ในอาณาจักรดอกบัวทอง มีวังหลวงที่งดงามที่สุดในแผ่นดิน และในวังนั้นมีห้องลับที่ไม่มีใครรู้จักนอกจากคนในราชวงศ์ ภายในห้องนั้นมีเพียงสิ่งเดียว นั่นคือ กระจกวิเศษในกรอบทอง ที่สืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ
กระจกใบนี้มีพลังพิเศษอย่างหนึ่งคือ พูดความจริงเสมอ ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม
เจ้าหญิงมาลี อายุสิบสองพรรษา เป็นลูกสาวคนเดียวของพระราชา ทุกคนในวังพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเธองดงามที่สุดในอาณาจักร ผมดำยาวเป็นประกาย ดวงตากลมโตสดใส และรอยยิ้มที่ทำให้ทุกคนอยากยิ้มตาม
แต่เจ้าหญิงมาลีรู้ว่าตัวเองงาม และรู้มากเกินไปเสียด้วย
เธอเลือกคบเฉพาะเพื่อนที่หน้าตาดี ปฏิเสธเด็กที่แต่งตัวไม่สวย และเคยพูดต่อหน้าทุกคนว่า “คนขี้เหร่ไม่ควรอยู่ในห้องเดียวกับข้า”
ทุกคนได้ยินแต่ก็เงียบ เพราะเธอคือเจ้าหญิง
วันเกิดปีที่สิบสอง พระราชาพามาลีเข้าห้องลับเป็นครั้งแรก
“นี่คือกระจกวิเศษที่ส่งต่อกันมาในราชวงศ์เรา” พระราชาพูดเบาๆ “มันจะบอกความจริงกับเจ้าเสมอ จงฟังให้ดีนะลูก”
มาลีเดินเข้าไปใกล้กระจกด้วยความตื่นเต้น แล้วถามด้วยน้ำเสียงมั่นใจว่า
“กระจกเอ๋ย ข้างามที่สุดในอาณาจักรใช่ไหม?”
กระจกเงานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมีแสงทองวาบขึ้นมาพร้อมเสียงนุ่มๆ ว่า
“ร่างกายของเจ้างามจริง แต่ใจของเจ้ายังไม่งาม”
เจ้าหญิงมาลีหน้าแดงก่ำ “แกโกหก! ทุกคนบอกว่าข้างาม!”
“ทุกคนบอกในสิ่งที่เจ้าอยากได้ยิน แต่ข้าบอกในสิ่งที่เจ้าต้องรู้”
เจ้าหญิงมาลีหันหลังออกจากห้องนั้นโดยไม่ฟังต่อ
สัปดาห์ต่อมา เรื่องแปลกก็เกิดขึ้น
เจ้าหญิงมาลีสังเกตว่าทุกครั้งที่เธอทำสิ่งที่ไม่ดี กระจกในห้องนอนของตัวเองก็จะขุ่นมัวลงเล็กน้อย ราวกับมีหมอกบางๆ ปกคลุม
วันที่เธอพูดว่าชุดของเพื่อนน่าเกลียด กระจกขุ่น วันที่เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเด็กยากจนที่โบกมือทักทาย กระจกขุ่นขึ้นอีก วันที่เธอหัวเราะเยาะเพื่อนที่สะดุดล้มต่อหน้าคนอื่น กระจกแทบมองไม่เห็นเงาตัวเองเลย
มาลีเริ่มกังวล เพราะเธอรักการส่องกระจกมากกว่าอะไรทั้งนั้น
วันหนึ่งมาลีกลับไปที่ห้องลับ คราวนี้ไม่ได้ถามเรื่องความงาม แต่ถามว่า
“ทำไมกระจกของข้าถึงขุ่นขึ้นทุกวัน?”
“เพราะกระจกสะท้อนสิ่งที่อยู่ข้างหน้ามัน และสิ่งที่อยู่ข้างหน้ากระจกของเจ้าขุ่นลงทุกวัน”
“นั่นหมายความว่าอะไร?” มาลีถามเสียงสั่นเล็กน้อย
“หมายความว่าใจของเจ้า เจ้าหญิง”
เจ้าหญิงมาลีนิ่งอยู่นาน แล้วถามเบาๆ ว่า “แล้วข้าจะทำให้มันใสได้อย่างไร?”
กระจกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า
“ทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับสิ่งที่ทำให้มันขุ่น”
เจ้าหญิงมาลีออกจากห้องลับด้วยใจหนัก เดินกลับห้องนอนแล้วมองกระจกของตัวเองที่ขุ่นมัวจนแทบมองไม่เห็นหน้า
เธอนั่งลงข้างหน้ากระจกนานมาก แล้วก็นึกถึงใบหน้าของเพื่อนที่เธอพูดว่าแต่งตัวไม่สวย นึกถึงเด็กยากจนที่โบกมือทักแล้วเธอเดินผ่าน นึกถึงเพื่อนที่ล้มแล้วเธอหัวเราะ
ทุกภาพชัดขึ้นในหัว และทุกภาพทำให้เธอรู้สึกอึดอัดในอกมากขึ้นเรื่อยๆ
เช้าวันรุ่งขึ้นเ จ้าหญิงมาลีเดินไปหาเพื่อนที่เธอพูดจาไม่ดีด้วย แล้วพูดว่า
“ข้าขอโทษที่พูดว่าชุดของแกน่าเกลียด จริงๆ แกใส่ได้น่ารักดีมาก”
เพื่อนมองด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ยิ้มให้
เย็นนั้นมาลีส่องกระจก หมอกจางลงนิดหนึ่ง
วันต่อมา เธอเดินไปทักเด็กยากจนที่ยืนอยู่ริมรั้ววัง ถามชื่อ ถามว่าบ้านอยู่ที่ไหน แล้วก็คุยกันจนลืมเวลา
กระจกใสขึ้นอีกนิด
และวันที่เธอเห็นเด็กล้มในสวน แทนที่จะหัวเราะ มาลีก็เดินเข้าไปยื่นมือช่วยดึงให้ลุกขึ้น แล้วถามว่าเจ็บไหม
คืนนั้นกระจกในห้องนอนของมาลีใสสะอาดเหมือนน้ำ
มาลีกลับไปห้องลับอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ถามเรื่องความงาม แต่ยืนมองกระจกอยู่นานโดยไม่พูดอะไร
กระจกก็นิ่งเงียบ ไม่มีเสียง ไม่มีแสงวาบ
แต่เงาที่สะท้อนออกมานั้น สว่างกว่าทุกครั้งที่เคยส่องมา
มาลียิ้มให้เงาของตัวเอง และรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยรู้สึกเมื่อตอนที่ทุกคนบอกว่าเธองาม
รู้สึกว่า ตัวเองงามจริงๆ 🪞✨
ข้อคิดจากนิทาน : ความงามที่คนอื่นบอกนั้นอยู่ได้แค่วันที่เขาพูด แต่ความงามที่อยู่ข้างในนั้น ยังคงส่องสว่างแม้ไม่มีใครมอง
🔗 แนะนำบทความอื่น
นิทานก่อนนอน เรื่องลูกกบที่ไม่รักษาสัญญา
นิทานพร้อมข้อคิด เด็กชายกับเสือในทุ่งนา
นิทานพร้อมข้อคิด หมาป่าน้อยที่ไม่อยากดุร้าย
