ดำเป็นสุนัขที่ใจดีที่สุดในหมู่บ้าน แต่ไม่มีใครรู้เลย

เพราะทุกคนกลัวดำ

เด็กๆ วิ่งหนีทุกครั้งที่เห็น ผู้ใหญ่โบกมือไล่ บางบ้านถึงกับเอาไม้กวาดไล่ตี ดำไม่เคยโกรธ ไม่เคยกัดใคร แค่วิ่งหนีออกไปแล้วนั่งมองจากไกลๆ ด้วยดวงตาที่เศร้า

“ทำไมทุกคนถึงกลัวฉัน” ดำคิดในใจทุกคืน

วันหนึ่งมีเด็กหญิงชื่อ “น้องฝน” อายุแปดขวบ เดินกลับบ้านคนเดียวตอนเย็น ระหว่างทางเธอสะดุดหินล้มลงข้างถนน เข่าเลือดออก ร้องไห้คนเดียวในความมืดที่เริ่มคืบคลาน

ดำได้ยินเสียงร้องไห้จากพุ่มไม้ข้างทาง วิ่งออกมาดู

น้องฝนเห็นสุนัขดำตัวใหญ่วิ่งมาหา กรีดร้องด้วยความกลัว

แต่ดำไม่ได้ทำอะไร แค่นั่งลงข้างๆ แล้วเลียแผลที่เข่าเบาๆ

น้องฝนนิ่งงันด้วยความแปลกใจ เพราะมันเจ็บน้อยลงทันที

ดำนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ จนกระทั่งแม่ของน้องฝนวิ่งมาตามหา แม่เห็นสุนัขดำนั่งอยู่ข้างลูกสาวก็ตกใจ รีบวิ่งมากอดน้องฝนแล้วตะโกนไล่ดำ

ดำลุกขึ้นเดินออกไปอย่างเงียบๆ ก่อนจะหันหลังกลับมามองครั้งสุดท้าย

น้องฝนมองตามด้วยสายตาที่ต่างออกไปจากก่อน

วันต่อมาน้องฝนชวนเพื่อนๆ มาดูดำ

“มันไม่ได้น่ากลัวเลยนะ” เพื่อนคนหนึ่งพูดอย่างแปลกใจ

“มันน่ารักด้วย” อีกคนพูดเมื่อดำเดินมาให้ลูบหัว

ข่าวแพร่ไปทั่วหมู่บ้านว่าสุนัขดำตัวนั้นใจดีและช่วยน้องฝนในคืนที่เธอล้ม ผู้ใหญ่บางคนเริ่มวางอาหารไว้ให้ เด็กๆ บางคนไม่วิ่งหนีอีกแล้ว

วันต่อมาน้องฝนชวนเพื่อนๆ มาดูดำ

“มันไม่ได้น่ากลัวเลยนะ” เพื่อนคนหนึ่งพูดอย่างแปลกใจ

“มันน่ารักด้วย” อีกคนพูดเมื่อดำเดินมาให้ลูบหัว

ข่าวแพร่ไปทั่วหมู่บ้านว่าสุนัขดำตัวนั้นใจดีและช่วยน้องฝนในคืนที่เธอล้ม ผู้ใหญ่บางคนเริ่มวางอาหารไว้ให้ เด็กๆ บางคนไม่วิ่งหนีอีกแล้ว

แต่มีคนหนึ่งที่รู้สึกผิดที่สุดคือ ลุงแดง คนที่เคยเอาไม้กวาดไล่ดำบ่อยที่สุด

วันหนึ่งลุงแดงเดินมาหาดำที่นั่งอยู่ใต้ต้นมะขาม นั่งลงข้างๆ แล้วพูดเบาๆ ว่า

“ขอโทษนะดำ ที่ผ่านมาลุงไม่เคยหยุดดูว่าแกเป็นยังไง เห็นแต่ขนดำแล้วก็กลัว”

ดำเดินมานั่งข้างๆ ลุงแดงแล้ววางหัวลงบนตัก

ลุงแดงนั่งนิ่งอยู่นาน แล้วก็ยกมือขึ้นลูบหัวดำเบาๆ

นับจากวันนั้น ดำมีบ้านอยู่ที่หน้าประตูหมู่บ้าน ทำหน้าที่เฝ้าบ้านและวิ่งเล่นกับเด็กๆ ทุกวัน

และทุกครั้งที่มีคนใหม่เข้ามาในหมู่บ้านแล้วกลัวดำ น้องฝนจะพูดเสมอว่า

“อย่าเพิ่งกลัวค่ะ ลองรู้จักเขาก่อนนะคะ”

สีของขนไม่ได้บอกว่าใจเป็นยังไง และความกลัวที่เกิดจากการไม่รู้จัก มักทำให้เราพลาดเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตไป

นิทานอื่นๆ

The post นิทานก่อนนอน  หมาใจดีที่ถูกเข้าใจผิด appeared first on heartsmom.

ปลาทุกตัวว่ายน้ำเก่งตั้งแต่วันแรก แต่ฟองทำไม่ได้

ไม่ใช่เพราะครีบบกพร่อง ไม่ใช่เพราะหางสั้น แต่เพราะ ฟองกลัว

กลัวกระแสน้ำที่แรง กลัวความลึกที่ไม่รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ กลัวว่าจะทำไม่ได้แล้วถูกหัวเราะ

ทุกวันพี่น้องว่ายออกไปสำรวจแม่น้ำ ฟองนั่งซุกอยู่ใต้ก้อนหินริมตลิ่ง มองตามด้วยสายตาอยากลอง แต่ขยับไม่ออก

“ไว้พรุ่งนี้ค่อยลอง” ฟองพูดกับตัวเองทุกวัน

แต่พรุ่งนี้ก็เป็นแบบเดิม

วันหนึ่งปลาแก่ชื่อ “ปู่คราม” ว่ายมาหยุดอยู่ข้างๆ ฟอง

“เห็นเธอนั่งอยู่ที่นี่ทุกวันเลยนะ” ปู่ครามพูดเบาๆ

“หนูกลัวครับ” ฟองตอบตรงๆ

“กลัวอะไร?”

“กลัวทำไม่ได้ครับ”

ปู่ครามนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ปู่ก็เคยกลัวเหมือนกัน ตอนยังเล็ก ปู่จมน้ำสองครั้งก่อนจะว่ายได้”

ฟองงงงวย “ปู่จมน้ำได้ยังไง ก็อยู่ในน้ำอยู่แล้ว?”

ปู่ครามหัวเราะ “ก็จมลงไปก้นแม่น้ำน่ะสิ ลุกขึ้นไม่ได้ นั่นแหละคือการจม แต่ปู่ก็ลองใหม่อีกครั้ง แล้วก็อีกครั้ง”

คืนนั้นฟองนอนคิดอยู่นาน นึกถึงคำของปู่คราม

“ลองแล้วล้ม ก็ลองใหม่”

เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่พี่น้องจะตื่น ฟองค่อยๆ ออกจากหินที่ซ่อนอยู่

ขยับครีบข้างซ้าย ขยับครีบข้างขวา ขยับหาง

แล้วก็จมลงไปก้นแม่น้ำทันที

แต่ฟองไม่ยอมแพ้ ดันตัวขึ้นมาแล้วลองใหม่

ครั้งที่สอง จมอีก ครั้งที่สาม ลอยได้นิดหน่อย ครั้งที่สิบ เริ่มขยับตัวไปข้างหน้าได้

พี่น้องตื่นมาเห็นฟองกำลังฝึกอยู่คนเดียว บางตัวหัวเราะ บางตัวแปลกใจ แต่ฟองไม่สนใจ ก้มหน้าทำต่อไป

ปู่ครามว่ายมาดูเงียบๆ แล้วก็ยิ้ม ไม่พูดอะไร

สัปดาห์ต่อมา ฟองว่ายได้แล้ว ไม่เร็วที่สุด ไม่สวยที่สุด แต่ว่ายได้

และวันที่ฟองว่ายออกไปกลางแม่น้ำเป็นครั้งแรก รู้สึกถึงกระแสน้ำที่เคยกลัว กลับกลายเป็นสิ่งที่พยุงตัวให้ไปได้ไกลขึ้น

“กระแสน้ำไม่ได้น่ากลัวเลย ถ้าเราเรียนรู้ที่จะว่ายไปกับมัน” ฟองคิด

ปู่ครามว่ายมาเคียงข้างแล้วพูดว่า

“เป็นยังไงบ้าง?”

ฟองมองออกไปยังแม่น้ำที่กว้างใหญ่ข้างหน้า แล้วตอบว่า

“อยากลองว่ายไปให้ถึงโค้งน้ำโน้นครับ”

ข้อคิดจากนิทาน

ก้าวแรกที่ยากที่สุดไม่ใช่ก้าวออกจากที่ปลอดภัย แต่คือก้าวที่สองหลังจากล้มลงครั้งแรก เพราะนั่นแหละที่บอกว่าเราเลือกจะเติบโต

The post  นิทาน ปลาน้อยที่ไม่อยากว่ายน้ำ สอนเรื่องไม่ยอมแพ้และเติบโต appeared first on heartsmom.

ตั้งแต่เด็ก เจ้าหญิงกลิ่นใช้เวลาส่วนใหญ่ในสวนหลวง คุยกับดอกกุหลาบแดงที่บ่นว่าหนาวเกินไปในคืนฝน คุยกับดอกบัวที่เล่าว่าตากแดดมาทั้งวันจนเหนื่อย และคุยกับดอกมะลิเล็กๆ ที่ไม่มีใครสนใจ แต่หอมที่สุดในสวนทั้งหมด

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เจ้าหญิงกลิ่นทำไม่ค่อยได้ คือ การฟังคน

เพราะดอกไม้พูดช้าๆ อดทน และไม่เคยโกรธ แต่คนพูดเร็ว ซับซ้อน และบางครั้งพูดในสิ่งที่เจ้าหญิงกลิ่นไม่อยากได้ยิน

วันหนึ่ง พระราชาส่ง เด็กชายชาวสวนชื่อ “ใบ” มาดูแลสวนหลวงแทนคนเก่าที่ป่วย ใบอายุสิบสอง ร่างผอมสูง มือด้านหนาจากการทำงาน และเงียบขรึมจนน่าประหลาด

เจ้าหญิงกลิ่นไม่ชอบใบตั้งแต่วันแรก

เพราะวันแรกที่ใบมาถึง เขาตัดกิ่งดอกกุหลาบที่เจ้าหญิงกลิ่นรักที่สุดออกไปโดยไม่ถาม

“เจ้าทำอะไรลงไป!” เจ้าหญิงกลิ่นวิ่งมาตะโกน

ใบหยุดทำงาน หันมามองเงียบๆ แล้วพูดสั้นๆ ว่า “ตัดกิ่งเน่าออกครับ ถ้าไม่ตัดต้นจะตายทั้งต้น”

“เจ้าไม่ต้องมาสอนข้าเรื่องดอกไม้!” เจ้าหญิงกลิ่นพูดแล้วเดินหนี

สัปดาห์ต่อมา เจ้าหญิงกลิ่นยังคงหลีกเลี่ยงใบ แต่สังเกตว่าต้นกุหลาบที่ถูกตัดกิ่งออกไป กลับแตกกิ่งใหม่งามกว่าเดิม และดอกใหม่ที่บานออกมามีสีแดงเข้มกว่าเดิมด้วย

เจ้าหญิงกลิ่นเดินไปหาต้นกุหลาบแล้วถามเบาๆ ว่า “เจ็บไหมตอนที่เขาตัด?”

ต้นกุหลาบส่งความรู้สึกกลับมาว่า “เจ็บค่ะ แต่หายใจได้ดีขึ้นมากเลย”

เจ้าหญิงกลิ่นนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

วันต่อมา เจ้าหญิงกลิ่นเห็นใบนั่งอยู่คนเดียวในมุมสวน กำลังเอามือลูบดอกไม้เล็กๆ ที่เกือบเหี่ยวอยู่อย่างอ่อนโยน ปากขยับเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่างเบาๆ

เจ้าหญิงกลิ่นเดินเข้าไปใกล้ๆ ด้วยความสงสัย

“เจ้ากำลังทำอะไร?”

ใบสะดุ้งเล็กน้อย แล้วตอบว่า “บอกให้มันสู้ต่อครับ”

เจ้าหญิงกลิ่นขมวดคิ้ว “เจ้าพูดกับดอกไม้ได้ด้วยหรือ?”

“พูดไม่ได้ครับ” ใบตอบตรงๆ “แต่ฟังได้”

“ฟังอะไร? มันไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย”

ใบมองดอกไม้เล็กๆ แล้วพูดเบาๆ ว่า “บางทีสิ่งที่ไม่พูดออกมานั่นแหละบอกอะไรมากที่สุดครับ”

เจ้าหญิงกลิ่นนึกถึงคำนั้นอยู่นานหลายวัน

แล้วก็เริ่มสังเกตสิ่งที่ไม่เคยสังเกตมาก่อน

นางในที่ยิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม สาวใช้ที่เดินช้าลงทุกวันแต่ไม่เคยบ่น แม่ครัวที่ทำอาหารอร่อยเหมือนเดิมแต่ไม่ได้ร้องเพลงระหว่างทำอาหารอีกแล้ว

สิ่งเหล่านี้อยู่ต่อหน้าเจ้าหญิงกลิ่นมาตลอด แต่เธอไม่เคยเห็นเลย

วันหนึ่งเจ้าหญิงกลิ่นเดินไปหาแม่ครัวในครัว

“ป้าไม่ร้องเพลงอีกแล้วนะ เป็นอะไรหรือเปล่า?”

แม่ครัวหยุดหั่นผักแล้วหันมามองด้วยสีหน้าแปลกใจ “เจ้าหญิงสังเกตเห็นด้วยหรือคะ?”

“ป้าไม่สบายใจใช่ไหม?” เจ้าหญิงกลิ่นถามต่อ

แม่ครัวนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างที่ตัวเองก็ไม่ทันรู้ตัว เล่าว่าลูกสาวที่บ้านป่วยมาหลายวันแล้ว แต่ไม่กล้าบอกเพราะกลัวถูกให้ออกจากงาน

เจ้าหญิงกลิ่นฟังจนจบโดยไม่พูดอะไรแทรก

แล้วก็เดินไปบอกพระราชาให้จัดหมอไปรักษาลูกสาวของแม่ครัว

เย็นวันนั้น เจ้าหญิงกลิ่นเดินกลับมาที่สวน ใบยังทำงานอยู่

“ข้าขอโทษที่ตะโกนใส่เจ้าวันแรก” เจ้าหญิงกลิ่นพูดโดยไม่มองหน้า

ใบวางกรรไกรลง “ไม่เป็นไรครับ”

“เจ้าสอนข้าเรื่องการฟัง ทั้งที่เจ้าไม่ได้สอน” เจ้าหญิงกลิ่นพูดเบาๆ

ใบมองเจ้าหญิงกลิ่นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดว่า “เจ้าหญิงพูดกับดอกไม้ได้ แต่ดอกไม้มันไม่ซับซ้อนเหมือนคนครับ คนมันต้องรอให้เราหยุดพอ แล้วมันถึงจะพูดออกมาได้”

เจ้าหญิงกลิ่นมองใบแล้วก็ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ต่างจากรอยยิ้มต่อหน้าดอกไม้ เพราะคราวนี้อบอุ่นกว่า

นับจากวันนั้น เจ้าหญิงกลิ่นยังคุยกับดอกไม้เหมือนเดิม แต่เพิ่มสิ่งหนึ่งขึ้นมาในชีวิตประจำวัน

นั่นคือการ หยุด และฟัง ก่อนที่จะพูด

และเธอพบว่าคนรอบข้างที่เธอคิดว่ารู้จักดีแล้วนั้น ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ซ่อนอยู่ รอแค่ให้มีคนหยุดฟังเท่านั้น

ดอกไม้พูดด้วยความงามของมัน แต่คนพูดด้วยสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความเงียบ การฟังที่แท้จริงคือการหยุดให้พอ แล้วโลกจะบอกเองว่ามันต้องการอะไร

นิทานเรื่องอื่นที่น่าสนใจ

The post นิทาน เจ้าหญิงที่พูดกับดอกไม้ได้ สอนเรื่องการรับฟังผู้อื่น appeared first on heartsmom.

ที่สืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ

กระจกใบนี้มีพลังพิเศษอย่างหนึ่งคือ พูดความจริงเสมอ ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม

เจ้าหญิงมาลี อายุสิบสองพรรษา เป็นลูกสาวคนเดียวของพระราชา ทุกคนในวังพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเธองดงามที่สุดในอาณาจักร ผมดำยาวเป็นประกาย ดวงตากลมโตสดใส และรอยยิ้มที่ทำให้ทุกคนอยากยิ้มตาม

แต่เจ้าหญิงมาลีรู้ว่าตัวเองงาม และรู้มากเกินไปเสียด้วย

เธอเลือกคบเฉพาะเพื่อนที่หน้าตาดี ปฏิเสธเด็กที่แต่งตัวไม่สวย และเคยพูดต่อหน้าทุกคนว่า “คนขี้เหร่ไม่ควรอยู่ในห้องเดียวกับข้า”

ทุกคนได้ยินแต่ก็เงียบ เพราะเธอคือเจ้าหญิง

วันเกิดปีที่สิบสอง พระราชาพามาลีเข้าห้องลับเป็นครั้งแรก

“นี่คือกระจกวิเศษที่ส่งต่อกันมาในราชวงศ์เรา” พระราชาพูดเบาๆ “มันจะบอกความจริงกับเจ้าเสมอ จงฟังให้ดีนะลูก”

มาลีเดินเข้าไปใกล้กระจกด้วยความตื่นเต้น แล้วถามด้วยน้ำเสียงมั่นใจว่า

“กระจกเอ๋ย ข้างามที่สุดในอาณาจักรใช่ไหม?”

กระจกเงานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมีแสงทองวาบขึ้นมาพร้อมเสียงนุ่มๆ ว่า

“ร่างกายของเจ้างามจริง แต่ใจของเจ้ายังไม่งาม”

เจ้าหญิงมาลีหน้าแดงก่ำ “แกโกหก! ทุกคนบอกว่าข้างาม!”

“ทุกคนบอกในสิ่งที่เจ้าอยากได้ยิน แต่ข้าบอกในสิ่งที่เจ้าต้องรู้”

เจ้าหญิงมาลีหันหลังออกจากห้องนั้นโดยไม่ฟังต่อ

สัปดาห์ต่อมา เรื่องแปลกก็เกิดขึ้น

เจ้าหญิงมาลีสังเกตว่าทุกครั้งที่เธอทำสิ่งที่ไม่ดี กระจกในห้องนอนของตัวเองก็จะขุ่นมัวลงเล็กน้อย ราวกับมีหมอกบางๆ ปกคลุม

วันที่เธอพูดว่าชุดของเพื่อนน่าเกลียด กระจกขุ่น วันที่เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเด็กยากจนที่โบกมือทักทาย กระจกขุ่นขึ้นอีก วันที่เธอหัวเราะเยาะเพื่อนที่สะดุดล้มต่อหน้าคนอื่น กระจกแทบมองไม่เห็นเงาตัวเองเลย

มาลีเริ่มกังวล เพราะเธอรักการส่องกระจกมากกว่าอะไรทั้งนั้น

วันหนึ่งมาลีกลับไปที่ห้องลับ คราวนี้ไม่ได้ถามเรื่องความงาม แต่ถามว่า

“ทำไมกระจกของข้าถึงขุ่นขึ้นทุกวัน?”

“เพราะกระจกสะท้อนสิ่งที่อยู่ข้างหน้ามัน และสิ่งที่อยู่ข้างหน้ากระจกของเจ้าขุ่นลงทุกวัน”

“นั่นหมายความว่าอะไร?” มาลีถามเสียงสั่นเล็กน้อย

“หมายความว่าใจของเจ้า เจ้าหญิง”

เจ้าหญิงมาลีนิ่งอยู่นาน แล้วถามเบาๆ ว่า “แล้วข้าจะทำให้มันใสได้อย่างไร?”

กระจกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า

“ทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับสิ่งที่ทำให้มันขุ่น”

เจ้าหญิงมาลีออกจากห้องลับด้วยใจหนัก เดินกลับห้องนอนแล้วมองกระจกของตัวเองที่ขุ่นมัวจนแทบมองไม่เห็นหน้า

เธอนั่งลงข้างหน้ากระจกนานมาก แล้วก็นึกถึงใบหน้าของเพื่อนที่เธอพูดว่าแต่งตัวไม่สวย นึกถึงเด็กยากจนที่โบกมือทักแล้วเธอเดินผ่าน นึกถึงเพื่อนที่ล้มแล้วเธอหัวเราะ

ทุกภาพชัดขึ้นในหัว และทุกภาพทำให้เธอรู้สึกอึดอัดในอกมากขึ้นเรื่อยๆ

เช้าวันรุ่งขึ้นเ จ้าหญิงมาลีเดินไปหาเพื่อนที่เธอพูดจาไม่ดีด้วย แล้วพูดว่า

“ข้าขอโทษที่พูดว่าชุดของแกน่าเกลียด จริงๆ แกใส่ได้น่ารักดีมาก”

เพื่อนมองด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ยิ้มให้

เย็นนั้นมาลีส่องกระจก หมอกจางลงนิดหนึ่ง

วันต่อมา เธอเดินไปทักเด็กยากจนที่ยืนอยู่ริมรั้ววัง ถามชื่อ ถามว่าบ้านอยู่ที่ไหน แล้วก็คุยกันจนลืมเวลา

กระจกใสขึ้นอีกนิด

และวันที่เธอเห็นเด็กล้มในสวน แทนที่จะหัวเราะ มาลีก็เดินเข้าไปยื่นมือช่วยดึงให้ลุกขึ้น แล้วถามว่าเจ็บไหม

คืนนั้นกระจกในห้องนอนของมาลีใสสะอาดเหมือนน้ำ
มาลีกลับไปห้องลับอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ถามเรื่องความงาม แต่ยืนมองกระจกอยู่นานโดยไม่พูดอะไร

กระจกก็นิ่งเงียบ ไม่มีเสียง ไม่มีแสงวาบ

แต่เงาที่สะท้อนออกมานั้น สว่างกว่าทุกครั้งที่เคยส่องมา

มาลียิ้มให้เงาของตัวเอง และรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยรู้สึกเมื่อตอนที่ทุกคนบอกว่าเธองาม

รู้สึกว่า ตัวเองงามจริงๆ

ข้อคิดจากนิทาน : ความงามที่คนอื่นบอกนั้นอยู่ได้แค่วันที่เขาพูด แต่ความงามที่อยู่ข้างในนั้น ยังคงส่องสว่างแม้ไม่มีใครมอง

แนะนำบทความอื่น
นิทานก่อนนอน เรื่องลูกกบที่ไม่รักษาสัญญา

นิทานพร้อมข้อคิด เด็กชายกับเสือในทุ่งนา

นิทานพร้อมข้อคิด หมาป่าน้อยที่ไม่อยากดุร้าย

The post นิทานพร้อมข้อคิด เจ้าหญิงกับกระจกที่พูดความจริง appeared first on heartsmom.

ในทุ่งนากว้างใหญ่ริมหมู่บ้านไทยแห่งหนึ่ง มีต้นไทรยักษ์ต้นหนึ่งยืนตระหง่านอยู่กลางทุ่ง ใหญ่โตและสูงกว่าต้นไม้อื่นทั้งหมด ร่มเงาของมันแผ่กว้างราวกับหลังคาบ้านหลังใหญ่

ทุกคนในหมู่บ้านรู้จักต้นไทรต้นนี้ดี แต่ไม่ใช่เพราะความสวยงาม หากเพราะ นิสัยที่แปลกประหลาด ของมัน

เพราะต้นไทรต้นนี้ ไม่ยอมแบ่งร่มเงาให้ใคร

ทุกครั้งที่มีใครเดินเข้ามาหลบแดดใต้ต้น ลมแปลกๆ จะพัดกิ่งก้านส่ายไปส่ายมาจนน่ากลัว ใบไม้ร่วงลงพรึบ บางทีก็มีเสียงแปลกๆ ดังออกมาจากพุ่มใบ จนทุกคนต้องถอยหนีไป

ต้นไทรคิดในใจว่า “ร่มเงานี้เป็นของข้า ใครจะมาใช้ได้อย่างไร”

วันหนึ่ง ยายแก้ว คนเก็บฟืนเดินมาถึงกลางทุ่ง แบกฟืนหนักจนหลังโก่ง เหงื่อโชกทั้งตัว แดดบ่ายร้อนระอุ ยายแก้ววางฟืนลงแล้วเดินโซเซเข้ามาใต้ต้นไทร

“ขอพักสักครู่เถอะ แก่แล้วเดินไม่ไหว”

ต้นไทรได้ยินแล้วก็สั่นกิ่งก้านเสียงดัง ใบไม้ร่วงใส่หัวยาย ลมพัดโหยหวน

ยายแก้วสะดุ้งถอยหลังออกมา แล้วก็นั่งลงกลางแดดโดยไม่มีที่พัก

ต้นไทรมองดูด้วยความพอใจ

ไม่กี่วันต่อมา เด็กๆ จากหมู่บ้าน วิ่งมาเล่นในทุ่ง อากาศร้อนจัด เด็กๆ วิ่งเข้ามาใต้ต้นไทรพร้อมเสียงหัวเราะ

ต้นไทรโกรธจัด สั่นกิ่งแรงขึ้น ผลไม้เล็กๆ ร่วงลงมาใส่เด็กๆ จนร้องโวยวาย แล้วก็วิ่งหนีกลับไปหมด

ต้นไทรยิ่งพอใจ “ดีแล้ว ร่มเงาของข้าต้องเป็นของข้าคนเดียว”

แต่แล้วฤดูแล้งก็มาถึง

ฝนไม่ตกนานหลายเดือน ดินแตกระแหง คนในหมู่บ้านแทบไม่มีแรงออกมาทำนา สัตว์ต่างๆ ในทุ่งซบเซา

และต้นไทรก็เริ่มรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

เงียบ

ไม่มีเสียงเด็กวิ่งเล่น ไม่มีเสียงยายแก้วบ่นเพลงเบาๆ ขณะพักผ่อน ไม่มีเสียงชาวนาคุยกันยามพักเที่ยง ไม่มีนกมาจับกิ่ง ไม่มีกระรอกมาวิ่งเล่น

ทุกอย่างรอบต้นไทรเงียบสงัดราวกับทะเลทราย

ต้นไทรยืนอยู่กลางทุ่งคนเดียว ร่มเงากว้างใหญ่ แต่ไม่มีใครอยู่ใต้นั้นเลย

วันหนึ่งมี นกแก่ตัวหนึ่ง บินมาจับกิ่งต้นไทร ต้นไทรเตรียมจะสั่นกิ่งไล่ แต่นกแก่พูดก่อนว่า

“ข้าแก่แล้ว บินไม่ไหว ขอจับพักแค่ครู่เดียวได้ไหม”

ต้นไทรหยุดนิ่ง ไม่รู้ทำไม แต่คราวนี้ไม่ไล่

นกแก่นั่งพักอยู่บนกิ่งแล้วก็ร้องเพลงเบาๆ เสียงแหบแต่ไพเราะ ต้นไทรฟังแล้วรู้สึกบางอย่างอุ่นขึ้นในใจ

“แกไม่กลัวข้าหรือ?” ต้นไทรถามเสียงแผ่วเพราะไม่ค่อยได้พูดกับใครมานาน

“กลัวอะไรล่ะ” นกแก่ตอบ “ข้าแก่พอที่จะรู้ว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตไม่ใช่แดดร้อน แต่คือความเหงาต่างหาก”

ต้นไทรนิ่งไปนานมาก

“แกเหงาไหม?” นกถามต่อ

ต้นไทรไม่ตอบ แต่กิ่งก้านที่เคยแข็งกระด้างก็ค่อยๆ ห้อยลงอย่างอ่อนล้า

คืนนั้นต้นไทรคิดทบทวนตลอดทั้งคืน

นึกถึงยายแก้วที่นั่งตากแดดทั้งที่แก่และเหนื่อย นึกถึงเด็กๆ ที่วิ่งหนีไปพร้อมน้ำตา นึกถึงชาวนาที่ไม่มีที่พักยามเที่ยง

และนึกถึงตัวเองที่ยืนอยู่คนเดียวมาตลอด ร่มเงากว้างใหญ่แต่ไม่เคยทำให้ใครได้ใช้ประโยชน์

ข้ามีทุกอย่าง แต่ไม่มีอะไรเลย

เช้าวันรุ่งขึ้น ยายแก้วแบกฟืนผ่านมาอีกครั้ง ร่างกายยิ่งแก่ยิ่งโก่งกว่าเดิม

คราวนี้ต้นไทรนิ่งเงียบ ไม่สั่นกิ่ง ไม่ร่วงใบ

ยายแก้วเดินเข้ามาใต้ร่มด้วยความระแวง รอสักครู่เมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็ค่อยๆ วางฟืนลงและนั่งพักอิงกับลำต้น

ยายแก้วหลับตาสูดลมเย็นใต้ร่มไทร แล้วพูดเบาๆ ว่า

“เย็นดีจริงๆ ขอบคุณนะต้นไม้”

ต้นไทรได้ยินคำนั้นแล้วรู้สึกอะไรบางอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาตลอดชีวิต

อบอุ่น

ไม่ใช่จากแดด แต่จากข้างใน

หลังจากนั้นต้นไทรก็เปลี่ยนไป ปล่อยให้ยายแก้วพักทุกวัน ปล่อยให้เด็กๆ วิ่งเล่นใต้ร่ม ปล่อยให้ชาวนานั่งกินข้าวยามเที่ยง ปล่อยให้นกสร้างรัง ปล่อยให้กระรอกวิ่งเล่นบนกิ่ง

ทุ่งนาที่เคยเงียบก็ค่อยๆ มีเสียงชีวิตกลับมา

และต้นไทรที่เคยยืนอยู่คนเดียวกลางทุ่งกว้าง ก็กลายเป็น ต้นไม้ที่มีความสุขที่สุดในป่าทั้งหมด โดยไม่ต้องเป็นเจ้าของอะไรเพิ่มขึ้นเลยแม้แต่ใบเดียว

ข้อคิดจากนิทาน : ร่มเงาที่กว้างที่สุดคือร่มเงาที่แบ่งให้คนอื่นได้ เพราะความสุขที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่การครอบครอง แต่อยู่ที่การให้

แนะนำบทความอื่น

นิทานสั้นๆก่อนนอน เรื่องลิงผู้ทรนง

นิทานก่อนนอนสั้นๆ ลูกเป็ดที่ฝันอยากบิน

นิทานสั้น ลูกแมวที่หลงทางในคืนฝนตก

The post นิทานสอนใจพร้อมข้อคิด ต้นไม้ที่ไม่ยอมแบ่งร่มเงา appeared first on heartsmom.