ตั้งแต่เด็ก เจ้าหญิงกลิ่นใช้เวลาส่วนใหญ่ในสวนหลวง คุยกับดอกกุหลาบแดงที่บ่นว่าหนาวเกินไปในคืนฝน คุยกับดอกบัวที่เล่าว่าตากแดดมาทั้งวันจนเหนื่อย และคุยกับดอกมะลิเล็กๆ ที่ไม่มีใครสนใจ แต่หอมที่สุดในสวนทั้งหมด

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เจ้าหญิงกลิ่นทำไม่ค่อยได้ คือ การฟังคน

เพราะดอกไม้พูดช้าๆ อดทน และไม่เคยโกรธ แต่คนพูดเร็ว ซับซ้อน และบางครั้งพูดในสิ่งที่เจ้าหญิงกลิ่นไม่อยากได้ยิน

วันหนึ่ง พระราชาส่ง เด็กชายชาวสวนชื่อ “ใบ” มาดูแลสวนหลวงแทนคนเก่าที่ป่วย ใบอายุสิบสอง ร่างผอมสูง มือด้านหนาจากการทำงาน และเงียบขรึมจนน่าประหลาด

เจ้าหญิงกลิ่นไม่ชอบใบตั้งแต่วันแรก

เพราะวันแรกที่ใบมาถึง เขาตัดกิ่งดอกกุหลาบที่เจ้าหญิงกลิ่นรักที่สุดออกไปโดยไม่ถาม

“เจ้าทำอะไรลงไป!” เจ้าหญิงกลิ่นวิ่งมาตะโกน

ใบหยุดทำงาน หันมามองเงียบๆ แล้วพูดสั้นๆ ว่า “ตัดกิ่งเน่าออกครับ ถ้าไม่ตัดต้นจะตายทั้งต้น”

“เจ้าไม่ต้องมาสอนข้าเรื่องดอกไม้!” เจ้าหญิงกลิ่นพูดแล้วเดินหนี

สัปดาห์ต่อมา เจ้าหญิงกลิ่นยังคงหลีกเลี่ยงใบ แต่สังเกตว่าต้นกุหลาบที่ถูกตัดกิ่งออกไป กลับแตกกิ่งใหม่งามกว่าเดิม และดอกใหม่ที่บานออกมามีสีแดงเข้มกว่าเดิมด้วย

เจ้าหญิงกลิ่นเดินไปหาต้นกุหลาบแล้วถามเบาๆ ว่า “เจ็บไหมตอนที่เขาตัด?”

ต้นกุหลาบส่งความรู้สึกกลับมาว่า “เจ็บค่ะ แต่หายใจได้ดีขึ้นมากเลย”

เจ้าหญิงกลิ่นนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

วันต่อมา เจ้าหญิงกลิ่นเห็นใบนั่งอยู่คนเดียวในมุมสวน กำลังเอามือลูบดอกไม้เล็กๆ ที่เกือบเหี่ยวอยู่อย่างอ่อนโยน ปากขยับเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่างเบาๆ

เจ้าหญิงกลิ่นเดินเข้าไปใกล้ๆ ด้วยความสงสัย

“เจ้ากำลังทำอะไร?”

ใบสะดุ้งเล็กน้อย แล้วตอบว่า “บอกให้มันสู้ต่อครับ”

เจ้าหญิงกลิ่นขมวดคิ้ว “เจ้าพูดกับดอกไม้ได้ด้วยหรือ?”

“พูดไม่ได้ครับ” ใบตอบตรงๆ “แต่ฟังได้”

“ฟังอะไร? มันไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย”

ใบมองดอกไม้เล็กๆ แล้วพูดเบาๆ ว่า “บางทีสิ่งที่ไม่พูดออกมานั่นแหละบอกอะไรมากที่สุดครับ”

เจ้าหญิงกลิ่นนึกถึงคำนั้นอยู่นานหลายวัน

แล้วก็เริ่มสังเกตสิ่งที่ไม่เคยสังเกตมาก่อน

นางในที่ยิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม สาวใช้ที่เดินช้าลงทุกวันแต่ไม่เคยบ่น แม่ครัวที่ทำอาหารอร่อยเหมือนเดิมแต่ไม่ได้ร้องเพลงระหว่างทำอาหารอีกแล้ว

สิ่งเหล่านี้อยู่ต่อหน้าเจ้าหญิงกลิ่นมาตลอด แต่เธอไม่เคยเห็นเลย

วันหนึ่งเจ้าหญิงกลิ่นเดินไปหาแม่ครัวในครัว

“ป้าไม่ร้องเพลงอีกแล้วนะ เป็นอะไรหรือเปล่า?”

แม่ครัวหยุดหั่นผักแล้วหันมามองด้วยสีหน้าแปลกใจ “เจ้าหญิงสังเกตเห็นด้วยหรือคะ?”

“ป้าไม่สบายใจใช่ไหม?” เจ้าหญิงกลิ่นถามต่อ

แม่ครัวนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างที่ตัวเองก็ไม่ทันรู้ตัว เล่าว่าลูกสาวที่บ้านป่วยมาหลายวันแล้ว แต่ไม่กล้าบอกเพราะกลัวถูกให้ออกจากงาน

เจ้าหญิงกลิ่นฟังจนจบโดยไม่พูดอะไรแทรก

แล้วก็เดินไปบอกพระราชาให้จัดหมอไปรักษาลูกสาวของแม่ครัว

เย็นวันนั้น เจ้าหญิงกลิ่นเดินกลับมาที่สวน ใบยังทำงานอยู่

“ข้าขอโทษที่ตะโกนใส่เจ้าวันแรก” เจ้าหญิงกลิ่นพูดโดยไม่มองหน้า

ใบวางกรรไกรลง “ไม่เป็นไรครับ”

“เจ้าสอนข้าเรื่องการฟัง ทั้งที่เจ้าไม่ได้สอน” เจ้าหญิงกลิ่นพูดเบาๆ

ใบมองเจ้าหญิงกลิ่นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดว่า “เจ้าหญิงพูดกับดอกไม้ได้ แต่ดอกไม้มันไม่ซับซ้อนเหมือนคนครับ คนมันต้องรอให้เราหยุดพอ แล้วมันถึงจะพูดออกมาได้”

เจ้าหญิงกลิ่นมองใบแล้วก็ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ต่างจากรอยยิ้มต่อหน้าดอกไม้ เพราะคราวนี้อบอุ่นกว่า

นับจากวันนั้น เจ้าหญิงกลิ่นยังคุยกับดอกไม้เหมือนเดิม แต่เพิ่มสิ่งหนึ่งขึ้นมาในชีวิตประจำวัน

นั่นคือการ หยุด และฟัง ก่อนที่จะพูด

และเธอพบว่าคนรอบข้างที่เธอคิดว่ารู้จักดีแล้วนั้น ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ซ่อนอยู่ รอแค่ให้มีคนหยุดฟังเท่านั้น

ดอกไม้พูดด้วยความงามของมัน แต่คนพูดด้วยสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความเงียบ การฟังที่แท้จริงคือการหยุดให้พอ แล้วโลกจะบอกเองว่ามันต้องการอะไร

นิทานเรื่องอื่นที่น่าสนใจ

The post นิทาน เจ้าหญิงที่พูดกับดอกไม้ได้ สอนเรื่องการรับฟังผู้อื่น appeared first on heartsmom.

เจ้าหญิงน้อยผู้เลอโฉมมักจะมาเล่นที่สวนแห่งนี้ทุกวัน ของเล่นที่พระนางรักที่สุดคือลูกบอลทองคำลูกหนึ่ง มันเป็นของขวัญจากพระราชบิดา ลูกบอลนั้นเปล่งประกายราวกับเก็บแสงแดดเอาไว้ภายใน

ทุกครั้งที่โยนลูกบอลขึ้นไปในอากาศ เจ้าหญิงจะหัวเราะอย่างมีความสุข เสียงหัวเราะของพระนางดังก้องไปทั่วสวนเหมือนเสียงระฆังเล็กๆ ที่สั่นไหวด้วยความสุข

แต่แล้ว วันหนึ่ง เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

ขณะที่เจ้าหญิงโยนลูกบอลสูงกว่าปกติ มือเล็กๆ ของพระนางกลับพลาด ลูกบอลทองคำลอยผ่านปลายนิ้วไป และตกลงสู่บ่อน้ำลึกข้างน้ำพุ

“ไม่!” เจ้าหญิงร้องออกมา พร้อมวิ่งไปที่ขอบบ่อ พระนางมองลงไปในความมืดของน้ำที่ลึกจนไม่เห็นก้นบ่อ ลูกบอลทองคำค่อยๆ จมหายไป

ความสุขที่เคยมีกลายเป็นความเศร้าในพริบตา น้ำตาเริ่มเอ่อคลอในดวงตา เจ้าหญิงนั่งลงข้างบ่อ น้ำตาหยดลงสู่ผิวน้ำเป็นวงเล็กๆ

ทันใดนั้นเอง เสียงแปลกๆ ก็ดังขึ้นจากในบ่อ

“เจ้าหญิง…เหตุใดจึงเศร้าเช่นนั้น”

เจ้าหญิงสะดุ้ง และก้มลงมอง ก็เห็นกบตัวหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากน้ำ ดวงตากลมโตของมันจ้องมองพระนาง

“ลูกบอลของข้าตกลงไปในบ่อ ข้าคงไม่ได้มันคืนอีกแล้ว…” เจ้าหญิงตอบด้วยเสียงสั่น

กบตัวนั้นเอียงหัวเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า
“ถ้าข้าช่วยนำลูกบอลกลับมาให้ เจ้ายินดีจะตอบแทนข้าหรือไม่”

เจ้าหญิงที่กำลังสิ้นหวัง รีบตอบทันที
“ได้สิ! เจ้าต้องการอะไร ข้าจะให้ทุกอย่าง!”

กบยิ้มบางๆ
“ข้าไม่ได้ต้องการทองหรือเพชร ข้าอยากเป็นเพื่อนกับเจ้า ได้กินข้าวด้วยกัน นั่งข้างเจ้า และพักในวังกับเจ้า”

เจ้าหญิงชะงักไปเล็กน้อย แต่เพราะอยากได้ลูกบอลคืน พระนางจึงพยักหน้า
“ตกลง ข้าสัญญา”

ทันทีที่ได้ยินคำตอบ กบก็ดำน้ำลงไปในบ่อ ไม่นานนัก มันก็โผล่ขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมลูกบอลทองคำที่คาบอยู่ในปาก

เจ้าหญิงดีใจมาก รีบหยิบลูกบอลขึ้นมา
“ขอบใจเจ้ามาก!” พระนางกล่าว ก่อนจะรีบวิ่งกลับวังไปทันที

แต่พระนางลืมไป…ถึงคำสัญญาที่ให้ไว้

คืนนั้น ในวังมีงานเลี้ยงใหญ่ โต๊ะยาวถูกจัดเรียงอย่างสวยงาม เต็มไปด้วยอาหารหลากหลายชนิด แสงเทียนส่องประกายอบอุ่นทั่วห้องโถง

เจ้าหญิงนั่งอยู่ข้างพระราชา กำลังเพลิดเพลินกับอาหาร

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“ก๊อก…ก๊อก…”

ทุกคนหันไปมอง

เมื่อประตูถูกเปิดออก สิ่งที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับเป็นกบตัวเล็กๆ ตัวเดิม

“เจ้าหญิง…เจ้าลืมข้าแล้วหรือ?” กบกล่าว

เจ้าหญิงหน้าซีดลงทันที
พระราชามองอย่างสงสัย “นี่มันเรื่องอะไรกัน”

กบจึงเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับคำสัญญา

พระราชาทรงนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“คำพูดของเจ้าหญิง ต้องมีค่า เจ้าต้องรักษาสัญญา”

เจ้าหญิงไม่เต็มใจนัก แต่ก็จำใจพยักหน้า

กบกระโดดเข้ามาในห้อง และขึ้นไปนั่งบนโต๊ะอาหาร มันเริ่มกินอาหารจากจานทองคำข้างๆ เจ้าหญิง

เจ้าหญิงรู้สึกอึดอัดและแปลกใจ ไม่เคยมีมื้ออาหารไหนที่แปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน

หลังจากมื้อค่ำ กบยังคงตามเจ้าหญิงไปทุกที่

“ข้าเหนื่อยแล้ว ข้าจะไปนอน” เจ้าหญิงพูด

“ข้าจะไปด้วย” กบตอบ

“ไม่ได้!” เจ้าหญิงร้อง

แต่พระราชาตรัสขึ้นอีกครั้ง
“เจ้าต้องรักษาคำสัญญา”

ด้วยความจำใจ เจ้าหญิงจึงพากบไปที่ห้องนอน

ในห้องนอนที่เงียบสงบ แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา

กบนั่งอยู่ข้างเตียง
“ให้ข้านอนข้างเจ้าด้วย” มันพูด

เจ้าหญิงเริ่มรู้สึกหงุดหงิด
“พอแล้ว! ข้าทนไม่ไหวแล้ว!”

ด้วยความโกรธ พระนางหยิบกบขึ้นมา และโยนมันลงบนเตียง

ทันใดนั้นเอง สิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น

แสงสว่างอ่อนๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวกบ ละอองแสงลอยขึ้นราวกับประกายดาว

ร่างของกบเริ่มเปลี่ยนไป…

จากตัวเล็กๆ กลายเป็นรูปร่างของมนุษย์

เมื่อแสงจางลง ตรงหน้าเจ้าหญิงกลับเป็นเจ้าชายรูปงาม

เจ้าหญิงตกตะลึง
“นี่…เกิดอะไรขึ้น?”

เจ้าชายยิ้มอย่างอ่อนโยน
“ข้าถูกคำสาปให้เป็นกบ และมีเพียงคำสัญญาที่แท้จริง และความอดทนของเจ้าที่จะทำให้ข้ากลับมาเป็นมนุษย์ได้”

เจ้าหญิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เข้าใจ

พระนางรู้สึกผิดที่เคยพยายามหนีคำสัญญา

“ข้าขอโทษ…” เจ้าหญิงกล่าวเบาๆ

เจ้าชายส่ายหน้า
“สิ่งสำคัญคือเจ้าทำตามสัญญาในที่สุด”

วันรุ่งขึ้น สวนหลวงกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ดอกไม้เบ่งบานสดใสยิ่งกว่าเดิม ราวกับร่วมยินดีกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

เจ้าชายและเจ้าหญิงเดินเคียงข้างกันในสวนเดียวกับที่ทุกอย่างเริ่มต้น

ลูกบอลทองคำยังคงเปล่งประกาย แต่ครั้งนี้ มันไม่ได้เป็นเพียงของเล่นอีกต่อไป

มันเป็นสัญลักษณ์ของบทเรียนสำคัญ

บทเรียนเกี่ยวกับ “คำพูด” และ “ความรับผิดชอบ”

เจ้าหญิงหันไปมองเจ้าชาย และยิ้ม

จากเหตุการณ์ที่ดูเหมือนเป็นความผิดพลาด กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสุข

และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทั้งสองก็ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข ในสวนที่เต็มไปด้วยความทรงจำ

นิทาน: กระต่ายกับเต่า
นิทานก่อนนอน เรื่องกระต่ายเฝ้ารอดวงจันทร์

The post นิทานก่อนนอน ลูกบอลทองคำกับคำสัญญา appeared first on heartsmom.