นิทาน กระต่ายน้อยที่กลัวความมืด

ในป่าเขียวขจีที่เต็มไปด้วยแสงแดดอ่อน ๆ
ใต้ต้นโอ๊กใหญ่ มีโพรงเล็ก ๆ ที่อบอุ่นซ่อนอยู่

ที่นั่นคือบ้านของ “โมจิ” กระต่ายน้อยขนสีขาวนุ่ม

โมจิกำลังกระโดดเล่นอยู่บนพื้นหญ้าอย่างสนุกสนาน
หัวเราะเบา ๆ และไล่จับใบหญ้าที่ปลิวไปตามลม

สำหรับโมจิ…โลกในตอนกลางวันช่างสดใสและปลอดภัย

แต่ทันทีที่มันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
แสงแดดที่เคยสว่าง…กำลังเปลี่ยนไป

 

 

 

 

ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีส้ม…แล้วไล่ไปเป็นสีม่วงเข้ม

เงาของต้นไม้ทอดยาวขึ้นเรื่อย ๆ
เหมือนกำลังยื่นมือเข้ามาใกล้

โมจิหยุดนิ่ง
ดวงตากลมโตเริ่มสั่นไหว

“มันกำลังจะมืดแล้ว…”

ความกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของมันอีกครั้ง

โมจิรีบวิ่งกลับเข้าบ้าน
แสงไฟสีเหลืองนวลส่องสว่างอยู่ภายในโพรง

แม่กระต่ายกำลังจัดของอยู่

“แม่จ๋า…คืนนี้เปิดไฟไว้ได้ไหม” โมจิถามเบา ๆ

แม่ยิ้มอย่างอ่อนโยน
“ความมืดไม่ได้อันตรายอย่างที่ลูกคิดนะ”

แต่โมจิส่ายหน้า
มันยังไม่กล้าเชื่อ

เมื่อไฟดับลง
ความมืดก็เข้ามาปกคลุมทุกอย่าง

โมจินอนนิ่งอยู่บนเตียง
ดวงตาเบิกกว้าง

เงาของกิ่งไม้ด้านนอก
กลายเป็นรูปร่างประหลาดบนผนัง

เหมือนสัตว์บางอย่าง…กำลังขยับ

หัวใจของโมจิเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

“กรอบแกรบ…”

เสียงบางอย่างดังขึ้นจากข้างนอก

โมจิรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว
เหลือแค่หูเล็ก ๆ โผล่ออกมา

มันตัวสั่น
ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

“ต้องมีอะไรอยู่แน่ ๆ…”

ความมืดในคืนนั้น
เต็มไปด้วยสิ่งที่มัน “จินตนาการ”

คืนต่อมา…

แสงจันทร์ส่องเข้ามาที่หน้าประตูโพรง

มีเงาหนึ่งยืนอยู่

“โมจิ…ออกมาหน่อยสิ”

นั่นคือ “ลูน่า” กระต่ายสีเทา

โมจิแง้มประตูออกเล็กน้อย
“ข้างนอกมันมืดนะ…”

ลูน่ายิ้ม
“แต่ก็มีสิ่งสวยงามนะ”

โมจิลังเล…แต่ก็ยอมก้าวออกมา

ป่าที่เคยคุ้นเคย
ตอนนี้กลับดูใหญ่และน่ากลัว

ต้นไม้สูงตระหง่านเหมือนเงายักษ์
เสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังซู่ซ่า

โมจิเดินช้า ๆ
จับมือของลูน่าไว้แน่น

“ฉันอยู่ข้างเธอ” ลูน่าพูดเบา ๆ

ทันใดนั้น…

แสงเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้น

หนึ่งดวง…สองดวง…แล้วก็มากขึ้นเรื่อย ๆ

หิ่งห้อยนับสิบตัวลอยอยู่รอบตัวพวกเขา
เปล่งแสงสีเหลืองนวลเหมือนเวทมนตร์

โมจิเบิกตากว้าง
ใบหน้าที่เคยหวาดกลัว…เริ่มเปลี่ยนเป็นความตื่นตา

“มันสวยมาก…”

ลูน่าพาโมจิไปยังลานกว้าง

เมื่อโมจิเงยหน้าขึ้น…

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวนับพัน
ส่องแสงระยิบระยับ

และดวงจันทร์เสี้ยวใหญ่
ส่องแสงนุ่มนวลลงมา

โมจินั่งลงข้างลูน่า
มองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม

“ความมืด…ไม่ได้น่ากลัวเลยนี่นา”

คืนนั้น โมจินั่งอยู่ที่หน้าต่างในโพรง

แสงไฟอุ่น ๆ จากในบ้าน
ผสมกับแสงจันทร์ที่ส่องเข้ามา

มันมองออกไปข้างนอกอย่างสงบ

ไม่มีความกลัวเหมือนเดิมอีกแล้ว

โมจิยิ้มเบา ๆ
“ในความมืด…ก็มีแสงของมันเอง”

และตั้งแต่นั้นมา
กระต่ายน้อยก็ไม่เคยกลัวความมืดเหมือนเดิมอีกต่อไป

✨ ข้อคิด

ความกลัว…มักเกิดจากสิ่งที่เรายังไม่เข้าใจ
แต่เมื่อเราเปิดใจมอง
เราจะเห็นความงดงามที่ซ่อนอยู่

นิทานก่อนนอน
นิทาน: กระต่ายกับเต่า
นิทานก่อนนอน ลูกบอลทองคำกับคำสัญญา
นิทานก่อนนอน เรื่องกระต่ายเฝ้ารอดวงจันทร์