ในป่าเขียวขจีที่เงียบสงบ มีสัตว์มากมายอาศัยอยู่ร่วมกันอย่างเป็นมิตร
ในบรรดาสัตว์เหล่านั้น มีกระต่ายตัวหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องความรวดเร็ว ไม่มีใครในป่าวิ่งเร็วเท่ามันเลย
ทุกครั้งที่กระต่ายวิ่งผ่าน มันมักจะแสดงความภูมิใจในความเร็วของตัวเอง
สัตว์ตัวอื่นต่างก็รู้ดีว่ามันเร็วจริง แต่บางครั้ง…ความมั่นใจนั้นก็มากเกินไป
ไม่ไกลกัน มีเต่าตัวหนึ่งที่เคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ทุกก้าวของมันเต็มไปด้วยความตั้งใจ แม้จะช้า แต่ก็ไม่เคยหยุด
วันหนึ่ง กระต่ายเห็นเต่าคลานผ่านอย่างเชื่องช้า มันจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ
ภาพของเต่าที่ค่อยๆ ก้าวไปทีละนิด ทำให้กระต่ายรู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่าอย่างมาก
ไม่นาน… การแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้น
เส้นทางทอดยาวผ่านป่า ลัดเลาะไปตามเนินเขาเล็กๆ และจบลงที่ต้นไม้ใหญ่ปลายทาง
ทันทีที่เริ่ม กระต่ายพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งเต่าไว้ข้างหลังไกลลิบ
ส่วนเต่า… ยังคงก้าวต่อไปอย่างช้าๆ แต่มั่นคง ไม่รีบร้อน และไม่หยุดพัก
เมื่อกระต่ายวิ่งไปได้ไกลมาก มันหันกลับไปมอง
ภาพของเต่าที่อยู่ห่างไกล ทำให้มันรู้สึกสบายใจ
ใต้ร่มไม้ที่เย็นสบาย กระต่ายจึงตัดสินใจพักผ่อน
สายลมพัดเบาๆ และความเงียบของป่าก็ทำให้มันค่อยๆ หลับลง
ในขณะเดียวกัน เต่ายังคงเดินต่อไป
ทีละก้าว… ทีละก้าว… ผ่านจุดที่กระต่ายกำลังหลับอยู่ โดยไม่หยุด
เวลาผ่านไป… แสงแดดเริ่มอ่อนลง
กระต่ายลืมตาตื่นขึ้นมา และรีบวิ่งต่อทันที
แต่เมื่อมันไปถึงปลายทาง…
ภาพที่เห็นตรงหน้าคือเต่าที่ยืนอยู่ที่เส้นชัยแล้ว
กระต่ายหยุดนิ่ง… และเข้าใจในทันที
ว่าความเร็วเพียงอย่างเดียว ไม่ได้หมายถึงชัยชนะเสมอไป
ส่วนเต่า… ยังคงยืนอย่างสงบ
เพราะมันรู้ดีว่า ความพยายามอย่างต่อเนื่อง คือสิ่งที่พามันมาถึงตรงนี้
นิทานก่อนนอน กระต่ายเฝ้าดวงจันทร์
