคนบอกว่าเธองาม

รู้สึกว่า ตัวเองงามจริงๆ

ข้อคิดจากนิทาน : ความงามที่คนอื่นบอกนั้นอยู่ได้แค่วันที่เขาพูด แต่ความงามที่อยู่ข้างในนั้น ยังคงส่องสว่างแม้ไม่มีใครมอง

แนะนำบทความอื่น
นิทานก่อนนอน เรื่องลูกกบที่ไม่รักษาสัญญา

นิทานพร้อมข้อคิด เด็กชายกับเสือในทุ่งนา

นิทานพร้อมข้อคิด หมาป่าน้อยที่ไม่อยากดุร้าย

The post นิทานพร้อมข้อคิด เจ้าหญิงกับกระจกที่พูดความจริง appeared first on heartsmom.

ในทุ่งนากว้างใหญ่ริมหมู่บ้านไทยแห่งหนึ่ง มีต้นไทรยักษ์ต้นหนึ่งยืนตระหง่านอยู่กลางทุ่ง ใหญ่โตและสูงกว่าต้นไม้อื่นทั้งหมด ร่มเงาของมันแผ่กว้างราวกับหลังคาบ้านหลังใหญ่

ทุกคนในหมู่บ้านรู้จักต้นไทรต้นนี้ดี แต่ไม่ใช่เพราะความสวยงาม หากเพราะ นิสัยที่แปลกประหลาด ของมัน

เพราะต้นไทรต้นนี้ ไม่ยอมแบ่งร่มเงาให้ใคร

ทุกครั้งที่มีใครเดินเข้ามาหลบแดดใต้ต้น ลมแปลกๆ จะพัดกิ่งก้านส่ายไปส่ายมาจนน่ากลัว ใบไม้ร่วงลงพรึบ บางทีก็มีเสียงแปลกๆ ดังออกมาจากพุ่มใบ จนทุกคนต้องถอยหนีไป

ต้นไทรคิดในใจว่า “ร่มเงานี้เป็นของข้า ใครจะมาใช้ได้อย่างไร”

วันหนึ่ง ยายแก้ว คนเก็บฟืนเดินมาถึงกลางทุ่ง แบกฟืนหนักจนหลังโก่ง เหงื่อโชกทั้งตัว แดดบ่ายร้อนระอุ ยายแก้ววางฟืนลงแล้วเดินโซเซเข้ามาใต้ต้นไทร

“ขอพักสักครู่เถอะ แก่แล้วเดินไม่ไหว”

ต้นไทรได้ยินแล้วก็สั่นกิ่งก้านเสียงดัง ใบไม้ร่วงใส่หัวยาย ลมพัดโหยหวน

ยายแก้วสะดุ้งถอยหลังออกมา แล้วก็นั่งลงกลางแดดโดยไม่มีที่พัก

ต้นไทรมองดูด้วยความพอใจ

ไม่กี่วันต่อมา เด็กๆ จากหมู่บ้าน วิ่งมาเล่นในทุ่ง อากาศร้อนจัด เด็กๆ วิ่งเข้ามาใต้ต้นไทรพร้อมเสียงหัวเราะ

ต้นไทรโกรธจัด สั่นกิ่งแรงขึ้น ผลไม้เล็กๆ ร่วงลงมาใส่เด็กๆ จนร้องโวยวาย แล้วก็วิ่งหนีกลับไปหมด

ต้นไทรยิ่งพอใจ “ดีแล้ว ร่มเงาของข้าต้องเป็นของข้าคนเดียว”

แต่แล้วฤดูแล้งก็มาถึง

ฝนไม่ตกนานหลายเดือน ดินแตกระแหง คนในหมู่บ้านแทบไม่มีแรงออกมาทำนา สัตว์ต่างๆ ในทุ่งซบเซา

และต้นไทรก็เริ่มรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

เงียบ

ไม่มีเสียงเด็กวิ่งเล่น ไม่มีเสียงยายแก้วบ่นเพลงเบาๆ ขณะพักผ่อน ไม่มีเสียงชาวนาคุยกันยามพักเที่ยง ไม่มีนกมาจับกิ่ง ไม่มีกระรอกมาวิ่งเล่น

ทุกอย่างรอบต้นไทรเงียบสงัดราวกับทะเลทราย

ต้นไทรยืนอยู่กลางทุ่งคนเดียว ร่มเงากว้างใหญ่ แต่ไม่มีใครอยู่ใต้นั้นเลย

วันหนึ่งมี นกแก่ตัวหนึ่ง บินมาจับกิ่งต้นไทร ต้นไทรเตรียมจะสั่นกิ่งไล่ แต่นกแก่พูดก่อนว่า

“ข้าแก่แล้ว บินไม่ไหว ขอจับพักแค่ครู่เดียวได้ไหม”

ต้นไทรหยุดนิ่ง ไม่รู้ทำไม แต่คราวนี้ไม่ไล่

นกแก่นั่งพักอยู่บนกิ่งแล้วก็ร้องเพลงเบาๆ เสียงแหบแต่ไพเราะ ต้นไทรฟังแล้วรู้สึกบางอย่างอุ่นขึ้นในใจ

“แกไม่กลัวข้าหรือ?” ต้นไทรถามเสียงแผ่วเพราะไม่ค่อยได้พูดกับใครมานาน

“กลัวอะไรล่ะ” นกแก่ตอบ “ข้าแก่พอที่จะรู้ว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตไม่ใช่แดดร้อน แต่คือความเหงาต่างหาก”

ต้นไทรนิ่งไปนานมาก

“แกเหงาไหม?” นกถามต่อ

ต้นไทรไม่ตอบ แต่กิ่งก้านที่เคยแข็งกระด้างก็ค่อยๆ ห้อยลงอย่างอ่อนล้า

คืนนั้นต้นไทรคิดทบทวนตลอดทั้งคืน

นึกถึงยายแก้วที่นั่งตากแดดทั้งที่แก่และเหนื่อย นึกถึงเด็กๆ ที่วิ่งหนีไปพร้อมน้ำตา นึกถึงชาวนาที่ไม่มีที่พักยามเที่ยง

และนึกถึงตัวเองที่ยืนอยู่คนเดียวมาตลอด ร่มเงากว้างใหญ่แต่ไม่เคยทำให้ใครได้ใช้ประโยชน์

ข้ามีทุกอย่าง แต่ไม่มีอะไรเลย

เช้าวันรุ่งขึ้น ยายแก้วแบกฟืนผ่านมาอีกครั้ง ร่างกายยิ่งแก่ยิ่งโก่งกว่าเดิม

คราวนี้ต้นไทรนิ่งเงียบ ไม่สั่นกิ่ง ไม่ร่วงใบ

ยายแก้วเดินเข้ามาใต้ร่มด้วยความระแวง รอสักครู่เมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็ค่อยๆ วางฟืนลงและนั่งพักอิงกับลำต้น

ยายแก้วหลับตาสูดลมเย็นใต้ร่มไทร แล้วพูดเบาๆ ว่า

“เย็นดีจริงๆ ขอบคุณนะต้นไม้”

ต้นไทรได้ยินคำนั้นแล้วรู้สึกอะไรบางอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาตลอดชีวิต

อบอุ่น

ไม่ใช่จากแดด แต่จากข้างใน

หลังจากนั้นต้นไทรก็เปลี่ยนไป ปล่อยให้ยายแก้วพักทุกวัน ปล่อยให้เด็กๆ วิ่งเล่นใต้ร่ม ปล่อยให้ชาวนานั่งกินข้าวยามเที่ยง ปล่อยให้นกสร้างรัง ปล่อยให้กระรอกวิ่งเล่นบนกิ่ง

ทุ่งนาที่เคยเงียบก็ค่อยๆ มีเสียงชีวิตกลับมา

และต้นไทรที่เคยยืนอยู่คนเดียวกลางทุ่งกว้าง ก็กลายเป็น ต้นไม้ที่มีความสุขที่สุดในป่าทั้งหมด โดยไม่ต้องเป็นเจ้าของอะไรเพิ่มขึ้นเลยแม้แต่ใบเดียว

ข้อคิดจากนิทาน : ร่มเงาที่กว้างที่สุดคือร่มเงาที่แบ่งให้คนอื่นได้ เพราะความสุขที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่การครอบครอง แต่อยู่ที่การให้

แนะนำบทความอื่น

นิทานสั้นๆก่อนนอน เรื่องลิงผู้ทรนง

นิทานก่อนนอนสั้นๆ ลูกเป็ดที่ฝันอยากบิน

นิทานสั้น ลูกแมวที่หลงทางในคืนฝนตก

The post นิทานสอนใจพร้อมข้อคิด ต้นไม้ที่ไม่ยอมแบ่งร่มเงา appeared first on heartsmom.

อายุสิบเอ็ดปี

แก้วเป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัว พ่อแม่รักและตามใจเสมอ เธอฉลาด อ่านหนังสือเก่ง และสวยน่ารัก แต่มีสิ่งหนึ่งที่แก้วไม่เคยทำมาตลอดชีวิต

นั่นคือ การพูดว่าขอบคุณ

ไม่ใช่เพราะลืม แต่เพราะคิดว่าไม่จำเป็น

“คนอื่นช่วยเราเพราะเขาอยากช่วย ไม่ต้องขอบคุณก็ได้” แก้วคิดในใจทุกครั้ง

ทุกเช้าแม่ตักข้าวให้ แก้วหยิบช้อนกินโดยไม่หันมามอง ทุกวันพ่อส่งแก้วไปโรงเรียน แก้วลงจากรถแล้วเดินเข้าประตูโดยไม่หันกลับ เพื่อนหยิบดินสอให้ยืม แก้วรับมาแล้วก็เดินไป

ทุกคนรอบข้างรู้ว่าแก้วเป็นแบบนี้ บางคนเงียบ บางคนหัวเราะให้ผ่านไป และบางคนก็เริ่มเหนื่อยใจ

วันหนึ่งระหว่างทางกลับบ้าน แก้วเดินผ่านสวนของ ยายคำ ชาวสวนแก่ที่ปลูกดอกไม้งามที่สุดในหมู่บ้าน แก้วเห็นดอกมะลิบานสะพรั่งริมรั้ว จึงเด็ดมาหนึ่งช่อโดยไม่ได้ขอ

ยายคำเห็นแต่ไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่พูดเบาๆ ว่า

“หนูชอบดอกมะลิไหมจ๊ะ?”

“ชอบค่ะ” แก้วตอบสั้นๆ แล้วเดินต่อไปโดยไม่หันหลัง

ยายคำส่ายหัวแล้วก้มลงดูแลต้นไม้ต่อ

สัปดาห์ต่อมา แก้วเดินผ่านสวนยายคำอีกครั้ง คราวนี้หยุดชะงัก

ดอกมะลิที่เคยบานสวยงามไม่มีเหลืออีกแล้ว ยายคำถอนต้นออกหมดแล้ว เหลือแต่ดินว่างเปล่า

แก้วเดินเข้าไปถามว่า “ดอกมะลิยายไปไหนคะ?”

ยายคำยิ้มอ่อนๆ แล้วตอบว่า “ยายเอาไปปลูกไว้ที่อื่นจ้ะ ที่นี่จะปลูกอย่างอื่นแทน”

“แต่หนูอยากได้ดอกมะลิอีก” แก้วพูดตรงๆ

“ก็ได้จ้ะ” ยายคำพูด “แต่ยายอยากถามหน่อยนะ สัปดาห์ที่แล้วหนูเด็ดดอกไม้ยายไป หนูรู้สึกยังไงบ้าง?”

แก้วนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้จะตอบอย่างไร

“หนูไม่ได้รู้สึกอะไรหรือเปล่าจ้ะ?” ยายคำถามเบาๆ

“ก็… ขอบคุณค่ะ?” แก้วพูดออกมาแบบงงๆ ราวกับไม่แน่ใจว่าคำนั้นใช้ถูกหรือเปล่า

ยายคำส่ายหัวเบาๆ แล้วพูดว่า “ขอบคุณที่แท้จริงต้องมาจากใจ ไม่ใช่จากปากเพียงอย่างเดียวนะจ๊ะ”

แก้วเดินกลับบ้านด้วยความงงงวย คืนนั้นนอนคิดอยู่นาน แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรผิด

จนวันหนึ่ง สิ่งที่แก้วไม่เคยสังเกตก็ปรากฏให้เห็น

เช้าวันนั้นแม่ป่วยนอนอยู่บนเตียง ไม่มีใครตักข้าวให้ ไม่มีใครเตรียมกระเป๋านักเรียน ไม่มีใครส่งไปโรงเรียน

แก้วยืนงงอยู่กลางบ้าน ไม่รู้ว่าของอยู่ที่ไหน ทำอาหารเองก็ไม่เป็น หาเงินค่ารถก็ไม่รู้ว่าอยู่ในลิ้นชักไหน

แก้วเดินเข้าไปในห้องแม่ เห็นแม่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียง แล้วก็รู้สึกอะไรบางอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

รู้สึกว่าตัวเองเล็กมาก

แก้วนั่งลงข้างเตียงแม่ มองหน้าแม่ที่หลับตาอยู่ นึกขึ้นมาได้ว่าทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมามีข้าวบนโต๊ะ ทุกเย็นที่กลับมามีน้ำอุ่นรอ ทุกวันที่โรงเรียนมีดินสอพร้อมในกระเป๋า

สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นเอง

มีคนทำให้ตลอด โดยที่แก้วไม่เคยหันมามองเลยแม้แต่ครั้งเดียว

น้ำตาไหลออกมาโดยไม่ทันรู้ตัว แก้วจับมือแม่เบาๆ แล้วกระซิบออกมาครั้งแรกในชีวิตด้วยเสียงสั่นว่า

“ขอบคุณนะแม่ ที่ทำทุกอย่างให้หนูมาตลอด”

แม่ลืมตาขึ้นมองลูกสาวด้วยสายตาอ่อนโยน แล้วยิ้มเบาๆ ไม่พูดอะไร แต่บีบมือแก้วเบาๆ กลับ

วันรุ่งขึ้นแก้วตื่นแต่เช้า ลองทำข้าวต้มให้แม่เองเป็นครั้งแรก ออกมาไม่สวย เค็มเกินไปนิดหน่อย แต่แม่กินหมดชามโดยไม่บ่น

แก้วยังไปหายายคำที่สวน

“ยายคะ หนูขอโทษที่เด็ดดอกไม้โดยไม่ขอ และขอบคุณที่ยายปลูกดอกไม้สวยๆ ให้คนในหมู่บ้านได้ดูนะคะ”

ยายคำหยุดรดน้ำต้นไม้ หันมามองแก้วอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่แก้วเคยเห็น

“นั่นแหละ” ยายคำพูด “นั่นคือคำขอบคุณที่แท้จริง”

แล้วยายคำก็เดินไปหักกิ่งมะลิที่แตกหน่อใหม่ออกมาช่อหนึ่ง ส่งให้แก้วด้วยมือทั้งสองข้าง

แก้วเดินกลับบ้านถือดอกมะลิอยู่ในมือ กลิ่นหอมลอยฟุ้งตามลม

และครั้งแรกในชีวิต แก้วรู้สึกว่าดอกไม้ช่อนี้ หอมกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะคราวนี้ได้มาด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป

ได้มาด้วย ความกตัญญู

ข้อคิดจากนิทาน : คำว่าขอบคุณไม่ได้ทำให้เราเล็กลง แต่ทำให้เราเห็นว่าโลกรอบข้างนั้นใหญ่และงดงามแค่ไหน

แนะนำบทความอื่น

นิทานก่อนนอน เรื่องลูกกบที่ไม่รักษาสัญญา

นิทานพร้อมข้อคิด เด็กชายกับเสือในทุ่งนา

นิทานก่อนนอน เรื่องเจ้าชายแห่งสระน้ำ

The post นิทานก่อนนอน เด็กหญิงที่ไม่เคยพูดคำว่าขอบคุณ appeared first on heartsmom.

“คำพูดคือสัญญา สัญญาคือชีวิต”

แต่มีลูกกบตัวหนึ่งชื่อ “เจ้าแว่น” ที่ไม่เคยสนใจกฎนั้นเลย

เจ้าแว่นเป็นลูกกบที่ว่องไว กระโดดได้สูง และพูดเก่งจนน่าฟัง แต่มีนิสัยหนึ่งที่เพื่อนๆ รู้กันดี นั่นคือ พูดแล้วไม่ทำ

ฤดูฝนแรก เจ้าแว่นชวนเพื่อนกบสองตัวชื่อ “เขียด” และ “อ้น” ว่าจะช่วยกันหาอาหารแล้วนำมาแบ่งปันกัน

“สัญญานะ พรุ่งนี้เช้าเจอกันที่โคนบัว” เจ้าแว่นพูดพลางกระโดดออกไปอย่างร่าเริง

เช้าวันรุ่งขึ้น เขียดและอ้นรอที่โคนบัวจนแสงแดดขึ้นสูง เจ้าแว่นไม่มา

พอพบกันในตอนเย็น เจ้าแว่นพูดเหมือนไม่มีอะไร “โอ๊ย ลืมไปเลย ขอโทษนะ คราวหน้าจะไม่ลืมแล้ว”

เขียดและอ้นก็ยิ้มให้ เพราะยังเชื่อว่าเพื่อนพูดจริง

ฤดูฝนที่สอง เจ้าแว่นสัญญากับเขียดอีกครั้งว่าจะช่วยกันสร้างที่หลบฝน

“คราวนี้แน่นอน ข้าจะมาก่อนใครเลย” เจ้าแว่นยืนยันเสียงดัง

วันนัด เขียดรอคนเดียวอยู่นานจนฝนตกหนัก เจ้าแว่นไม่มา

พบกันทีหลัง เจ้าแว่นแก้ตัวว่า “มีเรื่องด่วนนิดหน่อย ไม่ได้ตั้งใจนะ”

เขียดพยักหน้าแต่ในใจเริ่มสงสัยแล้วว่า “ด่วนจริงหรือแค่ไม่อยากมา”

ฤดูฝนที่สาม งานใหญ่ที่สุดของหนองน้ำมาถึง นั่นคือ “พิธีร้องเพลงฝน” ที่กบทุกตัวต้องร้องพร้อมกันเพื่อขอบคุณสายฝนและธรรมชาติ เป็นประเพณีที่สืบทอดกันมายาวนาน

ผู้เฒ่ากบมอบหมายให้เจ้าแว่นเป็นผู้นำในฝั่งซ้าย เขียดฝั่งขวา และอ้นอยู่ตรงกลาง เพราะเจ้าแว่นมีเสียงดังที่สุด

“ข้าจะไม่พลาดแน่นอน งานสำคัญแบบนี้” เจ้าแว่นรับปากต่อหน้าทุกตัว

คืนก่อนพิธี เจ้าแว่นบอกกับตัวเองว่าพรุ่งนี้จะตื่นแต่เช้า

แต่ฟ้าสางแล้ว เจ้าแว่นยังนอนหลับอยู่ใต้ใบบัวแผ่นใหญ่อย่างสบาย

พิธีเริ่มขึ้น ฝั่งซ้ายไม่มีเสียงร้อง

เขียดและอ้นร้องเต็มที่แต่เสียงขาดความสมดุล พิธีไม่สมบูรณ์ ฝนที่ควรจะตกพร่ำๆ ก็หยุดกะทันหัน ท้องฟ้าแจ่มใสโดยไม่มีเมฆ

ผู้เฒ่ากบส่ายหัวด้วยความเสียใจ สัตว์ในหนองน้ำต่างมองมาที่ที่ว่างฝั่งซ้ายโดยไม่พูดอะไร

เจ้าแว่นสะดุ้งตื่นสายมาก กระโดดมาถึงก็เห็นทุกตัวกำลังสลายตัวกลับ

“เกิดอะไรขึ้น? พิธีจบแล้วหรือ?” เจ้าแว่นถามเสียงงงงวย

เขียดหันมามองด้วยสายตาเหนื่อยๆ แล้วพูดเบาๆ ว่า

“จบแล้ว และไม่สมบูรณ์ เพราะขาดเธอ”

เจ้าแว่นยืนนิ่งอยู่กลางหนองน้ำที่เริ่มเงียบลง ทุกตัวเดินผ่านไปโดยไม่มองหน้า ไม่มีใครโกรธเสียงดัง ไม่มีใครดุด่า แต่ ความเงียบนั้นหนักกว่าคำตำหนิใดๆ

ผู้เฒ่ากบเดินมาหยุดตรงหน้า แล้วพูดช้าๆ ว่า

“แว่น… ผู้เฒ่าไม่โกรธหรอก แต่อยากให้รู้ว่า ความไว้วางใจที่ทุกตัวมีให้เธอนั้น มันค่อยๆ หมดไปทีละนิดทุกครั้งที่เธอผิดสัญญา วันนี้มันหมดแล้ว”

“แล้วข้าจะทำยังไงได้ครับ?” เจ้าแว่นถามเสียงสั่น

“เริ่มต้นใหม่” ผู้เฒ่าตอบ “แต่คราวนี้ อย่าสัญญาในสิ่งที่ทำไม่ได้ และถ้าสัญญาแล้ว จงทำให้ได้ แม้จะยากแค่ไหนก็ตาม”

เจ้าแว่นนั่งอยู่คนเดียวริมหนองน้ำนานมาก มองเงาตัวเองในน้ำ

เห็นกบตัวหนึ่งที่พูดเก่ง กระโดดสูง แต่ไม่มีใครเชื่อถือ

และนั่นคือครั้งแรกในชีวิตที่เจ้าแว่นรู้สึกหนักใจจริงๆ ไม่ใช่เพราะถูกลงโทษ แต่เพราะเข้าใจแล้วว่า ตัวเองทำให้คนที่รักและไว้วางใจเสียใจมาตลอด

วันต่อมาเจ้าแว่นเดินไปหาเขียดและอ้น ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่บอกว่า

“ข้าขอโทษ ไม่ใช่แค่วันนี้ แต่ทุกครั้งที่ผ่านมา และข้าจะไม่สัญญาอะไรอีก จนกว่าจะมั่นใจว่าทำได้จริง”

เขียดและอ้นนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเขียดก็พูดว่า

“เราฟังอยู่นะ แต่คราวนี้ขอดูจากการกระทำด้วย”

เจ้าแว่นพยักหน้า นั่นคือคำตอบที่ยุติธรรมที่สุดที่เคยได้ยิน

ฤดูฝนถัดมา เจ้าแว่นไม่ได้สัญญาอะไรใหญ่โต แค่บอกว่า “ข้าจะพยายาม” แล้วก็ทำ ทีละเล็กทีละน้อย ทีละวัน

และค่อยๆ มีตัวที่เริ่มหันมามองด้วยสายตาอื่น ไม่ใช่สายตาระแวง แต่เป็นสายตาที่เริ่มเชื่อ

เพราะความไว้วางใจนั้น สร้างได้ด้วยการกระทำ ไม่ใช่คำพูด

ข้อคิดจากนิทาน: คำสัญญาที่ไม่ได้รักษาคือหนี้ที่ดอกเบี้ยแพงที่สุด เพราะต้องใช้คืนด้วยเวลาและความเชื่อถือที่สูญเสียไป

แนะนำบทความอื่น
นิทานแรงบันดาลใจ หมาผู้ซื่อสัตย์

นิทานสั้นๆก่อนนอน เรื่องลิงผู้ทรนง

นิทานพร้อมข้อคิด หมาป่าน้อยที่ไม่อยากดุร้าย

The post นิทานก่อนนอน เรื่องลูกกบที่ไม่รักษาสัญญา appeared first on heartsmom.